• Taugatrekkjandi ferð í tollinn og fleira ...

    5. febrúar 2010

    Nýlega heimsótti ég uppáhaldsfjölskylduna mína á Skaganum og þá aðallega „ömmubarnið“, hana Jasmín litlu sem er rétt rúmlega mánaðargömul. Hér fyrir ofan er mynd af krúttmolanum dásamlega.
    Svo er Ásta mín orðin amma í enn eitt skiptið þar sem Aska eignaðist fimm hvolpa í síðasta mánuði, ofboðslega sæta og góða. Þeir skræktu ekkert þótt maður tæki þá í fangið, ekki frekar en Jasmín.

    LÍFSREYNSLA
    Á síðustu öld sótti ég um vinnu á skrifstofu og uppfyllti öll skilyrðin sem sett voru í auglýsingunni. Ég var þó svolítið stressuð yfir einu, eða skilyrðinu um bílpróf þar sem ég hafði ekki keyrt í fjöldamörg ár. Í atvinnuviðtalinu sagði ég frá því að ég hefði enga reynslu af því að keyra í Reykjavík. Þar sem ég var langfallegasti umsækjandinn, a.m.k. hæfasti, var ég ráðin þrátt fyrir að geta ekki keyrt. Forstjóri fyrirtækisins sagði mér að fara í æfingatíma, fann meira að segja fyrir mig ökukennara sem gaf smávægilegan afslátt. Jú, ég fór í tíu tíma eða svo en fannst afleitt að eiga ekki bíl sjálf til að geta æft mig þess á milli. Mig minnir að ég hafi verið með um 60-70 þúsund á mánuði, svona konulaun þótt ég væri fyrirvinna heimilisins, og ökutímarnir kostuðu 15 þúsund alls. Fjandans blóðpeningar en ... ég vildi uppfylla skilyrðin.
    Allt þetta ár sem ég vann þarna var ég bara einu sinni send á fyrirtækisbílnum niður í toll. Það var skelfileg lífsreynsla. Ég skalf á beinunum og fannst hræðilegt að vera á beinskiptum bíl, hafði vanist sjálfskiptum þegar ég sat um tíma inni saklaus í hjónabandi á Skaganum og keyrði um á kagga. Ég komst þetta klakklaust en hefði eflaust farið að gráta ef ekki hefði verið laust stæði við Tollhúsið og síðan frekar lítil umferð þegar ég þurfti að bakka út úr því.
    Ég komst heilu og höldnu í vinnuna aftur. Þurrkaði af mér svitann á enninu og reyndi að stöðva skjálftann í höndunum þegar ég var búin að drepa á bílnum. Ætlaði að setja í handbremsu en sá mér til ævarandi skammar að ég hafði farið þessa ökuferð með handbremsuna á allan tímann.
    Fegin er ég að enginn abbó umsækjandi um þetta starf gerði allt brjálað í blöðunum vegna þess að ég uppfyllti í raun ekki alveg öll skilyrðin. Gat allt nema það að keyra ... sem ég þurfti þó eiginlega ekki á að halda nema einu sinni á ári.
    Ég flýtti mér svo að hætta eftir árið til að þurfa ekki að fara aðra ferð í tollinn.

    Eftir þónokkra gúgglun hef ég ekki enn fundið eitt einasta atriði um það að Bessastaðastofu hafi verið ekið eða að húsin á svæðinu séu á hjólum ...

    FJÖLMIÐLAR
    Sl. miðvikudagskvöld kvartaði ég sáran á Facebook yfir leiðinlegri, kvenmiðaðri dagskrá Stöðvar 2, akkúrat þegar ég var í miklu sjónvarpsstuði. Fyrst kom Oprah, þá hjúkkuþáttur og síðast miðlaþátturinn (ung kona hefur séð „dedd pípoll“ alla ævi en verður samt alltaf svo óttaslegin þegar draugarnir birtast henni ... Boring. Eins gott að ég mundi eftir elsku Kiljunni.
    Ég fékk heilmikil viðbrögð á Facebook þar sem langflestir, ef ekki allir/allar, tóku undir þetta kvart mitt, meira að segja þýðandi eins af þáttunum ... en hló upphátt þegar Borghildur vinkona (blaðamaður á Vikunni á níunda áratug síðustu aldar) skellti eftirfarandi inn:

    „Þetta
    minnti mig á þýðanda Vikunnar fyrir allmörgum árum sem þoldi ekki Prins
    Valíant. Lesendur kvörtuðu sáran og þegar ritstjórnin fór að renna
    augum yfir herlegheitin var prinsinn farinn að kalla ástina sína
    pissidúkku og fleira ferlegt. Það sem ekki fannst flugufótur fyrir
    þessu í frumtexta var þýðandinn ofurargi hristur aðeins, fékk
    þolanlegra verkefni og umburðarlyndara fórnardýri fengið verkefni við
    ímyndasöguna óendanlegu.“

    Ragga sagði svo aðeins neðar:
    „Borghildur með eina bestu sögu sem ég hef lesið. Gurrí mín kæra, ég er
    sama sinnis. Þoli ekki sérsniðna konuþætti...miklu betra að horfa á
    Taggart og eitthvað alminlegt...er í þessum töluðu orðum að drepast
    yfir Eli Stone ! BS from Hell.“

    Ósvífið stelpuskott sagði að ég ætti bara að hætta með Stöð 2 og það myndi ég sannarlega gera ef dagskráin væri svona alla daga. Mér líst t.d. ákaflega vel á gamanmyndadæmið á föstudagskvöldum, hefst í kvöld með Wayne´s World og var líka afar sæl með BBC-þættina Five Days sem ég hef horft á undanfarin fimmtudagskvöld. Íslensk söngkona (æðisleg) söng á íslensku í áhrifamestu atriðunum. Trúði ekki mínum eigin eyrum þegar ég heyrði þetta í fyrsta sinn, setti þetta á Facebook og viti menn, gáfuð kona þar staðfesti þetta.

    PÓLITÍK
    Þótt ég sé hlutlaus í pólitík OG voga mér að elska fólk í öllum flokkum, þá vona ég innilega að hann Vésteinn Valgarðsson nái góðri kosningu í forvali Vinstri grænna nú um helgina, já og líka hún Snærós Sindradóttir. Hef þekkt Véstein alla hans tíð og hann er frábær, kannast líka við Snærós og fólkið hennar og veit að hún er æði. Alltaf gott að fá nýtt og GOTT blóð inn. Vildi að ég gæti tekið þátt í forvalinu, þá myndi ég skella þeim báðum ofarlega á listann.
    Er maður ekki orðinn gamall þegar fullorðið fólk á aldur við manns eigið barn og yngra er komið á fullt í pólitík?

    BLESSAÐ BOLDIÐ
    Forræðismál Taylor og Nicks er í fullum gangi. Taylor fékk út úr sálfræðiprófi að hún væri heil á geði en Brooke, blóðmóðir Jacks litla (eggjagjafi óvart), vill að Nick fái forræðið.
    Nick segir dómaranum að Taylor sé í góðu jafnvægi, barnið þarfnist móður sinnar og ljómi alltaf þegar það sjái hana. Áður en dómarinn getur nokkuð gert stendur Brooke upp og kynnir sig sem líffræðilega móður barnsins og allir verða stjarfir. Dómarinn hlustar á Brooke sem segist finna fyrir miklum móðurtengslum við barnið (sem Taylor gekk þó með). Hún segir dómaranum að Taylor sé í ástarsambandi við Rick (son Brooke) bara til að hefna sín. Hún notfæri sér unga manninn til að ná sér niður á henni. „Taylor er fársjúk,“ segir Brooke og grátbiður dómarann um að láta Taylor ekki fá forræðið.
    Rick stendur upp, segir að vinátta þeirra Taylor hafi hafist þegar hann ákvað að styðja hana í allri baráttunni. Síðan þróaðist vináttan í eitthvað meira og nýlega hafi þau trúlofað sig! Allt verður vitlaust í salnum ... eða alla vega æpir Brooke upp yfir sig.
    Dómarinn ætlar að hugsa málið. Meira á mánudaginn!

    Svo fór fram jarðarför Tiny, Doberman-hundsins hennar Pam, systur Stefaníu. Forrester-fjölskyldan (Eric, Stefanía og Thorne) mætir í jarðarförina og Thorne, bróðir Ridge, flytur bæn/hugvekju yfir moldum hundsins. Donna birtist en hún er með ógurlegt samviskubit, henti einhverjum kökubitum (sítrónustöngum) í voffa til að hann æti hana ekki og flýtti mögulega fyrir dauða hundsins sem var hjartveikur og Pam ekki nógu dugleg að gefa honum lyfin. Hún mætir með hvítan blómvönd og vill bæta fyrir þetta. „Hundurinn minn gerði heiminn betri en þú munt nokkurn tíma gera,“ segir Pam brjáluð og heldur því fram að Donna hafi myrt hundinn. Donna kemur líka með fallega mynd af hundinum og setur á gröfina við hlið legsteinsins. Kannski linast Pam í hatri sínu á Donnu ... hver veit.

    Skrifa athugasemd

  • Þjóðremba á undanhaldi

    29. janúar 2010

    Mér var innrætt það í æsku að íslenskt landslag væri það fallegasta í heiminum. Með árunum upplifði ég í eigin persónu að landslag er nú fagurt annars staðar í veröldinni. Reyndar skipti ég næstum um skoðun aftur þegar ég fletti Lost in Iceland og  fleiri ljósmyndabókum. Eða þannig. Þar sem ég hef lítið ferðast um landið nýt ég fegurðarinnar bara í gegnum ljósmyndir og sumar íslenskar bíómyndir.
    Það var ógurlega gaman að sjá Þingvelli í fyrsta skiptið á þrítugsafmælinu og skömmu áður komst ég austar en að Kirkjubæjarklaustri, eða nánast alla leið til Hafnar, og sá þá Jökulsárlón með erlendu ferðamönnunum í rútunni og var alveg jafngargandihrifin og þeir. Heimsótti þarna soninn austur á Vagnstaði þar sem hann var í sveit hjá góðu fólki sem munaði lítið um að hýsa og fæða mömmuna þessa helgi.
    (Kenny Muir tók þessa flottu mynd af Jökulsárlóni. Ég fann hana á
    Wikimedia og vona að ég brjóti ekki höfundaréttarlög með því að birta hana.)

    Já, ég var illa haldin af þjóðrembu, trúði því að við værum fallegust, klárust og best. Þurfti ekki annað en að líta í spegil til að taka andköf af hrifningu (sem virkar ekki lengur). Ég var bálreið út í Dani fyrir að gagnrýna á sínum tíma frábæru útrásarvíkingana okkar (öfund vegna velgengni þeirra/okkar) og trúði því líka blint að það ríkti góðæri (þótt það væri t.d. löngu hafinn klikkaður sparnaður í heilbrigðiskerfinu sem ekki sér fyrir endann á). Allt er breytt. Núna fer ég hjá mér þegar ég heyri fólk segja: „Við eigum ekki að borga krónu!“ Mér fannst líka frekar óþægilegt þegar íþróttaþulurinn sagði: „Ætla Norðmenn virkilega ekki að leyfa okkur að komast í undanútslit?“ Jamm, svona er maður nú orðinn þroskaður/bugaður ...

    -   -   -   -   -   -   -   -

    Bíóhöllin á Akranesi (og Shell) gefur í dag 240 miða á Avatar á sunnudaginn. Við sonurinn, bæði Facebook-vinir Bíóhallarinnar, skelltum okkur í Skaganesti/Shell til að næla okkur í miða. Ég sagði þessar stórgleðifréttir á Facebook en sumir sem kommentuðu vilja meina að myndin sé ekki neitt neitt nema í þrívídd en mér er alveg sama - á meðan hljóðið er í steríó þá er ég sátt. Hlakka heilmikið til og fannst hálfskrýtið að vera nánast eini núlifandi Íslendingurinn sem hafði ekki séð hana. Hef reyndar ekki farið til Reykjavíkur á þessu ári og á samt eftir að fara með jólagjafir á tvö heimili. Það fara að koma vextir á þessar gjafir er ég ansi hrædd um.

    ------

    Bold-fréttir - sumir ættu ekki að lesa neðar:

    Ridge er búinn að reka Storm (bróður Brooke, Donnu og Katie) og biður Ashley, fyrrum kærustu sína, um að hætta að deita Storm, það hafi verið Storm sem skaut Stefaníu (mömmu Ridge). Ashley lofar því. Þau sjá ekki Storm á veitingahúsinu þar sem þau sitja og spjalla, hann er bak við blóm og hreint ekki fallegur á svipinn.
    Brooke hótar jafnöldru sinni Taylor öllu illu ef hún hætti ekki að deita Rick (son Brooke). Hún hótar því að láta alfarið taka litla barnið af henni en nú fær Taylor aðeins að hitta Jack litla einstaka sinnum. Minnstu munar að Taylor maríneri sig í brennivíni eftir rifrildið við hina réttu barnsmóður Nicks (sem var eggjagjafi Taylor fyrir mistök) en hún áttar sig og hringir í bjargvættinn Rick. Nick aftur á móti á í vandræðum með dóttur Brooke, hann var kvæntur henni áður en hann gekk að eiga Brooke (fyrrum tengdó hans) og nú vill dr. Bridget taka upp sambandið aftur. Nick hefur aftur á móti hug á Katie, ljóta andarunganum, systur Brooke og Donnu, þeirri sem ekki er ljóshærð. Katie hefur ekki verið þekkt fyrir hvatvísi en þar sem hún býr hjá Nick til að hjálpa honum með barnið (Jack litla) sem hann fékk bráðabirgðaforræði yfir þá á hún sífellt erfiðara með að standast hann, sjóarann síkáta og ríka. Hún rýkur á hann á kyssir. Skammast sín ógurlega og talar endalaust um þetta þar til kemur að því að Bridget, systurdóttir hennar, heyrir eitthvað og fer að spyrja. Katie játar allt og Bridget hin ljóshærða verður eiginlega bara hissa (af því að Katie er dökkhærð) en ekkert hrædd um Nick þótt hann sé búinn að gefa í skyn við hana að þau skuli taka því rólega. Hann hefur þó samrekkt henni a.m.k. tvisvar ...
    Phoebe litla, dóttir Ridge og Taylor, er orðin skotin í Rick aftur, einmitt þegar hann er orðinn skotinn í mömmu hennar. Nú ætlar hún í söngferðalag með Konstantín, Idol-sigurvegara, og spyr foreldra sína og Rick (sem hún heldur að sé líka skotinn í henni) sem stödd eru heima hjá mömmu hennar hvort það sé ekki í lagi að hún fari í ferðina. Brooke og Ridge (kærustupar núna) sýna ótrúlega hneykslun þegar Phoebe er farin, og segja Rick (syni Brooke) að þetta séu hrikaleg svik við hana, Rick sé skotinn í mömmunni þegar dóttirin er skotin í honum. Skammmm.
    Ég bíð bara spennt eftir því að Tómas, sonur Ridge og Taylor og bróðir Phoebe litlu, verði nógu stór (kannski 18 ára) til að fara að deita kjéddlíngarnar. Dettur helst í hug Jackie (65), mamma Nicks, hún hefur svo flottan breskan hreim ... og er ekki skyld honum, held ég.

    Skrifa athugasemd

  • Fjörutíu ára-álög

    27. janúar 2010

    Heldur hressandi að fara á fætur klukkan átta í sumarfríinu sínu en góði og velsjáandi læknirinn heimtaði að ég mætti í blóðprufu í morgun, líklega til að sanna fögur orðin síðan í gær ... Hann ráðlagði mér að mæta kl. 7.45 og ég skildi hvað hann átti við þegar ég mætti kl. 8.23. Fjöldi fólks, eða hátt í sjö manns, beið á biðstofunni. Mér tókst að vera númer 12 og sagði konunni nr. 13 að hún þyrfti ekkert að vera hrædd, yfirleitt er fólk bara myrt ef 13 sitja til borðs í matarboði (heimild: Agatha Christie-bækurnar). Svo reyndist enginn vera númer 11, mjög líklega hefur viðkomandi verið „fjarlægður“ til að við nr. 13 kæmumst fyrr að.
    Ég gleymdi að segja syninum (sem skutlaði mér) að þarna fyrir framan dyrnar, fyrrum aðalinngang Sjúkrahúss Akraness, hefði ég (8) dottið af hlaupahjóli og fengið gat á ennið. Næstum nákvæmlega 40 árum síðar datt ég (48) síðan á ógæfumölinni bak við íþróttamiðstöðina á leið heim úr strætó (sem var þá ekki farinn að stoppa á Garðabrautinni) og fékk gat á hnéð, eins og alþjóð veit.
    Helmingi fleiri spor saumuð í seinna skiptið þar sem læknirinn neitaði að kyssa bara á bágtið. Einhver reyndi að kalla mig hrakfallabálk vegna þessa en kommon, óhapp á 40 ára fresti gefur fólki ekki leyfi til að segja svona. Árið sem ég verð 88 ára ætla ég að klæðast svampbúningi til að ögra þessum álögum með því að taka hvorki strætó né vera á hlaupahjóli allt það ár.
    Ætlaði að hlekka á vefmyndavélina (sha.is) sem beinist næstum því að innganginum að blóðprufusetrinu en hún virðist ekki vera virk lengur. Hvenær ætla ég að drífa í því að bjóða bænum að skella slíkri vél á svalirnar mínar alveg frítt? Súperstaður fyrir vefmyndavél. Alltaf brjálað líf og fjör á Langasandinum, vetur sem sumar.

    Þennan hálftíma sem ég stoppaði á Skrúðgarðinum     í gær komu tveir einstaklingar með erindi ótengd kaffi og cupcakes. Annar ætlaði að kaupa strætómiða, hinn fá að vita eitthvað um strætóferðir um helgar.
    Nú er búið að breyta hlutum þannig að fólk þarf að fara á Safnasvæðið (nánast uppi í sveit þar sem strætó gengur ekki) til að fá upplýsingar um spennandi staði á Skaganum (Langasand og svona) og til að kaupa strætómiða og -kort þarf það að fara í Íþróttamiðstöðina Jaðarsbökkum.
    Líklega var þetta gert í sparnaðarskyni til að nýta starfsfólk sem var hvort eð er til staðar en þetta hlýtur að vera mjög ruglandi fyrir ferðamenn ... og bitna illa á Skrúðgarðinum þar sem endastöð Rvíkurstrætó er.
    Farþegar sem bíða eftir að komast í bæinn nota kaffihúsið sem biðskýli, fara á salernið og vilja láta skipta þúsundkallinum svo þeir geti borgað 840 krónur (NB: fyrir aðra leiðina). Svo verður fólkið grautfúlt yfir því að fá engar strætóupplýsingar þar.
    Vonandi verður þessu breytt með tíð og tíma, þetta er svipað og að vera með aðalferðamannamiðstöð Reykjavíkur í Grafarholti og sölustað strætómiða við Hótel Esju en ekki á Hlemmi.

    Annars mæli ég heilshugar með Safnasvæðinu, það er alveg stórkostlegur staður. Steinasafnið, gamla stúkuhúsið, Byggðasafnið og fleira og fleira. Innanbæjarstrætó ekur Grundirnar og þaðan væri hægt að labba uppeftir, svona fyrir þá sem eru ekki á bíl, hinir geta bara elt innanbæjarstrætó.
    Bæklinga um það hvar Safnasvæðið er að finna - er að finna á Safnasvæðinu ;)

    Myndin er auðvitað tekin á Safnasvæðinu eftir stórkostlegt djamm þar með gömlum skólafélögum.

    Skrifa athugasemd

  • Herskip á hlaðinu og önnur ævintýri

    26. janúar 2010

    Mikið hefur sumarfríið liðið hratt. Samt hef ég nánast ekkert gert. Það mest spennandi í fríinu gerðist í morgun þegar ég vaknaði með herskip nánast á hlaðinu, sonurinn segir að þetta sé varðskip en hann hefur vafaust ekki heyrt um Icesave-stríðið. Á myndinni sést þetta vígalega herskip.

    Jú, svo fór ég til læknis     í morgun, í annaðhvertár-krabbameinsskoðun sem vegna sparnaðar er að breytast í  áfjögurraárafresti-skoðun. Ég bar mig vel þegar ég kom að afgreiðsluborðinu og sagðist vera að koma í mæðraskoðun. Konan flissaði bara þannig að ég neyddist til að hvísla að henni hvert erindi mitt var. Ég fer alltaf í smáflækju í þau örfáu skipti sem ég fer til læknis. Fyrir sex árum fór ég í sónar í Domus Medica út af stóru æxli (reyndist algjörlega meinlaust) sem hafði komið sér notalega fyrir milli innyflanna á mér. Mér fannst sónarmaðurinn eitthvað svo alvörugefinn þegar hann horfði á skjáinn og sagði mér að þetta væri 16 cm í þvermál. Ég gat ekki stillt mig um að spyrja: „Hvort er þetta strákur eða stelpa?“ Maðurinn leit upp og starði á mig svo ég flýtti mér að segja „Úps, fyrirgefðu, þú hlýtur að heyra þetta rosalega oft.“ „Nei, reyndar ekki,“ svaraði hann og ég skammaðist mín helmingi meira. Það var samt aðeins léttara yfir honum eftir þetta.
    Maður á að reyna að skemmta heilbrigðisstarfsmönnum. Þeir vinna göfugt starf fyrir lág laun (flestir) og fá ekkert nema vanþakklæti frá sjúklingum sem kenna þeim um að það kostar t.d. tugi þúsunda að fótbrotna nú til dags. Flestir vita ekki af því hvernig heilbrigiðiskerfið okkar er orðið, ekki fyrr en þeir veikjast sjálfir og þurfa að fara að punga út stórfé, of veikir til að mótmæla nokkru eða vekja á þessu athygli. Þegar læknar rífa kjaft er sagt að þeir séu bara að vernda sjálfa sig. Hnusssss. Það ætti að standa strangasta vörðinn um veika fólkið. Það er búið að efla kostnaðarvitund landsmanna nógu mikið og svo er sagt að þetta eigi bara eftir að versna.

    Við kjéddlíngarnar þurftum að fara í hallærislegu "sloppana" sem eru reyndar eins og vítt pils með teygju í mittið. Þröstur í þvottahúsinu vissi ekkert hvað þetta var í fyrstu þegar þetta var sent til hans, held að hann hafi giskað á tau-sturtuhengi ...
    Þarna biðum við svo nokkrar „bleikar bollur“ í þessum óskapnaði með teygjuna undir höndunum til að vera siðsamlegar og ég fer ekki ofan af því að eiginkona læknisins hefur hannað þennan hrylling ... hehehe

    Læknirinn var alveg frábær, eiginlega meira en frábær.
    Gott dæmi:
    Ég: Já, en ég er að .....
    Læknir: Nei, það er algjör óþarfi.
    Ég: Mér var nú sagt að ...
    Læknir: Nei, þú ert allt of UNG!
    Að sjálfsögðu ríkir trúnaður milli lækna og sjúklinga þannig að ég get ekki birt allt samtalið.
    Já, ég elska þennan lækni. Krabbameinsfélagið ætti að taka hann sér til fyrirmyndar og hætta að kalla konur eldri en fertugar „konur á þínum aldri.“ Þar er sagt með fínlegum blæbrigðum tungumálsins að maður sé orðin kjéddling sem er náttúrlega alveg óþolandi þegar maður er bara fertugur. Eftir fimmtugt er það bara sætt og þarf enga tæpitungu þar.

    Síðan fór ég, kornung og kát, í Skrúðgarðinn og fékk þá bestu súpu sem ég hef smakkað lengi. Ég er enn pakkkkkksödd þremur tímum síðar. Sonurinn, rígmontinn eftir að hafa fengið 10 í skyndiprófi, fékk sér Pipp-marengstertu og Pepsi. Hann borðar ekkert núna nema það sem byrjar á P-i. Þorrinn alltaf vinsæll hjá honum ... pungar sko. Svo bara pylsur, pasta, perur, Pipp, pítsur, pönnukökur o.s.frv.

    Ég kíkti að gamni á úthlutanir Æskulýðssjóðs (menntamálaráðuneytið) síðustu tvö árin. Ég sá að KFUM hafði fengið yfir 5 milljónir þar í hin ýmsu verkefni á þessum tíma og óska þeim til hamingju með það. Já, og yfir 30 milljónir frá ríkinu árlega, heilmikið frá borginni (50 milljónir um árið í Vatnaskóg) og frá fleiri stöðum. Systir mín, sem rekur Sumarbúðirnar Ævintýraland, MÁ EKKI sækja um hjá Æskulýðssjóði þar sem hún starfar ekki allt árið, það er nýjasta afsökunin. Ég rakst nú samt á styrk úr Æskulýðssjóði frá 2008 til þjálfunar leiðtoga í alþjóðlegar sumarbúðir. Held að það megi aðeins fara að lagfæra þetta og hætta að sérsníða styrkina að sumum. Furðulegt að einu sumarbúðirnar sem eru óháðar í trúmálum (og hafa ekki efni á viðskiptafræðingi í fullu starfi við að sækja um styrki) skuli vera útilokaðar frá öllu í rúman áratug en hinir tveir aðilarnir á markaðnum þurfa varla á börnum að halda í sumarbúðirnar því svo miklir styrkir standa þeim til boða. Þeir eiga húsnæðið og þurfa því ekki að borga leigu, lengi vel og kannski enn felldi borgin niður öll gjöld af húsnæði þeirra.
    Æskulýðssjóður styrkir leiðtogaþjálfun/sjálfboðaliðaþjálfun, 500 þús. í fyrra, 800 þús í hittiðfyrra (KFUM). Systir mín heldur helgarnámskeið á vorin fyrir alla starfsmenn og fær m.a. sálfræðing til að halda fyrirlestur og fleira og fleira, en þar sem umsjónarmennirnir hennar heita ekki leiðtogar þá er þetta ekki styrkhæft ...

    Best væri ef engir styrkir væru veittir, sumarbúðastarfsemi á alveg að geta staðið undir sér nema auðvitað þegar samkeppnisaðilinn fær milljónir til að auglýsa brjálæðislega, kaupa dýr og flott leiktæki, endurnýja húsakost, stjórna verðlagningu og fleira og fleira.
    Ég hef farið með Hildu minni á marga fundi. Okkur er alls staðar mjög vel tekið en allar dyr reynast síðan vera lokaðar. Ég batt t.d. heilmiklar vonir við Björn Inga þegar við heimsóttum hann í Ráðhúsið eitt árið, jafnvel þótt hann væri gamall Skógarmaður. Hann var alveg frábær en samt kom ekkert út úr viðtalinu. Það er hart að þurfa að bíða eftir því að krakkarnir í Ævintýralandi setjist í embætti í borginni til að réttlætið nái fram að ganga en samt yrði það bara klíkuskapur sem á ekki að viðgangast.
    Þetta hefur skekkt alla samkeppnisaðstöðu gríðarlega en það sem hefur bjargað Ævintýralandi eru vinsældirnar.

    Ég tek það fram að pirringur minn beinist eingöngu að ranglátum úthlutunum styrkja.

    Skrifa athugasemd

  • Misskilningur um Heiðu

    18. janúar 2010

    Á meðan við kettirnir biðum eftir boldinu í dag var sýnt myndband með ungri söngkonu sem söng lagið um músina Heiðu. Hugurinn reikaði beinustu leið til Sauðárkróks þar sem ég dvaldi einn dásamlegan vetur 1974-1975. Ég var 16 að verða 17, mikill hippi, átti Álafossúlpu og gallabuxur, ekki útvíðar eins og var í tísku þá, með hekluðum bótum yfir götum sem ég bjó til sjálf með skærum. Gekk vitanlega undir nafninu Mafíuforinginn hjá hluta skólasystkinanna vegna útgangsins. Ég leigði herbergi hjá frábærum eldri hjónum á Bárustígnum en átti þó ekki orð yfir að þau skyldu hneykslast yfir sjónvarpsmynd um hippa sem bjuggu í kommúnu en ég þráði fátt heitar en einmitt að búa í kommúnu á þessum tíma. Konan átti Guðrúnu frá Lundi komplett og ég las þær allar um veturinn.
    Vinkona mín í Reykjavík sagði mér frá nýútkominni plötu sem ég yrði að eignast, byltingarkenndir textar, akkúrat eitthvað fyrir mig. Ég fór í plötubúðina á Króknum og þar sem vinkonu mína minnti að hljómsveitin héti Ábót keypti ég nýútkomna 45 snúninga plötu með þeirri sveit. Ég settist niður og hlustaði með ákefð á lagið um músina Heiðu með rauða slaufu á skottinu, feita en samt svo mikið krútt. Eftir að hafa hlustað margoft (man ekki hvaða lag var á B-hlið) ákvað ég með sjálfri mér að ég væri geinilega ekki jafndjúpt þenkjandi og vinkonan sem hlyti að geta lesið meira út úr textanum en ég. Næst þegar ég heyrði í henni minntist ég á þetta. Hún hló og sagði: „Nei, ekki Ábót, heldur Þokkabót!“
    Ég sé þó alla tíð eftir að hafa ekki keypt mér Ginger Baker III sem var til sölu í plötubúðinni á Króknum.

    Taylor og Rick hafa greinilega sofið saman þar sem hann var ber að ofan í fyrsta atriðinu í svefnherbergi Taylors og hún á náttsloppnum. Phoebe, dóttir Taylor (og Ridge) og fyrrum kærasta (án kynlífs) Ricks, bankar á dyrnar og Rick þýtur inn í fataherbergið. Phoebe sest á rúmstokkinn hjá móður sinni og talar um hvað hún sé skotin í Rick, hvað hann sé góður og frábær og æðislegur. Taylor og Rick eru í rusli yfir þessu.
    Brooke skammar Ashley ilmvatnskonu fyrir að vera enn skotin í Ridge en Ashley svarar fullum hálsi, segir Brooke að velja sér mann og halda sig við hann, hún þurfi að velja á milli Ridge og Nick sem dóttir Brooke, Bridget, er aftur orðin skotin í. Þar sem Brooke er orðin hrædd um Ridge sinn er hún orðin ástúðlegri við hann, mætir til hans í flegnum og stuttum rauðum undirkjól og ærir hann þannig að hann gleymdi fundi sem hann átti að vera á. Storm stormar inn í herbergið sem Ridge er nýfarinn úr og fer að spjalla við systur sína (Brooke). Hún segir honum að hún vilji losna við Ashley úr fyrirtækinu!

    Myndin hér að ofan er af konunum sem berjast um Eric, þær Donnu (t.v.) og Stefaníu.

    Skrifa athugasemd