Klukkan 17.15 í dag hrökk ég upp úr værri tölvusetu, hafði skráð mig í bjartsýniskasti í hóp sem heitir Allir hlaupa. Fyrsta æfing eftir korter. Og ég sófagróinn innipúki sem nennir ekki einu sinni í sólbað ... of mikil útivist. Hvað var ég að hugsa? Ég hrópaði á soninn: „Veistu um eitthvað svona íþróttalegt jakka-eitthvað í ... uuu gönguklúbbinn?“ Ekki datt mér í hug að viðurkenna fyrir syninum að þetta væri eiginlega hlaupaklúbbur. Við leituðum í öllum skápum og svo fannst græn regnkápa og ég skildi ekki hvers vegna ég hafði lagt þessari fínu en krumpuðu flík. Ég átti nú eftir að skilja það. Svo reimaði ég á mig fínu en snjáðu X-18 strigaskóna mína sem hafa nýst mér vel í mörg ár sem sumarskórnir. Já, allar konur eru skósjúkar!

Við Akraneshöllina voru mættar heilmargar hressar konur á ýmsum aldri. Allar í réttum græjum, sýndist mér, en þær virtust ekki hafa nokkrar áhyggjur af undarlegum íþróttabúnaði mínum, þessar elskur. Ég fann ekki eyrnaband í flýtinum heima svo ég greip léttlopasjal með og það átti nú eftir að koma sér vel fyrir eyrun en gerði vissulega stórskaða fyrir útlitið. Af alkunnri skynsemi hafði ég skráð mig í byrjendahópinn, og byrjað var á góðum göngutúr að Dvalarheimilinu Höfða, kringum það og aftur til baka. Ekki leið á löngu þar til ég þekkti konurnar allar mjög vel - aftan frá. Já, ég var lélegust í byrjendahópnum. Langlélegust. Greinilega of langt síðan ég hef gengið Súkkulaðibrekkuna - og ég fór svo sem ekkert mjög hratt þar upp, „lögreglufylgdin“ mín þar undir það síðasta hægði án efa ferðina til að ég gæti haldið í við hann. Núna veit ég að það að vera bíllaus er ekki sjálfkrafa merki um meiri hreyfingu og heilbrigði - enda stendur vel á stoppistöðvum hjá mér og ég fæ líka nokkuð oft bílfar frá Mosfellsbæ. Nú er ég í nokkurra daga sumarfríi sem kom á heppilegasta tíma. Stefni að því að skokka í vinnuna í sumar, ef ég fæ að fara í gegnum göngin.

Ég fór mun styttri leið en hinar konurnar til að tefja ekki hópinn, fór sem sagt ekki hringinn í kringum Höfða, og áttaði mig svo á því þegar hópurinn birtist aftur að konan með skíðagrímuna var engin önnur en elsku Solla mín og hún greip undir handlegginn á mér og nánast dró mig áfram á bakaleiðinni. Svo voru gengnir fimm hringir í kringum höllina sjálfa, en meðfram vesturhlið hennar átti að auka hraðann eða jafnvel skokka. Skokkgeta mín reyndist vera tveir metrar og 11 sentimetrar, eða svo, djók, ég þorði ekki einu sinni að prófa. Ég gekk tvo hringi af fimm, sú eina, hinar gengu fimm, og síðan gerðum við styrktaræfingar og teygjur. Það eina sem ég hugsaði um þá var hvað hún Beta sjúkraþjálfari yrði ánægð með mig. Bakið mótmælti engu, ég fór líka varlega. Þjálfararnir, tvær ungar konur, voru bara æðislegar þessar 75 mínútur sem tíminn tók, og sögðu að „við“ (ég) ættum bara að taka þetta á eigin hraða. Hópurinn skiptist í Gurríarhraða og hinn hraðann. Útsýnið var þó stórfenglegt. Meistaradeild ÍA, karladeild, efstir í Pepsideildinni, þjálfaði á vellinum, strákarnir berir að ofan, ef manni varð óvart litið í norður en í suðurátt svömluðu síðan í sjónum sexí kroppar sjósundfélagsins.

Ég kvaddi Sollu hjálparengil, þá einu sem ég þekki í hópnum, og staulaðist svo stíginn meðfram Langasandinum heim. Þegar í stigaganginn var komið sá ég ofboðslega eftir því að hafa keypt mér íbúð á fjórðu hæð. Ég man ekki hvernig ég komst upp en hlammaði mér í stól inni í stofu. Klæddi mig fyrst úr regnkápunni sem reyndist vera rennandi blaut að innan. Þarna kom ástæðan fyrir slæmu gengi mínu þennan seinnipart ... og ég mundi líka af hverju ég hætti að nota kvikindið á sínum tíma. „Hvernig var?“ spurði sonurinn. „Ég get ... ekki ... talað,“ stundi ég og blés eins og fýsibelgur eftir að hafa skriðið upp tröppurnar. Sonurinn fór að hlæja og gat ekki hætt. „Ertu að hlæja að mér, $#&%//&% þinn?“ spurði ég sár. „Nei, alls ekki, þetta er bara svo fyndið sem ég er að lesa í tölvunni,“ hló hann. Þar sem verðtryggingin át allan eignarhluta minn í himnaríki og meira til, gat ég ekki gert hann arflausan á staðnum - en bíði hann bara.

Ég staulaðist fram eftir ótrúlega fáar hvíldarmínútur, fór úr blautu fötunum sem voru næst regnkápu andskotans, en var of þreytt til að láta renna í sjóðheitt bað, það bíður aðeins lengur. Settist við tölvuna og ætlaði að klára verkefni þar - en ég var með sjóntruflanir, í alvöru, svo ég gat ekki einu sinni séð almennilega hvað feisbúkkvinirnir höfðu brallað á meðan ég brá mér frá. Veit ekki hvernig súrefniseitrun lýsir sér, eða það þegar blóðið fer að renna um æðarnar í fyrsta sinn í 15 ár eða svo. Í gamla daga spilaði ég skvass í 45 mínútur í einu án þess að blása úr nös - en fékk lungnabólgu og varð móð við það eitt að klóra mér í hausnum. Svo skiptir kannski máli að hafa reykt lengi ... auðvitað ... en batnandi konu ... og allt það. Sjóntruflanirnar eru næstum alveg horfnar og blóðbragðið líka. Og Solla kíkti í heimsókn áðan og færði mér jakka sem andar, líklega samskot eftir að ég var farin.

Það er alveg spurning með Reykjavíkurmaraþonið í ágúst.

Mynd: Svona tók ég mig nú vel út á Langasandinum um kvöldmatarleytið árið 2014.

Við einkasonurinn fórum bílandi í bæinn eldsnemma í morgun með kött í tékk og síðan hófst enn einn dásamlegur vinnudagurinn. Setti síðdegis á feisbúkk eitthvað í þessa veru: „Elsku Kubbur (13) .... dýralæknir, bla bla, Hnúðarnir á bakinu á henni reyndust meinlausir ... bla bla.“ Halldór fjandi skellti inn svari um hæl: „Þú ert svo óendanlega vitlaus, gleymi ekki þegar ég seldi þér þennan úlfalda á uppsprengdu verði.“

Held að þessi árlegi milljarður ríkisins til Strætó muni hafa dúndrandi góð áhrif á almenningssamgöngur í framtíðinni. Mínir menn hjá Strætó bs hafa verið að undirbúa nánast byltingarkenndar breytingar sem hefja að öllum líkindumi strætóferðir til enn meiri vegs og virðingar. Ég njósnaði auðvitað og komst að því að breytingarnar eiga heilmikið eftir að koma við okkur landsbyggðarliðið, á jákvæðan hátt. Þegar vetraráætlunin tekur gildi í haust, fer leið 57 (Skagavagninn minn) í Mjóddina í stað þess að hafa endastöð í Mosfellsbæ. Þá hugmynd hafði ég heyrt áður og ekki fundist sérlega sniðug, fannst allar leiðir liggja í miðborgina en eftir að hafa tekið strætó um tíma í Garðabæ með viðkomu í Mjódd veit ég nú að Mjóddin er aðalstrætóstoppistöð landsins. Svo mun sunnudagsferðum fjölga á Skagann en aðeins ein, einu sinni engin, hefur verið í boði í nokkur ár. Af eigingirni njósnaði ég bara um Skagavagninn en þó frétti ég að leið 24 verður á kortersfresti frá og með haustdögum, sem er bara dásamlegt. Mikið vona ég að við fáum að halda bílstjórunum okkar góðu en nýr aðili tekur við 3. júní. Þann dag lækka fargjöldin niður í 700 krónur, úr 1.050 krónum, fyrir börn sem fullorðna sem ekki hafa kort eða miða. Þá fara kannski ferðamenn að sjást aftur hérna.

Nú þegar jafnræði fer að ríkja í boði Evrópusambandsins, varðandi kostnað í Hvalfjarðargöngin (veit ekki með önnur göng, ætli þau megi vera gjaldfrjáls?) má bóka að íbúar Akraness og nærsveita treysta sér ekki margir hverjir til að borga mun meira í göngin, eins og jafnræðisreglur kveða á um (of mikill verðmunur á þeim sem kaupa lykil og fara kannski daglega, og þeirra sem fara kannski einu sinni á ári og þurfa að borga þúsundkall, eitthvað slíkt) og þá ætti að fjölga í strætó. Eins og allir vita ferðast skemmtilegast fólkið um í strætisvögnum.

Sá um helgina bíómynd eftir bók Patriciu Cornwell sem er afskaplega blóðugur rithöfundur og skrifar mikið um réttarlækna, krufningar og viðurstyggileg fjöldamorð. Ég beið auðvitað spennt eftir myndinni en átti allra síst von á rómantískri og boldaðri (Glæstar vonir) útgáfu af blóðugri ofbeldismynd. Ridge-inn í bíómyndinni (At Risk) var svooooo sætur og svooo góður við ömmu sína og svo vinsæll af öllum konunum sem hann hafnaði þó ... lét þær gera sér stórgreiða og svo skellti hann bara á þær. Ein eldaði mat handa honum í skiptum fyrir upplýsingar sem HANN fékk frá henni, en hann mætti ekki einu sinni í matarboðið, lét hana bara leggja starf sitt sem yfirmaður hjá réttarkrufningardeild Ameríku, eitthvað svoleiðis, í hættu. Það eina sem vantaði var strandatriði í sólsetri, hann hlaupandi með einhverri léttklæddri og ástsjúkri á ströndinni undir tónum RIchards Clyderman eða honum ... hvað heitir hann aftur með síðu krullurnar og saxófóninn? ... en kannski hef ég misst af því atriði því nokkur sæt atriði (með ömmu, konum, hundum) voru rifjuð reglulega upp undir væminni tónlist. Í einu þeirra sá hann eftir að hafa ekki að minnsta kosti pínt sig til að sofa hjá löggukonunni sem var svo skotin í honum en dó. Hún var svo veikindaleg í útliti (dökkir baugar) að ég hélt að það yrði eitthvað annað en byssukúla sem grandaði henni. Vona að þið hafið misst af þessari.

Já, og ef Íslendingar eru skynsamir þá kjósa þeir þann forseta sem býður best. Mitt forsetaefni fer mikinn á feisbúkk, heitir Herbert Hnauzdal og lofar að borga með sér í embættið. Hann lofar líka að nýta málskotsrétt sinn og vísa hverju einasta máli sem alþingi afgreiðir - til þjóðaratkvæðagreiðslu! Og ekki nóg með það ... hann á þessa fínu Lödu sem hann mun leggja embættinu til og risnukostnaður verður enginn ef framleiðslan (hann bruggar landa) gengur vel. Áfram Herbert!

Myndin tengist færslunni beint og er úr bíómyndinni At Risk. Hún sýnir ömmustrákinn fagra og konuna sem gerði honum stórgreiða og fékk að elda mat handa honum í staðinn sem hann síðan gleymdi að mæta í ...

Klukkan 7.15 í morgun gerðist sá hrottalega fúli atburður að bíll sonarins fór ekki í gang sem þýddi að ekki var hægt að fara til dýralæknis í bænum með kött í eftirlit. Nú voru góð ráð dýr, sms hafði komið frá Ingu Sig kvöldið áður um að hún væri að fara á bíl í bæinn kl. 8. Kl. 7.30 hringdi ég í hana en hún svaraði ekki. Eins og ég vissi, hún hafði greinilega ætlað að skrifa kl. 7 í sms-ið, hún hefur aldrei áður lagt af stað kl. 8 frá Akranesi. Svo stefnan var tekin á strætó kl. 7.43, eða klukkutíma seinna en vanalega.Inga hringdi þegar strætó var kominn hálfa leið í gegnum Hvalfjarðargöng ... hún hafði ekki misritað tímasetninguna og hafði ekki heyrt í símanum þegar ég hringdi.

Nýi hressi bílstjórinn sat undir stýri á leið 57 og skipti ekki skapi þótt hægfara gulur kranabíll tefði okkur um nokkrar mínútur ... Samt náði ljúfi góði bílstjórinn á sexunni sem tók við okkur í Mosó í tíma í Ártún þar sem leið 24 kom mínútu síðar. Svo kom ég í Ásgarð og þurfti að bíða í 29 mínútur ... eða hefði þurft ef ég hefði ekki hringt í Strætó bs skömmu áður og beðið um að tuttuguogþristurinn hinkraði í eina mínútu. Sem var ekki málið. Bílstjórinn trúði mér fyrir því að hann skutlaði mér og annarri af Birtíngi, kvöldsölustúlku, reglulega í Lyngásinn. Ég steingleymdi að spyrja hvor okkar væri sætari. En ... nú skil ég vel af hverju Álfnesingum hefur fækkað svona, þeir komast frá Álftanesi ... en gengur ekki eins vel að komast heim aftur. Leið 24 kemur kl. 8.59 á Ásgarð - en brottför leiðar 23 frá Ásgarði er kl. 8.58, eða einni mínútu fyrr..

Í öllum þessum strætisvögnum, nema Akranes-Mosó, sagði fögur, mild og ljúf kvenmannsrödd okkur farþegum hvar við værum staddir þá stundina ... og ég var fúl út í mig fyrir að hafa ekki fattað fyrir lifandis löngu að hún Herdís, gömul og góð vinkona mín, er eigandi raddarinnar fögru. Það eykur enn á gleði mína að sitja í strætó, eins og hún hefði nú ekki verið næg fyrir.

Svo heyrðist líka aðeins í útvarpinu milli þess sem Herdís vísaði okkur veginn um dásamlegar byggðir Breiðholts, Kópavogs og Garðabæjar, og ég heyrði ekki betur en að Hilda systir væri að auglýsa Sumarbúðirnar Ævintýraland, www.sumarbudir.is (allra, allra bestu sumarbúðir í öllum heimi, þótt víðar væri leitað), en svo var þetta ekki Ævintýraland, heldur "ævintýralegar sumarbúðir" Kristilegs félags ungra manna :)

Já, til öryggis minni ég suma pirraða karla á að þetta ER strætóblogg - svo þeir misskilji þetta ekki sem vælublogg yfir því að ég eigi ekki bíl. Mig langar EKKKKKKERT í bíl, illskurnar mínar, og held að ástin á strætó aukist enn frekar eftir að milljarðurinn frá ríkinu hleypir meira fjöri í mína menn. Þótt úrvalið af sætum körlum sé nokkurt í strætó væri ekkert verra þótt það yrði oggulítið meira og fjölbreyttara sem gerist með milljarðinum, held ég.

Hafið það gott í dag, megið þið vinna í lottóum, ná markmiðum, eignast óskasteina og ekki detta eingöngu í lukkupotta, heldur líka lukkupönnur. Ég mæli svo um og legg á!

Myndin tengist færslunni beint og er af strætó eins og hann leit út í gamla daga. Rifjar upp þegar maður tók sexuna upp að Miklatorgi, "Sogamýri-Lækjartorg" ... eða leið 1, "Gunnarsbraut-eitthvað", var það ekki? Maður hoppaði út á Flókagötunni, hljóp upp Auðarstrætið og heim á Bollagötu. Elskan hann Baldur keyrði ásinn og var svo skemmtilegur, svo reyndist hann auðvitað vera pabbi hennar Jennýjar stórbloggara sem Bubbi reynir víst að þagga niður í ef ég hef skilið hlutina rétt. Eða ekki.

Hér í himnaríki var páskafríið tekið með trukki - og baðherbergið málað snjóhvítt. Áður var það drapplitað og sá litur klæðir mig illa, sem og daufgrænt og fölbleikt. Sá sem aðstoðaði mig hafði á orði að það vantaði næstum alls staðar gólflista í íbúðina og að skápurinn undir vaskinum væri rosalega klossaður. Ég var sammála honum með skápinn og skort á gólflistum, og minntist á að fyrra bragði að parkettið í stofunni væri ljótt, eldhúsbekkurinn ónýtur eftir vatnsskemmdir sem urðu áður en ég flutti inn, hurðarnar þyrftu á málningu að halda ... og fleira og fleira En ... um leið og Bauhaus opnar ætla ég að kaupa nýjan eldhúsbekk ofan á neðri skápana, svona lítið U, og líka vask og blöndunartæki. Maður vinkonu minnar, snjall smiður, ætlar að hjálpa mér að skipta. Jú, hann er Skagamaður og þeir eru besta fólk í heimi, innfæddir sem aðfluttir. Ég held að verðið á svona hlutum lækki einhver ósköp við hingaðkomu Bauhaus, vona það að minnsta kosti. Þannig að ef ég verð staðin að verki við að standa í biðröð á opnunardaginn, eftir að hafa gist í röðinni í þrjár nætur fyrir opnun, er það ekki af eyðslugleði Íslendingsins, heldur af nauðsyn! Skilst reyndar að ódýrast sé að kaupa svona bekki hjá IKEA en þeir eru í stöðluðum stærðum og það myndi kosta nýtt gólfefni líka ...

Þegar bankarnir hrundu var ég sérlega þakklát fyrir skort minn á framkvæmdagleði; að hafa ekki dembt mér í að skipta um eldhúsinnréttingu eins og tíðkaðist á þessum tíma (skáparnir eru fínir) eða skipt um parkett (mottan sem ég fékk í fyrra bjargar miklu). Ég lét mála áður en ég flutti inn en ástkær málarinn sleppti baðinu og þvottahúsinu (of naum fjárhagsáætlun hjá mér) en því var nú fljótreddað með baðið, tók ekki nema rétt rúm sex ár. Ég dríf mig svo í að mála þvottahúsið fyrir páskana 2018.

Hér verður allt án efa orðið fínt fyrir páska. Skápur úr bókaherberginu sem ég ætla að flytja inn á bað reyndist vera fullur af gömlum tímaritum. Bæði íslenskum og erlendum. Þeim verður komið fyrir í kassa og farið með í Búkollu-nytjamarkað. Gömul Þjóðlíf, Mannlíf, Heimsmyndir og önnur snilld. Hvað var ég að hugsa þegar ég flutti? Það eru kannski 15 blöð af þessum 200 blöðum sem mig langar til að eiga. Eins og Marks-heklblöðin mín sem ég var nú búin að leita að og nokkur dýrleg MAD-blöð. Svo vantar einhvern sterkan til að aðstoða við að taka skápinn í tvennt, hann er í tveimur þungum hlutum ... sonurinn getur þetta ekki einn og ég er hálfgerður aumingi, já, og það þarf að skúra baðið og bóna gólf og líka veggi þar sem gólfdúkurinn er. Allt verður pottþétt orðið fínt á baðinu fyrir páskana ... 2013. Samþykkti þó arabískan sjeik sem feisbúkkvin áðan (í alvöru, og við eigum 12 sameiginlega vini) ef framkvæmdagleðin eykst eitthvað frekar.

Lítil saga að lokum um það hvað einn bókstafur getur breytt miklu: Ung stúlka, frábær söngkona, sem tekur þátt í hæfileikakeppninni á SkjáEinum sagði í stuttu viðtali (í blaði eða á Netinu) vegna keppninnar að hún elskaði Jesú og alla þá sem ... (eitthvað tengt tónlist, minnir mig) ... Prófarkarlesari lagfærði setninguna þar sem blaðamaðurinn (eða stúlkan sjálf) hafði sett stórt A í alla, og í stað þess að breyta a-inu í lítið bætti hann h-i fyrir aftan. Svo stúlkan elskaði bæði Jesú og Allah sem er auðvitað hið besta mál, ef hún hefði bara sagt það. Ég heyrði hið sanna í vinnunni í gær en veit ekki hvernig eða hvort elsku stúlkunni tókst að fá þetta leiðrétt. :)

Skafti (53) sat undir stýri á strætó í morgun og það var kannski eins gott að ég skrönglaðist út á réttum tíma, biðin á stoppistöðinni var ekki nema 8,2 sek. eða þar um bil. Hann er alltaf svo fljótur í förum án þess samt að aka hraðar, hvernig sem það er nú hægt. Kannski voru færri farþegar, kennarar, nemendur, Jóna og fleiri í hópi farþega eru komnir í páskafrí. Og vá, hefði átt að horfa á veðurfréttirnar með meiri athygli í gær, var gammósíulaus í morgun, bara í bol, jakka og þunnri kápu, með einn trefil og skalf því úr kulda. Hefði alveg þegið að hafa stóran kaddl til að halla mér upp að, en settist siðprúð við hlið Ellu (41) sem er tággrönn - en meyjarhitinn bætti það upp.

Hjartagullsvinkona (50) hirti mig upp við Kringlustoppistöðina (fór ekki á Kringlukrána, þótt hinir farþegarnir séu vissir um það) og við vorum komnar í Garðabæinn vel fyrir átta. Náði að klára setja síðustu hillurnar í IKEA-bókahillurnar sem stelpurnar settu saman á dögunum, og raða gömlum blöðum og ýmsu dóti í þær. Nú vantar bara rauða gamla sófann úr Lynghálsinum og þá er Vikusvítan fullkomin, já, og myndir á veggi. Gott við flutninga er að maður finnur sitt af hverju þegar pakkað er niður. Nú er ég t.d. að hlusta á Mozart-geisladisk sem fylgdi með Vikunni einu sinni, mögulega 1991. Man að ég keypti blaðið vegna disksins á sínum tíma.

Skemmti mér við að skrökva á feisbúkk áðan, eitthvað sem ég myndi aldrei gera hér á blogginu, ALDREI. Nú halda allir feisbúkkvinir mínir að ég hafi sleppt því að mæta í fermingarveislu í gær af því að það var 1. apríl. Mér er ekki boðið í neina fermingarveislu í ár sem er hræðilegt! Þær þyrftu þó að vera á Akranesi og ekki lengra frá en á Höfðabraut - bíll sonarins fer bara ekki í gang ... :(

Á leiðinni í bæinn sagði ég Ellu hryllingssögu sem ég endaði ræðuna á sl. föstudag á kvennakvöldi ÍA ... um það þegar ég fór í dítoxsumarbústaðaferð eitt árið um hávetur og með nokkrum ókunnum kjéddlíngum - til að missa tíu kíló á tíu dögum (hahaha), þrír dagar í bústað og sjö dagar eftir það heima, minnir mig. Ég harðneitaði stólpípu og fékk í staðinn duft/salt sem var hrært út í vatn og bragðaðist viðurstyggilega ... en virkaði ... Konan sem hélt „námskeiðið“ ákvað að dítoxa sjálf þessa helgi og var voða slöpp, það slöpp að við fylltumst óöryggi. Ef hún dæi, hvað yrði þá um okkur? Myndum við neyðast til að giftast bændum í sveitinni? Væri vinnu að fá í kaupfélaginu? Næst Stöð 2 fyrir austan Fjall? Þessar spurningar og margar fleiri leituðu á okkur af vaxandi þunga. Blessuð konan náði nú samt að pressa appelsínusafa handa okkur einu sinni á dag á milli þess sem hún lagði sig. Við drukkum te að vild og þetta eina glas af appelínusafa á dag ... Furðulegt nokk, við lifðum allar helgina af en tæplega þó. Mig minnir að það hafi farið 2 kíló af mér sem komu aftur af fullum þunga og nokkrum í bónusl En alla vega ákvað ég eftir þetta misheppnaða og nokkuð dýra dítox að gera þetta bara sjálf, þetta hefði eflaust misheppnast af því að konan var svona slöpp. Nokkrum mánuðum seinna fór ég í apótek og bað um þetta salt sem ég man ekki lengur hvað heitir. Afgreiðslukonan hlustaði á erindi mitt og sótti lyfjafræðing (frænda hennar Lenu) sem starði vantrúaður á mig. „Ertu að segja mér að þú hafir innbyrt svona?" „Uuuu, já. Fæst þetta kannski ekki í apótekum?“ „Jú, vissulega,“ svaraði lyfjafræðingurinn. „En þetta er ætlað hestum með hægðatregðu!“

Myndin er tekin á strætóvettvangi í morgun í norðanátt og garra. Skafti þurfti sem betur fer ekki að þíða alla vagnana með hárþurrkunni sinni - bara einn. Hafið það gott í dag, rúsínurófurnar mínar!