Ekki er laust við að spenningur ríki fyrir flutningum (vinnunnar) í Garðabæinn eftir viku. Maður hefur ekið hratt þarna í gegn nánast án viðkomu áratugum saman á leið út á Álftanesið fagra eða í Hafnarfjörðinn sem er heldur ekki slæmur. Nýja götunafnið líkist óhugnanlega mikið því gamla ... ef maður segir annað hratt gæti verið hægt að rugla því saman við hitt. Lyngháls - Lyngás ... þetta er varla tilviljun. Mæli með að við notum næstu daga í að tippexa á umslög og bréfsefni. Það verður þó missir að skemmtilega 365-fólkinu sem maður hittir í matsalnum, og konunni í mötuneytinu.

Eftir vinnu fékk ég skutl (Guðný góða) niður á bensínstöðina við Vesturlandsveg þar sem strætóstoppistöðin er. Á sama tíma ók rauður jeppi niður Hálsabraut og kom við á bensínstöð við Vesturlandsveg til að fá rúðuvökva. Þar sem ég stóð eflaust ámátleg af kulda og beið eftir leið 15 kom þessi líka fallegi rauði jeppi akandi, bílstjórinn kallaði: „Ertu að fara á Skagann?“ Karlinn sem beið með mér á stoppistöðinni fékk sömu spurningu en svaraði bara með flóttalegu augnaráði. Þá var ég þegar komin upp í jeppann og búin að festa á mig öryggisbeltið. Mamma hvergi nálæg til að vara mig við ókunnugum mönnum. Hann var nú svo sem ekkert ókunnugur, heldur virðulegur starfsmaður á bæjarskrifstofunum á Akranesi. Mikið var spjallað á leiðinni (allar óskir mínar verða uppfylltar m.a. ávextir og hafragrautur handa farþegum í morgunferð strætó virka daga, flóðlýsing á Langasand (fyrir vefmyndavélina mína, langisandur.net78.net), að stórt útibú Ikea komi við hliðina á bókasafninu og fleira) ... og allt í einu vorum við komin á Skagann. Á sömu mínútu og ég gekk inn á heimili mitt lagði leið 57 af stað frá Háholti, vagninn sem ég ætlaði að taka (kl. 16.50 plús). Ég missti alveg af því að bíða 7 mínútum lengur við Vesturlandsveg, hossast í gegnum hinn dásamlega Mosfellsbæ, bíða í smástund á biðstöðinni við Háholt, fara inn í vagninn, bíða þar eftir næsta strætó nr. 15 og aka meðfram Grundahverfinu á Kjalarnesi. Æ, æ.

Ég dreif soninn í smábíltúr í flottu hannyrðabúðina á Skaganum, Ævintýrakistuna, og keypti tölur á lopapeysuna sem snillingurinn hún Jóna strætóvinkona prjónaði á mig yfir jól og áramót. Og tengdamamma hennar Ingu minnar ætlar að gera hneppta peysu úr henni fyrir mig fljótlega. Lopapeysan er til að tryggja gott veður á suðvesturhorninu héðan í frá. Sama lögmálið og þegar samstarfskona mín fékk loksins bílskýli á leigu og allur janúarsnjórinn hvarf af götunum ... Hvað gerir maður ekki til að tryggja gott veður? Það verður reyndar stormur í kvöld - mögulega bara vegna þess að peysan er ekki tilbúin. En mikið rosalega er ég ánægð með þessa peysu. Sama guðdómlega strætóvinkona prjónaði fallega lopapeysu á soninn fyrir jól og hann hefur varla farið úr henni síðan.

Myndin er af rauðum bíl eins og ég fékk far með, nema það var jeppi og hún er ekki tekin á bensínstöðinni við Vesturlandsveg.

Spennandi strætófundur var haldinn í gærkvöldi í Garðakaffi þar sem þrír fulltrúar frá Strætó bs útskýrðu þær breytingar sem verða núna í júní. Eins og tilkomu nýrra vagna þar sem pláss verður fyrir standandi farþega fyrir utan sæti með beltum. Strætókaddlarnir voru skýrir og skilmerkilegir og verulega gaman að sjá þá í eigin persónu eftir samskipti sím- og bréfleiðis. Málið er undir bæjarstjórninni okkar komið núna. Við bíðum spennt.

Sitt af hverju á fundinum kom ekkert á óvart - annað kom svolítið á óvart - og sumt mjög mikið. Ekki grunaði mig t.d. að standandi manneskja í svona strætó getur verið miklu öruggari um líf sitt en fólkið í einkabílunum í kring ... samkvæmt tölfræðinni sem segir þó líka að farþegi muni deyja einhvern tíma ... Það virðist ekki vera til beltaöryggisbúnaður fyrir standandi farþega. Hvað með loðfóðruð handjárn?

Flestir karlarnir á fundinum hétu Reynir - nánast allir nema Jón. Það var óvænt ... og líka það að okkar ágæti bæjarstjóri leyfði ekki Ingu Sig að bera upp ályktun - fyrir fundinn til að samþykkja - eða ekki (sjá dv.is í gærkvöldi og næsta tbl. af Sérstæðum sakamálum). Eitt sem gladdi verulega mikið: Elskan hann Einar hjá Strætó sagði okkur svo að það hefði verið ákveðið að færa Akranes úr gjaldsvæði 3 í gjaldsvæði 2 - sem þýðir að eitt stakt far kostar frá og með júní nk. 700 kr. í stað 1050 kr. Kærkomin leiðrétting sem þýðir að vér Skagamenn förum kannski að sjá innlenda sem erlenda túrista aftur og endurheimta þá farþega sem fóru að keyra á milli. Túristarnir koma upp í vagninn, það vantar ekki, en við missum þá alla út hjá Esjunni sem þýðir auðvitað engan gjaldeyrisgróða í Einarsbúð, Nínu eða Apóteki Vesturlands ...

Dv.is kom með frétt strax í gærkvöldi um þennan fund, um ótta farþeganna og aðstandenda þeirra, undrun Ingu og fleira og Halldór fjandi límdi fréttina á vegginn hjá mér og kom með viðurstyggilega fyrirspurn til mín á feisbúkk þar sem hann talaði um mig sem Rósu Parks Akraness, staðlatt hró og lúða. Eðlilega hótaði að ræna hjólkoppunum undan bílnum hans.Verst að það eru ekki hjólkoppar undir nýlegum Benzum, það kom í ljós skömmu síðar, svo ég varð að breyta hótuninni. Þá sagði þessi elskulegi frændi minn: „Leggðu frá þér flöskuna og hættu að bögga mig. Fólk komið á þinn aldur á að vera löngu látið.“ Þarna dreif ég mig bara upp í rúm og ákvað að skrópa á næsta æsandi strætófundi sem hafði af mér far í morgun og í kjölfarið treysti ég mér ekki í lífið kl. 6.15, heldur svaf út til 7.15 ... Ung stelpa hlammaði sér við hlið mér á Kjalarnesinu og hún var svoooo mannleg og góðleg að ég hætti að vera hrædd strax í Kollafirði. Ég verð að hætta að lesa Kjalnesingasögu ...

Svo gleymdi bílstjórinn á sexunni að fara í gegnum Grafarvog í morgun á leiðinni Mosó-Rvík svo að guðfræðineminn okkar missti líklega af kaffi með pabba sínum fyrir skóla og vegna gleymsku prófarkalesara á buxum í ræktinni þurfti ég að labba upp ógnvekjandi Súkkbrekkuna og hroðalegan Krókhálsinn. En brekkukvikindið er reyndar orðið fært gangandi, og gangstéttarnar öðrum megin í Krókhálsinum líka. Ekki þeim megin sem PRET-MET (skv. skiltinu) er en ég vara við gangstéttunum við Harðviðarval. Ó, nú eru nokkrir dagar í að ég verði flutt nauðug úr þessu hverfi (djók) í Garðabæinn of oll pleisis (djók) ...

Óska ykkur dásamlegs dags, kæru bloggvinir.

Ég hlammaði mér hjá elsku Ingu í strætó í morgun, eins og svo oft. Náði að spjalla í 23 sekúndur við  Höfðabrautarvilliinginn og pólsku vinkonuna á stoppistöðinni áður en strætó kom brunandi með Hauk undir stýri. Jú, nokkur hálka var en samt labbaði ég tiltölulega óhallærislega ... og frekar kalt var úti en ég var með tvo trefla. Inni í vagninum ríkti heitt andrúmsloft, bæði heitt og þrungið ...! Það verður nefnilega haldinn heitur strætófundur annað kvöld á Skaganum. Forsvarsmenn Strætó bs mæta og rætt verður um fyrirhugaða "standandi" strætóa að norrænni fyrirmynd, en enginn verður víst neyddur til að standa (geta bara tekið næsta vagn eftir klukkutíma eða jafnvel fjóra tíma).

Ég hlakka til fundarins, ég er bjartsýn og vongóð og hress með standandi strætó sem virkar svo vel og er löglegur á hinum Norðurlöndunum. Mig grunar hreinlega að vindhviður á Kjalarnesinu verði bannaðar með lögum til að þetta gangi upp með Skagastrætó. Og að kannski bara börn megi standa ef þetta með hviðurnar verður flókið ... þau eru svo miklu léttari og ekki jafnbráðdrepandi ef þau fljúga á mann ... ef strætó fýkur út af.

Ella fyrir aftan okkur Ingu sagði að nú færu flestir farþegarnir að mæta niður á Akratorg þaðan sem vagninn leggur af stað. Sonurinn skutlar mér eflaust svo að háöldruð móðir hans nái sæti og slæst við aðrar sætisfrekjur fyrir mig... 

Ekki má þó gleyma einu - eða því að meiri nánd skapast milli farþega ef þeir þurfa að standa þétt saman á 90 km/klst í vindhviðum og hálku á þjóðvegi 1 - þetta gæti verið brilljant leið fyrir þá einhleypu að ná saman. Pælið í því!
Hafið það svo bara dásamlega gott í dag.

Í gærkvöldi vissi ég að ég kæmist til vinnu ... en ekki heim - með strætó sem sagt. Þetta með heimferðina tengist mögulegum vindhviðum á Kjalarnesi og heigulsskap strætó með öryggi-farþega-í-fyrirrúmi-dæmi eitthvað. Ég auglýsti á Facebook í gærkvöldi - eftir fari heim - og uppskar ekki mikinn skilning ... bara: Af hverju vinnur þú ekki heima? (Svar: Ekki hægt/nánast ómögulegt á föstudögum, skiladögum) og Af  hverju tekurðu ekki bílpróf? (Svar: Ég er með bílpróf ... og myndin af mér í ökuskírteininu er mjög góð miðað við myndina á debetkortinu þar sem ég minni á vélsagarmorðingja. Vona að þetta svari).

Í morgun prófaði ég að snúa öllu við. Fór fyrst í sturtu og siðan í kaffigerð, plebbalegu landsbyggðarlatte-gerðina þar sem örbylgjuofn kom við sögu. Það kom aðeins betur út að gera þetta svona og hárið var ögn þurrara þegar ég þaut út á stoppistöð. Ég gat a.m.k. spjallað í eina mínútu við pólsku vinkonuna í biðskýlinu en vegna kulda fór hvorki pólsku- né íslenskukennsla fram.

Stemningin í strætó var rafmögnuð, farþegarnir kviðu hviðunum seinnipartinn, og að redda sér fari heim. Það þarf eldgos til að við samþykkjum að fara ekki heim, ekki veður. Það var þegar orðið nokkuð hvasst þegar við komum út úr göngunum um sjöleytið í morgun, þar sem enginn mælir er staðsettur, en svo lægði mátulega áður en við komum að staðnum þar sem hviðumælirinn er! Inga kíkti í  snjallsímann sinn ogi á hviðurnar þar - tæplega 20 m/sek. Hámarkið er 30 m/sek fyrir strætó.

Við sátum sem fastast við komu í Mosó á meðan hinir farþegarnir flýttu sér í sexuna. Inga var nefnilega á bíl (sem hún geyndi í Mosó í nótt), hafði boðið mér far í vinnuna (ég get ekki labbað frá Vesturlandsvegi í þessari færð) og ég hlakkaði ekkert smá til að fá að skafa bílinn á meðan hún setti í gang ... einhverra hluta vegna hef ég  blæti fyrir því að skafa. Þegar Inga var búin að leita í tíu mínútur að bíllyklunum kom í ljós að þeir höfðu gleymst á Akranesi. Nú voru góð ráð dýr. Hún kennari sem átti að byrja kennslu eftir hálftíma. Ég ákvað að endurgjalda allt skutlið og eins og greifi (jú, ég fékk endurgreiðslu frá Arionbanka í gær) pantaði ég bara leigubíl, skutlaði henni í skólann og var sjálf komin til vinnu vel fyrir klukkan átta. Dýrt var það ... en ég eyði bara minna í brennivín og karlmenn um helgina. Leigubílstjórinn var mjög skemmtilegur en mér tókst samt ekki að fá hann til að bjóða mér far upp á Akranes seinnipartinn. Reyndi það ekki - en hann hefði samt átt að heyra ósögð orð mín.

Dagurinn í dag mun fara í að vinna ... OG LEITA mér að fari heim seinnipartinn. Ef þið vitið um far þá er ég meira en til í að segja brandara alla leiðiina - eða syngja - eða ekki syngja. Bíltegund skiptir ekki máli, kommon, ég er ekki snobbuð, ég lærði á Moskvits ... og pabbi átti blöðru-Skoda áður en hann keypti sér himinbláa Ramblerinn.

Hafið það gott í dag, elskurnar. Myndin var tekin á Kjalarnesi í morgun - eða hefði verið ef snjórinn hefði ekki hreinlega verið fokinn þaðan ... kræst.

Nú í dag kom ákveðin níðurstaða í dómsmálið mitt vegna bótanna sem ég var dæmd til að greiða. Ég mun fá stuðning með restina af sektinni þannig að ég ætla að loka söfnunarreikningnum.

Ég þakka öllum sem hafa lagt inn á reikninginn og stutt mig á annan hátt innilega fyrir hjálpina. Þið eruð yndisleg. :)

Mig langar líka að koma leiðréttingu á framfæri. Stór hluti af sektinni er vissulega lögfræðikostnaður en ekki króna af þeim kostnaði fer til lögmanns míns. Fyrirtækið mitt, Birtíngur, sá um alla málsvörn fyrir mig sem er ekki minni kostnaður, og þar á bæ hefur fólk staðið þétt við bakið á mér.

Enn og aftur, innilegar þakkir fyrir ómetanlega hjálp og stuðning.