Á Pressunni er haft eftir Jórunni Frímannsdóttur, sem beið hrakfarir í prófkjöri Sjálfstæðismanna og lenti í áttunda sæti, að það sæti sé baráttusæti og flokkurinn eigi möguleika á að ná hreinum meirihluta í Reykjavík.
 
Það væri undarlegt ef almennir kjósendur ættu að flykkja sér um hana eftir að samflokksmenn hennar hafa hafnað henni. Það er eiginlega firring að reikna með því. Að vísu hefur flokkurinn farið átakalítið í gegnum síðustu mánuði í borgarstjórn og ber að þakka það hruni landsins þannig að augu fólks hafa beinst í aðrar áttir. Flokkurinn hefur því komist þegjandi og lítt áberandi í gegnum þessa mánuði.

Listinn er skreyttur með fleiri fallistum sem varla getur verið mikill segull og fráleitt að reikna með að neinn þeirra lýti svo á að þeirra sé ekki óskað og dragi sig í hlé. Þetta fólk er ekki að eltast við hugsjónir heldur peninga og völd. Glöggt má til að mynda sjá það hjá Kjartani Magnússyni sem sópar að sér milljónum í nafni þess að vera borgarfulltrúi.

Best væri fyrir borgarfulltrúa flokksins að halda áfram að þegja í góðri von um að einhver muni láta blekkjast af þögninni. Svo mikið er víst að enginn lætur blekkjast af málefnum eða frammistöðu borgarstjórnarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins.