Þó íslenskt sveitafólk sé ekkert að rembast við að vera
heimsborgaralegt gerist
það stundum - eins og óvart.
Á Seyðisfirði er til að mynda eitt flottasta kaffihús Evrópu þar sem kokkarnir
spila Doors í eldhúsinu og syngja með. Framreiða lasanja, pizzur og ýmsa
smárétti
með þeim hætti sem maður á helst að venjast í París. Þjónustufólkið í
menningarmiðstöðinni Skaftafelli á Seyðisfirði talar ensku við viðskiptavinina
en
spænsku og ítölsku sín á milli. Á veggjum hanga svo frægar litamyndir Birgis
heitins Andréssonar. Svona staðir eru ekki einu sinni til í Reykjavík.
Kaffihúsið á Eskifðri kemur líka á óvart. Þar tala menn líka útlensku og kunna
að búa til mat sem bragð er að og allt er það ódýrt. Útiveröndin er flott og
skjólrík.
Það á reyndar einnig við um Gamla bæinn við Mývatn. Þar pantaði ég
kjúklingasalat með fetaosti og hnetum en fékk kjúklingastrimla á gúrkubeði.
Sagði
kokkinum að eftir tvær ferðir umhverfis hnöttinn og heimsóknir á minnst fimm
þúsund veitingahús væri þetta í fyrsta sinn sem ég hefði kvartað yfir mat. Bauð
hann mér þá salatið endurgjaldslaust en skrýtið var að hann skyldi hafa
franskar
kartöflur með bleikjunni sem eiginkonan fékk.
Í Vík í Mýrdal stendur Halldórskaffi hæst og slær út bensínstöðina við
þjóðveginn þar sem flestir ferðamenn stoppa reyndar. Halldórskaffi er inn í
bænum;
skemmtilegt hús með glæsilegan matseðil á sanngjörnu verði. Þar er alltaf fullt
af
útlendingum og komast stundum færri að en vilja. Hægt er að sitja úti og hlusta
á
brimið úr fjörunni þar rétt hjá.
Þá má ekki gleyma Fjóshorninu á Egilsstaðabúinu þar sem húsfreyjan á bænum,
Vigdís Sveinbjörnsdóttir, hefur opnað kaffihús þar sem hún selur eigin osta og
nautakjöt beint af skepnunum á bænum. Þá prjónar hún og selur einnig hátísku
húfur líkar þeim sem Mia Farrow gekk með hér áður fyrr. Fetaostur Vigdísar er
svo
mjúkur og bragðgóður að börn borða hann eins og marzipan.
Allir eiga þessir staðir það sameiginlegt með Séð og Heyrt að þeir gera lífið
skemmtilegra.
---
Leiðari Séð og Heyrt - Nýtt blað í hverri viku.