Stærstu sigrar hvers manns vinnast í
kyrrþey. Þar sem hann er einn með sjálfum sér og hittir hávaðalaust beint í
mark. Þannig eru stóru stundir lífsins.

Um daginn tókst mér að hækka hitastigið í
gufubaðinu í Sundhöll Reykjavíkur við Barónsstíg um þrjár gráður. Sem er afrek
þar sem byggingin er friðuð. Skrifaði smáathugasemd á Veraldarvefinn og
kvartaði yfir því að gufubaðið væri of kalt. Í kjölfarið kvörtuðu fleiri
fastagestir og svo fór að sundhallarstjórinn skrúfaði hitann upp um nokkrar
gráður. Nú er gufubaðið allt annað og betra og Sundhöllin betri staður til að
vera á.

Ótvíræður sigur en þó alls ekki sá stærsti:

Sex ára sat ég á útidyratröppunum á
Rauðalæk og þá gerðist undrið. Var að reyna að reima skóna mína eins og mamma
gerði og allt í einu small slaufan svo létt og lipurt. En merkilegra var það að
á sama sekúndubroti tókst mér að blístra í fyrsta sinn; reyndar á innsoginu en
blístur var það samt.

Hvorki fyrr né síðar hef ég verið
hamingjusamari en þetta augnablik.

Nú eru börn hætt að reima skóna sína og
blístra. Öll með franska rennilása sem allir ráða umhugsunarlaust við. Og í
eyrunum er iPod með nýjasta flautinu þannig að ekki þurfa þau að blístra sjálf.
Þessi börn þurfa að vinna sína stóru sigra á öðru sviði en ég. Og gera líklega.

Menn geta svo hrópað á torgum og slegið
sig til riddara með hávaðann að vopni í fjölmenni. Við þekkjum það úr íslenskum
stjórnmálum en sá hávaði hefur skilað okkur gjaldrota lýðveldi sem liggur á
hliðinni í andarslitrunum.

Sjálfur kann ég enn að binda slaufur og
flauta um leið fagra söngva að eigin vali.

Það gerir lífið skemmtilegra.

---

Leiðari Séð og Heyrt 18. mars - Nýtt blað - Fréttir fyrir fólk!