Vandinn við Evrópuumræðuna
er sá að almenningi finnst hún flókin. Og það er stjórnmálamönnum að kenna.
Fyrst voru það
áhyggjur af fiskimiðunum. Eins og okkur geti ekki verið sama um hvort það eru
Spánverjar, Potrúgalar eða Íslendingar sem veiða fiskinn. Ekkert eigum við í
kvótanum. Fiskurinn er farinn.
Og svo var það
fullveldið. Það skiptir litlu í gjaldþrota ríki.
Við komum frá
Noregi fyrir rúmlega þúsund árum og höfum reynt allt. Örbirgð og allsnægtir.
Með réttu ættum við að fara aftur heim. Við getum þetta ekki.
Nema með því að
sameinast Evrópu fyrir fullt og fast.
Þeir sem þekkja
til á meginlandinu vita vel hvaða kostur það er sem stendur upp úr þegar kemur
að Evrópusambandinu. Ekki er það evran, sameiginlegir markaðir eða annað sem
bunast út úr stjórnmálamönnum. Frekar hitt; samstilltar reglur um hvernig samskiptum
stjórnavalda og almennings skuli háttað. Reglur sem segja klíkuskap og
spillingu stríð á hendur sem svo vel þrífst í nálægð og fámenni. Það eitt
réttlætir inngöngu okkar í samfélag Evrópuþjóðanna og myndi gjörbreyta daglegu
lífi þjóðarinnar og sjálfsmynd okkar allra.
Í Evrópusambandinu
hefði Davíð Oddsson aldrei getað orðið Seðlabankastjóri og forsætisráðherratíð
hans hefði örugglega styst í annan endann. Einkavæðing bankanna hefði aldrei
orðið með þeim hætti sem raun ber vitni. Og greiningardeildir bankanna hefðu verið
þvingaðar til að réttnefna sig auglýsingastofur bankanna. Svo fátt sé nefnt sem
máli skiptir.
Og það besta: Við
hefðum aldrei farið á hausinn og einhverjir væru á leið í fangelsi með réttu.
Gerum lífið
skemmtilegra – Ísland er í Evrópu!
(Leiðari Séð og Heyrt 30. okt)