Þegar bráðabirðgastjórnarskráin var samþykkt við lýðveldistökuna árið 1944 var fyrirhugað að heildarendurskoðun færi fram á henni innan tíðar. 

Síðan eru líðin nálega sjötíu ár.

Við þekkjum þessa sögu. Alþingi hefur reynst ófært að endurskoða stjórnarskránna með heildstæðum hætti þótt ýmsar breytingar hafi vitaskuld verið gerðar.

Fyrir vikið sitjum við uppi með stjórnarskrá sem endurspeglar horfið stjórnkerfi nítjándu aldar. Þess vegna er núgildandi stjórnarskrá svona undarlega þvælin um ýmis hlutverk. Forseti sagður fara með ýmis hlutverk sem ráðherrar framkvæma í raun og valdmörk svo óskýr að það þarf sérlærða túlkendur – stjórnskipunarsérfræðinga – til að skilja hana. 

Slíkt ástand er óboðlegt í nútíma lýðræðisríki og því var eitt meginmarkmið Stjórnlagaráðs – sem bæði þjóð og þing kusu til að endurskoða stjórnarskrána – að afrugla dulmálið og skrifa grundvallarlögin á mannamáli.

Einkum var byggt á þýsku, finnsku og sænsku stjórnarskránum í viðleitni til að draga upp sem skýrasta mynd af stjórnskipan landsins. Svo skýra að hvaða borgari sem er getur lesið textann og hjálparlaust skilið megindrætti stjórnskipunarinnar.

Á dauða mínum átti ég von en ekki því að einn innvígðra túlkenda lýðveldisstjórnarskrárinnar stigi nú fram og haldi því fram að frumvarp stjórnlagaráðs sé of flókið fyrir fólkið í landinu að taka afstöðu til í þjóðaratkvæðagreiðslu, sem fyrirhuguð er í sumar. 

Hér þykir mér flestu snúið á hlið og restinni á rönguna. 

Það kann að vera að prestar véfréttarinnar í Delfí glati túlkunarvaldi sínu við það að fólkið fái skýra stjórnarskrá á mannamáli – en tæpast duga þau rök til þess að hafa þann lýðræðislega rétt af þjóðinni að ákveða það sjálf hvort hún vilji nýja stjórnarskrá sem nú liggur fyrir Alþingi eða að halda áfram í gömlu gránu.

Að minni hyggju er fólkið í þessu landi fullfært um að taka afstöðu til þess sjálft og þarf ekki leiðsögn innvígðra til þess.