Stefanía Óskarsdóttir, stjórnmálafræðingur, flutti sérstaka túlkun á frumvarpi stjórnlagaráðs þegar hún hélt því fram í Silfri Egils í dag að forseti gæti við stjórnarmyndun í refskap sínum dregið stjórnarmyndun á langin og þvingað fram nýjar þingkosningar. 

Þetta er ekki rétt. 90.gr. um stjórnarmyndun er svona:

„Alþingi kýs forsætisráðherra.
Eftir að hafa ráðfært sig við þingflokka og þingmenn gerir forseti Íslands tillögu til þingsinsum forsætisráðherra. Er hann rétt kjörinn ef meirihluti þingmanna samþykkir tillöguna. Að öðrum kosti gerir forseti Íslands nýja tillögu með sama hætti. Verði sú tillaga ekki samþykkt fer fram kosning í þinginu milli þeirra sem fram eru boðnir af þingmönnum, þingflokkum eða forseta Íslands. Sá er flest atkvæði hlýtur er rétt kjörinn forsætisráðherra.
Hafi forsætisráðherra ekki verið kjörinn innan tíu vikna skal Alþingi rofið og boðað til nýrra kosninga. 
Forsætisráðherra ákveður skipan ráðuneyta og tölu ráðherra og skiptir störfum með þeim, en ráðherrar skulu ekki vera fleiri en tíu.
Forseti Íslands skipar forsætisráðherra í embætti. Forseti veitir forsætisráðherra lausn frá embætti eftir alþingiskosningar, ef vantraust er samþykkt á hann á Alþingi, eða ef ráðherrann óskar þess. Forsætisráðherra skipar aðra ráðherra og veitir þeim lausn.
Ráðherrar undirrita eiðstaf að stjórnarskránni þegar þeir taka við embætti."

Í þessu ferli er forseti aðeins í hlutverki verkstjóra. Rækilega er girt fyrir það að forseti geti farið út fyrir vilja þingsins með þessari klausu hér sem Stefanía virðist hafa gleymt:

„Verði sú tillaga ekki samþykkt fer fram kosning í þinginu milli þeirra sem fram eru boðnir af þingmönnum, þingflokkum eða forseta Íslands. Sá er flest atkvæði hlýtur er rétt kjörinn forsætisráðherra.“

Semsé, fari forseti út fyrir vilja þingsins getur hvaða þingmaður sem er stungið upp á forsætisráðherra og þannig komist framhjá tillögu forsetans.

Þetta er eins skýrt og nokkur hlutur getur verið - í það minnsta mun skýrara en í núgildandi stjórnarskrá sem þegir þunnu hljóði um ferlið.