Versta ákvörðunin í efnahagshruninu fyrir 4 árum var sú þegar ríkið ákvað að tryggja innistæður allra innlánsreikninga hjá hrunbönkunum.  Fyrir var tryggingaþak til staðar.  Tala sem mikið var í deiglunni í kringum Icesave-málið.  3,2 miljónir eða þar um bil.  Ríkið tryggði sem sagt allar innistæður upp að 3,2 miljónum.  Skyndilega og fáum til happs, tilkynnti Geir Haarde að ríkið myndi tryggja allar innistæður, allra reikninga í öllum bönkum á Íslandi.

Þetta varð til þess að hinir sem lítið áttu, niðurgreiddu til þeirra sem mikið áttu. Í stað þess að tapa öllu umfram 3.2 miljónir, áttu milljónamæringar allar sínar milljónir óhaggaðar  Hefði þessi trygging á innistæðum milljónamæringa ekki verið til staðar, hefði höggið við hrunið orðið miklu minna en ella fyrir 95% landsmanna.  Það voru nefnilega bara 5% sem áttu meira en 3.2 milljónir inn á banka.

Þessi sorgarsaga er þó ekki inntak þessarar hugleiðingar.  Það sem ég vildi koma að er að þessi heildar-innistæðutrygging allra bankareikniga á Íslandi er ennþá í gildi. 

Ríkið tryggir (upp í topp)  bankana fyrir allskonar áföllum og hverskonar fjár-veðra-gerningum, allar innistæður allra banka á Íslandi.  Það eru tveir sem græða.  Auðugt fólk sem getur slappað af í áhyggjuleysi með allar sínar milljónir tryggar upp í topp og svo bankarnir sem geta sýslað eins og fyrr, tekið sjénsa, víxlað og díxlað hingað og þangað í fullkomnu skjóli ríkisins.

-Sem ábyrgist allt.

Bankarnir hafa töglin og haldirnar á efnahagslífinu og geta auðveldlega stillt af breyturnar í kerfinu þannig að óskaplegur hagnaður myndast á skömmum tíma.  -Sem er raunin.  Bankarnir eru einu fyrirtækin sem ganga vel um þessar mundir.  Ein af þeim vörum sem bankarnir bjóða upp á er svokölluð bankaábyrgð.  Þessi vara er þeirrar náttúru að bankinn ábyrgist tiltekna upphæð fyrir kaupandann í ákveðin tíma. Þetta er algeng vara í inn og útflutingsviðskiptum og leiguviðskiptum.  Verð fyrir svona tryggingu er mismunandi eftir lengd tryggingatímans og upphæð þess tryggða.  Þumalputtareglan er 2% af heildarupphæðinni og borgast í einu lagi í byrjun samningstímans. 

Hvernig væri nú að beita sömu reiknikúnst á bankana og þeir sjálfir nota.  Hvernig væri að rukka bankana um svo sem 2% fyrir þá þjónustu ríkisins að tryggja allar innistæður í bankakerfinu. 

Þær eru nokkuð háar eða um eittþúsund og fimmhundruð miljarðar.

Þessir eittþúsund og fimmhundruð miljarðar sem eru á innlánsreikningum bankanna, eru með ríkisábyrgð sem kostar bankana ekki krónu.

Sé notast við þumalputtaregluna sem gilda varðandi bankaábyrgðir er kostnaður við að tryggja þessa upphæð 2% af heildarupphæðinni.  2% af 1.500 miljörðum eru 30 miljarðar á ári.

Þessa peninga ætti ríkisvaldið að sækja af fullri hörku til bankanna.

 .

Fyrir 2  vikum eða svo sagði ég frá þeim áformum mínum að taka þátt í prófkjöri Samfylkingarinnar í Reykjavík.  Satt best að segja veð ég blint í sjóinn með þetta mál.  Ég er i engri klíku  og hef aldrei áður starfað í stjórnmálaflokki.  Ég hef verið meðlimur í Samfylkingunni í svona áratug og ég held að ég hafi alltaf greitt félagsgjöldin þegar þau hafa verið rukkuð. 

Ég spurði engan af því hvort ég ætti að taka slaginn í þessu prófkjöri og enginn "kom að máli við mig".  Ég fann heldur engan "sterkan meðbyr".  Ég ákvað þetta bara sjálfur.  Ég hef alltaf stefnt af einhverjum afskiptum af stjórnmálum og tíminn núna er tilvalinn.  Stutt í kosningar og sterk endurnýjunarkrafa meðal Samfylkingarfólks.  Einn galli er reyndar að við fjölskyldan búum í Svíþjóð, en ég myndi sennilega ekki reka þessa prófkjörsbaráttu öðruvísi á Íslandi en héðan frá Ormebäcksgötunni.   Ég mæti auðvitað til Íslands fyrir prófkjörið þegar stóri dagurinn nálgast. Svo sé ég bara til eftir því hvernig mér gengur.

Ég ætla að hafa þrjú áhersluatriði í málflutningi mínum.  Þrjú mál sem ég tel að séu brýn. 

Í fyrsta lagi vil ég halda á lofti eðlilegri og heilbrigðri kratastefnu.  Ég vil afturhvarf til grunngildanna.  Stefnu sem gengur út á þéttriðið öryggisnet og skattkerfi sem miðar af þeirri sáraeinföldu forsendu að hægt sé að lifa sómasamlegu lífi á lágmarkstekjum.  Ég vil hærri barnabætur til þeirra sem lægstar tekjur hafa og ég vil sérstaklega beina sjónum mínum að einhleypu fólki.  Einhleypir karlmenn eru sá hópur sem hefur það verst samkvæmt könnunum en hefur einhverra hluta gleymst að stóru leyti.  Ég vil þrepaskipt skattkerfi og ég vil miklar endurgleiðslur til þeirra sem lægstar tekjurnar hafa.  Þetta er ekki bara réttlátt og fagurt,  Þetta skapar líka jafnvægi og stöðugleika í samfélaginu.  Þessi staðreynd er t.d. grunnástæðan fyrir því að hátekjufólk kýs að jafnaði jafnaðarmannaflokka á hinum Norðurlöndunum.  -Það er einfaldlega góður bissness að fólk með lágar tekjur, fái miklar endurgreiðslur. Lágtekjufólk er nefnilega líka neytendur þótt sumir eigi erfitt með að trúa því.  Ég vil fjármagna þessar miklu endurgreiðlsur til þeirra sem lægstu launin með því að skattleggja hæstu launin og hækka skatt á hagnað fyrirtækja.

Ég vil koma á fót málfrelsissjóði.  Þetta á að vera sjálfseignarsjóður sem stýrt er af valinkunnu fólki. Sjóðurinn á að taka þátt í kostnaði við meiðyrðamál þeirra sem eiga ekki fulla vasa af peningum. Svona sjóður myndi  stuðla að því að heilbrigð umræða gæti þrifist í samfélaginu og verja af krafti þá sem leggja orð í belg í þjóðmálaumræðunni.  Svona sjóður ætti líka að miðla upplýsingum um meiðyrðalöggjöfina og vera leiðbeinandi fyrir alla þá sem tjá sig um málefni líðandi stundar í ræðu og í riti.   Hann á líka að vera varnaðarstólpi fyrir auðmenn sem telja það þeir geti stýrt umræðunni um sjálfa sig.  Þeir ríku eiga ekki að hafa forskot á þá sem minna hafa milli handanna þegar kemur að eðlilegri og hreinskiptri þjóðfélagsumræðu.  Sú skelfingarstaða er uppi nú um stundir. 

Ég vil breyta stjórnmálamenningunni í Samfylkingunni.  Ég vil koma því á einhvern veginn að fólk sitji ekki á þingi meira en 2 kjörtímabil.  8 ár er alveg nógur tími til að koma sínum málum í gegn.  Fólk sem tekur þátt í stjórnmálastarfi ætti að vera með skýr og tímasett markmið.  Samfylkingin ætti að einnig að styrkja tengslin við verkalýðsforrustuna.   Þó að þetta með stjórnmálamenninguna er að sönnu ekki málefni, en þetta er óskaplega mikilvægt.  Þaulseta þingmanna og sú furðulega tilhneiging að sumir þingmenn "eigi" sum þingsæti er skaðleg lýðræðinu og lýkur upp alls konar kjallarahlerum sem ættu að vera lokaðir.  Samfylkingin má ekki verða sama fylkingin aftur og aftur.  Endurnýjun er nauðsynleg.  Annars kárnar gamanið og uppi verða geð guma.  Svo má ekki gleyma því að reynsluboltarnir ættu síðan endilega að starfa í grasrótinni eftir að hafa setið á Alþingi.  Þá myndu hlutirnir fyrst fara að hreyfast.

Þetta er kjarninn. 

Utan um þessi þrjú mál mun ég vefja prófkjörsbaráttuna mína. Auðvitað eru fleiri mál sem ég hef skoðanir á eins og samband náttúruverndar og stóriðju, kvótamál, bankamál  og orkumálin.  Ég ætla að hafa gaman af þessu og vonast auðvitað eftir góðum árangri.

Ég hef rætt við nokkra vini mína um þetta prófkjörs-stúss og þegið góð ráð.  Allir sem ég hef talað við, eru jákvæðir í minn garð og hafa veitt mér ómetanleg ráð. Mér eru sérstaklega minnistæð orð félaga míns sem sagði að 90% af þeim sem taka þátt í svona prófkjöri, væri fólk sem ekki væri í neinni klíku.  Bara venjulegir jafnaðarmenn sem kjósa samkvæmt bestu sannfæringu. 

Þetta er fólkið sem ég vil reyna að ná til. 

Ég held að þessar voðalegu klíkur og miklu smalanir séu orðum auknar.  Þetta þrífst vissulega, en ég held að áhrifin séu minniháttar.  Hins vegar gæti ég alveg trúað að þessar klíku-mýtur virki svolítið raunverulegar þegar slagurinn byrjar fyrir alvöru.  Þar liggur óttinn sem þarf ekki að óttast.

Í samhengi við ofanritað þarf ég þó að velja mér sæti sem ég sækist eftir.  Í þessu þarf maður að vera svolítið taktískur.  Það verður fléttulisti og það eru núna 8 Samfylkingar þingmenn í Reykjavík.  Ég er sem sagt að berjast við 4 sitjandi karl-þingmenn um þau pláss sem fyrir eru. 

-Gaman að því.

Eftir því sem ég best veit ætla Helgi Hjörvar, Mörður Árnason, Össur Skarphéðinsson  og Skúli Helgason að taka þátt í prófkjörinu í Reykjavík.   Robert Marshall ætlar einnig að taka slaginn í höfuðborginni.  Svo bætast örugglega einhverjir við og því ber auðvitað að fagna. 

Því eins og ég sagði þá má Samfylkingin aldrei verða sama fylkingin aftur og aftur.

Þó að núverandi þinglið Samfylkingarinnar  hafi staðið sig dúndur-vel við óskaplega erfiðar aðstæður þá held ég samt að hressileg endurnýjun gerði bara gott.  Ég stefni á sæti milli 2 og 8. 

.

Í dag á Jóhanna Sigurðardóttir afmæli.  Hún er sjötug.  Hún hefur nýlega tilkynnt um fráhvarf sitt frá hinum pólitíkska vettvangi eftir að hafa  leitt ríkisstjórn sem tók við brunarústum frjálshyggjutilraunarinnar.  Jóhanna kemur út úr þessum slag sem sigurvegari og aðeins meira en það.  Við jafnaðarmenn megum vera stolt af henni og ríkisstjórinni allri.  Orðtakið "minn tími mun koma" hefur fylgt Jóhönnu allt frá árinu 1994 og þótt ég held að flesta hafi nú grunað að eitthvað gæti nú ræst úr þessum orðum, held ég að  þá hafi ekki grunað að tími hennar komið á þennan hátt sem varð..

Staðreyndin er sú að Jóhanna er ekki bara farsæll stjórnmálamaður og sá forsætisráðherra sem mest hefur mætt á og haft sigur við óskaplegar aðstæður.  Hún stendur líka uppi sem stóri jafnaðarmannaforinginn sem við kratar höfum verið að bíða svo lengi eftir.  Tími hins stóra krataforingja kom

...og það var tími til kominn!

Jóhanna stendur fyllilega jafnsíða hinum stóru krataforingjum Norðurlanda. Nafn hennar sæmir sér vel í röðinni.

Branting, Erlander, Palme, Jörgensen, Brundtland, Gerhardsen, Stauning, Koivisto, Dam, Ahtisaari og Sigurðardóttir.

Ég vildi að ég gæti fært afmælisbarninu blóm í tilefni áratuganna sjö.  En verð að láta innilega kveðju duga.  Kveðju sem færð er fram með þakklæti, stolti og virðingu. 

Ég gef bara konunni minni blóm í staðinn.

-Rauðar rósir auðvitað.

.

Á Norðurlöndum varð til svolítið sérstök útgáfa af jafnaðarmannastefnu.  Áferð hennar var fágaðri en annars staðar í Evrópu og vinsældir hennar voru almennari.  Ég get bara giskað hvers vegna þetta þróaðist svona en mig grunar að ástæðan liggi í því megna óréttlæti sem gróf um sig í skjóli lénsfyrirkomulagsins og valdafíkinna kónga sem höguðu sér eins og skepnur.  Svíþjóð, sem er eins konar erki-ríki fyrir jafnaðarmennsku, var alræmt fátæktarbæli langt fram á 19. öld.  Sænskir öreigar fóru á vergang út um alla Evrópu.  Sjálfsævisaga Martins Andersens Nexö um Pelle Sigurvegara fjallar um þetta fátæka fólk og örlög þess.

Norrænir jafnaðarmenn eiga sér stórar fyrirmyndir og þótt Olof Palme sé kannski þekktastur hjá minni kynslóð er óhætt að segja að menn eins og Hjalmar Branting og Tage Erlander séu sannarlega risar sinnar kynslóðar í sænskum stjórnmálum.

Olof Palme var mikill ræðusnillingur og margar af ræðum hans lifa ennþá meðal Svía og það er útilokað að skilja sænskan samtíma og sænsk stjórnmál á þess að kunna deili á helstu ræðum Palmes.  Á Þorláksmessu árið 1972 hélt Palme ræðu í kjölfar sprengjuárasa Bandaríkjanna á Hanoi og sagði meðal annars:

"Við ættum að kalla hlutina réttum nöfnum og það sem gerðist í dag í Víetnam er ákveðið form af pyntingum.  Það sem við erum að sjá núna er ofbeldi gegn fólki.  Ofbeldi gegn þjóð til þess að niðurlægja hana og þvinga undir ok.  Og þess vegna eru sprengjuárasirnar varmennska.  Og við eigum mörg þannig dæmi í mannkynssögunni sem bundin eru við nöfn sem við þekkjum.  Guernica, Oradour, Babij Jar, Katyn, Lidice, Sharpeville, Treblinka.  Þar hafði ofbeldið sigur en þegar til kastanna kom féll harður dómur á þá sem báru ábyrgðina.  Nú bætist við nýtt nafni í þessa upptalningu. Hanoi, jólin 1972"

Þessi ræða hafði þær afleiðingar að stjórnmálasambandi milli Bandaríkjanna og Svíþjóðar var slitið og lagaðist ekki fyrr en 2 árum síðar. 

Þekktustu ræðu sína hélt Palme í sjónvarpssal árið 1982 og var svar við fyrirspurn hægrimannsins Thorbjörns Fälldins.  Ræðan hefur verið kölluð Därför är jag demokratisk socialist og ég þýddi hana áðan.  Ég þýddi hana ekki þráðbeint og bætti við og klippti út það sem það átti við.  Ég reyndi að halda anda ræðunnar í þessu verki mínu.  Ég hvet alla til að lesa þessa ræðu og fyrir þá sem skilja sænsku er hægt að sjá hana flutta þegar hún gerðist. 

Därför är jag demokratisk socialist

Ég er jafnaðarmaður með stolti og gleði.  Ég varð jafnaðarmaður þegar ég á ferðum mínum um Indland sá hræðilega fátækt þorra almennings, meðan lítill hluti landsmanna vissi ekki aura sinna tal.  Ég varð jafnaðarmaður þegar ég á námsárunum mínum í Bandaríkjunum sá auðmýkjandi fátækt sumra íbúanna í þessu ríki allsnægtanna.  Ég varð jafnaðarmaður þegar ég horfðist í augu við ófrelsi og undirokun kommúnistaríkjanna.  Þegar ég kom í útrýmingarbúðir Nasista og fékk að sá dauðalista yfir nöfn sósíaldemókrata og verkalýðsfrömuða.

Ég varð jafnaðarmaður þegar mér varð ljóst að það voru gildi jafnaðarstefnunnar sem ruddi brautina fyrir lýðræði í Svíþjóð og þegar ég sá að það var jafnaðarmannastefnan sem lyfti landinu úr fátækt og atvinnuleysi í kreppunni miklu.  Ég varð jafnaðarmaður þegar ég sjálfur tók þátt í vinnu við að koma á eftirlaunakerfinu þar sem venjulegt launafólk vildi tryggja afkomu sína þegar ellin færðist yfir.  Þessu var hægrið mikið á móti.

Ég varð jafnaðarmaður á þeim mörgu árum sem ég vann með Tage Erlandaer og lærði að lýðræði og mannhyggja hafa raunverulega merkingu.  Ég varð jafnaðarmaður með kærum vinum mínum, Willy Brandt, Bruno Kreisky og Tryggve Brattelli, sem hættu lífi sínu í baráttunni fyrir mannlegri heimi og mannlegri reisn.

En mikilvægara er að ég hef sannfærst enn frekar um gildi jafnaðarstefnunnar þegar ég lít á heiminn, þegar ég sé stríðin, þegar ég sé vígbúnaðinn og mergð þeirra atvinnulausu og ógnvænlegt bilið milli þeirra ríku og þeirra sem ekkert eiga.

Ég hef styrkst í sannfæringu minni þegar ég sé - í okkar eigin landi - óréttlætið aukast, atvinnuleysi vaxa og brask og spákaupmennsku bregða við hvert sem er litið.  Ég styrkist í sannfæringu minni sem jafnaðarmaður þegar ég sé hvernig hægripólitíkin, hrekur fólk úr starfi og ræðst á velferðakerfið, án þess þú að leysa nein vandamál.  Ég styrkist í sannfæringu minni sem jafnaðarmaður þegar ég horfi inní framtíðina og á þær lausnir sem hægrið hefur upp á að bjóða.  Lausnir þar sem launamenn verða fátækari og þeir ríku verða ríkari.  Ég styrkist í sannfæringu minni sem jafnaðarmaður þegar velferðarkerfið veikist og lúxusbátunum fjölgar í höfninni.  Þegar samstaðan þverr og eiginhagsmunirnir verða sterkari.  Þegar hinir sterku taka það sem þeir vilja meðan hin veiku stara á tóma skeiðina í höndum sér.

Já ég er jafnaðarmaður.  Ég er er stoltur jafnaðarmaður þegar ég ávexti jafnaðarstefnunnar í landinu okkar.  Ég er glaður jafnaðarmaður því ég veit að við eigum óunninn verk fyrir höndum vegna óskapanna sem hægrið skildi eftir sig.

Ég er jafnaðarmaður með fullvissu, því ég veit að fólk gerir sér grein fyrir því hvað kemur fyrir velferðakerfið, efnahagsjafnvægið og störfin í landinu, þegar hægri öflin ná undirtökunum.  Ég er í þessu samhengi háðskur jafnaðarmaður vegna þess að ég veit að samtímasaga Svíþjóðar er full af mikivægum umbótum sem voru á sínum tíma afgreiddar sem “viðbjóðslegur sósíalismi” en þegar fólk áttar sig á gildi þessara umbóta, þykist hægrið hafa átt heiðurinn af þeim.

Ég er jafnaðarmaður.  Eins og Branting þegar hann kom á almennum kosningarétti, eins og Per-Albin þegar hann barðist gegn atvinnuleysinu í kreppunni miklu og talaði um “þjóðarheimilið”.  Jafnaðarmaður og eins og Erlander þegar hann skapaði velferðarkerfið og eftirlaunakerfið.  Því jafnaðarstefnan fjallar um einingu og samhug manna í milli.  Þar er kjarni hennar og inntak.

Þetta eigum við íslenskir jafnaðarmenn að taka til okkar.  Þarna er kjarna jafnaðarmannastefnunnar að finna því í henni  ræðu er að öll þau góðu gildi sem við aðhyllumst. 

Ég trúi ekki á neitt.  Ég trúi ekki á guð.  Ég trúi ekki á kristalla.  Ég trúi ekki á einhverja anda.  Ég trúi ekki einu sinni á hið góða eða ástina.  Ég bara trúi ekki á neitt.  Ekki nóg með það að ég eigi í erfiðleikum með að trúa á öll þessi fyrirbæri, þá á ég í meir að segja í erfiðleikum með trúarhugtakið.   Það þýðir nefnilega tvennt ef vel er að gáð.

En það er eitt í viðbót sem ég trúi ekki á. 

Ég trúi ekki á markaðinn.  Mér er meinilla við þá tilhneigingu hjá mörgum að koma fram við þetta fyrirbæri sem heilagt og ósnertanlegt.  Vissulega hafa breytur hins frjálsa markaðar allskonar tilhneigingar en það gerir þær ekki ósnertanlegar.  Vissulega hafa sum inngrip inn i markaðinn þekktar afleiðingar og vissulega er fáránlegt að horfa framhjá því.

Ég held samt að sú trú margra að markaðurinn sé Alfa og Ómega í samfélaginu, sé kolröng.  Ég skil t.d ekki hvernig stendur á því að húsnæði er svona dýrt á Íslandi.  Ég skil ekki að fólk er að borga meirihlutann af tekjum sínum í það að búa einhversstaðar í skjóli frá veðrum og vindum.  Þegar öllu er á botnin hvoft er hús jú bara smávegis steypa, smávegis gler, timbur og járn og nokkrir mánuðir fyrir duglegt smíðateymi.

Hvernig getur þessi samsetning kostað tíu árslaun?

Fólk er að skuldsetja sig til 40 ára til þess eins að uppfylla þessa einföldu kröfu um að hafa þak yfir höfuðið.  -Heimili til að kalla sitt.  Það er eitthvað að þessari mynd og ef að ríkisvaldið á einhver ráð upp í erminni til að breyta þessu, á ríkisvaldið að nota þau. 

Þetta ömurlega ástand á sér fleiri hliðar en þær sem snúa bara að húskaupendum.  Fólk sem leigir er sett undir sömu pressu, því leigjandinn, þarf jú að borga af hinu leigða húsnæði   Hefur einhver tékkað á leiguverði nýlega?  það þarf að hafa dúndur tekjur til þess að geta leigt sér íbúð.  En leiga ætti einmitt og akkúrat að vera úrræði fyrir þá sem eiga ekkert alltof mikið af peningum. 

Verst setti hópur landsins samkvæmt rannsóknum, einstæðir karlmenn, eru í þeirri furðulegu stöðu að hafa ekki efni á að búa neinsstaðar.

Vissulega eru til úrræði eins og húsaleigubætur og það er bara fínt.  En kerfið þarf að laga með einhverjum hætti.  Þegar hér er komið sögu þarf að spekúlera í gjaldmiðlinum og þessháttar, verðtryggingu og öðrum ósóma.  Þetta er vandamál sem verður að tækla úr mörgum áttum.  En það verður að fara að drífa í því. 

Ég mæli með því að ríkisvaldið taki nú af skarið og beiti lögum sem þegar eru til á fjármálastofnanir sem eiga lager af íbúðum sem þær neita að setja á markaðinn vegna þess að þá myndi verðið lækka yfir línuna.  Þetta er nokkuð skýrt i reglugerð um innherjaupplýsingar og markaðssvik. 

Þetta þarf að gera og virkja markaðinn til þess að vinna fyrir venjulegt fólk í stað þess að vinna fyrir ríkt fólk.  Það þarf líka að fjölga úrræðum fyrir þá sem geta hvorki eignast íbúð eða leigt íbúð.  Víða á norðurlöndum eru allskonar leiðir bæði fyrir þennan hóp og þá sem kæra sig um að búa eftir öðru sniði en í eigin íbúð eða leiga einhvers annars eigin íbúð.  Vissuð þið að það eru til sambýli (kollektiv) eins og námsfólk býr oft i, sem er fyrir fólk sem vinnur bara sína vinnu.  Íbuða-kerfi þar sem fólk leigir litlar íbúðir (í sama húsinu) en deilir saman eldhúsi og þvottaaöstöðu.  Þetta smellpassar fyrir marga og þetta ætti að bjóða upp á á Íslandi. 

Þetta ættum við að taka upp á Íslandi.   Svona íbúðaform ætti að reka á skjön við markaðinn og setja línurnar fyrir nýju kerfi sem gæti leyst þrælakerfið af hólmi einhvern daginn.  það eru til hundrað útfærslur af svona kerfum og ótal dæmi frá fjölmörgum ríkjum sem farið hafa svipaðar leiðir.

Núverandi húsnæðiskerfi er fáránlegt.  Það er út í hött að borga helming tekna sinna fyrir það að vera varin frá rigningu og roki.  Það er óréttátt og stuðlar að óhamingju.  Við eigum að hafa þetta alveg omvendt eins og þeir í Danmörku segja

Við eigum að búa til samfélag sem stuðlar að réttlæti og hamingu.

  . .  .og þarna gott fólk, eru komin tvö hugtök sem ég skil og trúi að geri eitthvað gagn.