Eftir hektíska viku og Halloween-partí lauk ákveðnum kafla í prófkjörs-stússinu mínu.  Ég þurfti nefnilega að skila inn undirskriftum 30 meðmælanda, borga 50 þúsund kall og skrifa undir yfirlýsingu um meðferð félagaskrár Samfylkingarinnar í Reykjavík.  Þetta hafðist og rúmlega það.  Undirskriftarloforðin voru fljót að skila sér í hús en þá þurfti að safna þeim saman.  Vinkona mín Ísold Uggadóttir tók það að sér fyrir mig og mamma reddaði nokkrum í sínu hverfi.  Ísold fékk einn Kobra síma fyrir viðvikið.  Hún valdi sér rauðan.  

Það er í samhengi við tilefnið.

Framboðsfresturinn leið og ég var með öll gögn tilbúin.  Einn bættist við hópinn en það er Arnar Guðmundsson en hann sækist eftir sömu sætum og ég.  4-5 sæti.  Það er fléttulistakerfi á kosningunum og þess vegna er ég að etja kappi við 6 karla. Þar af 4 sitjandi þingmenn.  Ég bjóst við fleiri kandídötum þannig að þetta er bara fínt.

En svo gerði ég símtalið. 

Ég hafði samband við félaga minn sem sagði mér upp og ofan af "landslaginu" í Samfylkingunni. Það má segja að sú mynd sem þessi ágæti félagi minn varpaði fram, var önnur en ég bjóst við.  Ég hélt að þetta væri öðruvísi.  Ég gerði nú ráð fyrir einhverjum fraksjónum innan flokksins en þetta birtist mér eins og kekkjóttur grautur. 

Mér var sagt að lykillinn af árangri væri að blíðka þennan, hitta þessa og tala vel um þetta og hitt.  Svo þarf víst að taka upp tólið og helst að hafa fólk í vinnu með sér við að segja hvað ég sé frábær.

Mér hugnast þetta ekkert sértaklega.  Ég vildi helst að fólk vissi hvað ég stæði fyrir og kysi svo.  Ég fór í þetta prófkjör í þeirri sannfæringu að flestir sem kysu i því, væri bara venjulegir jafnaðarmenn sem tilheyrðu engri klíku.  Það er fólkið sem ég vil ná til.

Ég vinn samkvæmt þessu plani því það er ekkert plan B.

Ég mun taka upp tólið og hringja eins og vitlaus maður.  Ég hef unnið við sölumennsku og kann þessa list upp á 10.  Ég mun mæra sjálfan mig, minna á mig en ég mun aldrei tala óvirðulega um keppinautana.  Þetta kenndi Gylfi Þór Þorsteinsson mér meðan hann var auglýsingastjóri á DV.  En Gylfi er einn makalausasti sölumaður sem ég hef hitt.  Ég vann einu sinni af honum skjalatöskuna í veðmáli um hvor ég gæti farið yfir ákveðna krónutölu á ákveðnu tímabili.  Ég á hana meir að segja ennþá. 

-Annars er þetta til fyrirmyndar.  Og líka þetta. 

Ég bölva örlögum mínum núna því keppinautar mínir í prófkjörinu eru í myndatökum og alls konar framkomunámskeiðum.  Ég vildi sannarleg vera þarna því þarna á ég heima.  Í ofanálag erum við fjölskyldan að undirbúa flutninga og allt er í hers höndum. 

Það sem drepur mann ekki, styrkir mann sagði ein.  Önnur sagði: Ef sverð þitt er of stutt, þá gangtu feti framar.  Ég kem heim til Íslands þriðjudaginn 13. nóvember og verð fram á sunnudag.  Ég hef 4 daga til að græja þetta.  Þangað til verður netið að duga.

Ég get ekki "höfðað" til neins nema jafnaðarmanna eins og ég skil þá.  Ég skil ekki þessar kíkur og þessar fraksjónir í Samfylkingunni.  Ég skil hinsvegar vel hvað það er að vera sósíaldemókrati.  Það er ekkert flókið í mínum huga. Svo skil ég vel stjórnmála ástandið á Íslandi og um hvað stjórnmál snúast.  Ég skilgreini mig sem gamaldags jafnaðarmann.  Ég vil gera þeim með lægstu kjörin, lífið bærilegra og ég vil að sá hópur njóti sömu tækifæra og hinir.

Í sannleika sagt er mér slétt sama um ríka fólkið.  -Það reddar sér.  Ég nenni heldur ekki að smjaðra fyrir því vegna þess að það myndi hvort sem er aldrei kjósa mig.

Ég er að þessu leyti vinstri krati samkvæmt hægri/vinstri skilningi.  Í evrópskum skilningi er ég samt bara sósíaldemókrati.  Ósköp venjulegur krati sem sækir innblástur allt aftur til upplýsingarinnar, til stjórnmálarisa Norðurlanda.   Til íslenskrar verkalýðshreyfingar.  Til frelsis, jafnréttis og bræðralags og til heilbrigðrar skynsemi með mannúð að leiðarljósi.

-That's it.

Ég vil þjóna Samfylkingarfólki í Reykjavík með þetta að leiðarljósi.  Ég trúi nefnilega líka á grasrótapælingar sem byggja upp stjórnmálaflokk á borð við Samfylkinguna.  Ég trúi ekki á moðræði.  Ég trúi ekki á skrum og lygaþvælu og ég er býsna fljótur að greina slíkt.  Ég skil ekki jafnaðarmenn sem "ganga óbundnir til kosninga" því samstarf við Sjálfstæðisflokkinn er í mínum huga útilokað.  Það reyndist nefnilega frekar toxískt síðast ef einhver er búin að gleyma því.  Það myndi sennilega enda með blóðnösum ef ég heyrði einhvern tala í alvöru um þennan möguleika í  mín eyru. 

: ) 

..........(best að setja broskall til öryggis ef ske kynni að einhver tæki þetta of hátíðlega)

Það er nefnilega svo að fyrir utan að vera jafnaðarmaður er ég líka þeirrar skoðunar að ein tryggasta leið til farsældar fyrir íslenskt samfélag er að halda Sjálfstæðisflokkum frá valdataumunum.  Þá fer allt vel.  Hallgrímur Helgason orðaði þetta snilldarlega í nýlegri grein. 

"Sjálfstæðisflokkurinn er og verður helsta ógn íslensks samfélags. Með honum frýs allt fast. Án hans er allt hægt".

Verkefnið er því ærið og knýjandi.  Í samtölum mínum við lykilfólk í Samfylkingunni er að jafnaði gert ráð fyrir því að flokkurinn tapi nokkrum þingmönnum í Reykjavík.  Þetta er fáheyrð firra og aumingjaskapur.  Þetta er andrúmsloft uppgjafar og það er fnykur af uppgjöf.  Fótboltafólk getur vitnað um það þegar leikir tapast í búningsklefanum í hálfleik.  Það er ekkert ömurlega en uppgjafafnykur en sem betur fer er auðvelt að lofta hressilega út hvenær sem er. Það gerði sænska landsliði um daginn þegar staðan var 4-0 í hálfleik á móti  Þjóðverjum.  Sænskir spýttu í lófana og jöfnuðu í 4-4.    Reinfeld forsætisráðherra "eipaði" í stúkunni líkt og Jóhanna gerði þegar "við" unnum Úkraínu á fimmtudaginn.

Það er gott að "eipa" og við kratar eigum að "eipa" yfir frábærum árangri Samfylkingarinnar.  Það er sannarlega verðskuldað  -og engan uppgjafafnykur í Samfylkingunni!

Og hugsið ykkur mótstöðuna allan þennan tíma.

Hugsturlað hægri sem beitir öllum ráðum til þess að klekkja á og eyðileggja og gallsúrt vinstri með hnúana hvíta og titrandi af reiði því ekki er farið nákvæmlega að ýtrustu kröfum þess.  Svo má ekki gleyma þeim sem yfirgáfu flokkinn á ögurstundu..

-Þetta hafðist og því ber að fagna

- - -

Þótt ég eigi mér ekkert bakland í Samfylkingunni, enga peninga, ekkert tengslanet og ekki neitt nema sannfæringu mína ætla ég að ná góðum árangri í þessu prófkjöri. 

Davíð Oddsson er í vondu skapi þessa daganna.  Hann skrifaði einhvern pistil í Moggann sem kom fólki úr jafnvægi.  Það er svolítið gaman skemmtilegt með Davíð að hann er eini gremjubloggarinn sem ekki er með eiginlegt blogg.  Hann er með heilt blað. 

það er pínulítið fyndið og varla "í takt við tímann" eins og sagt er.

Ég verð nú seint talin teprugjarn maður en ég viðurkenni bara að ég blygðaðist mín við lestur nýjustu færslunnar á gremjubloggi Davíðs Oddsonar.  Mér leið eins og ég væri að skyggnast inn í eitthvað svo persónulegt að ég slöngvaðist aftur um nokkra áratugi og upp í Vesturberg þar sem ég var að stalst einu sinni til að lesa dagbækur systur minnar.

En skrif Davíðs voru ekki hugrenningar til einkanota heldur bloggfærsla í blaðaformi.  Það sem skín í gegn er þráhyggja gagnvart þeim sem flytja fréttir sem eru ekki samkvæmt forskrift Davíðs Oddsonar.  Þetta þýðir að allir fjölmiðlar landsins eru "handbendi Samfylkingarinnar".  Meir að segja Mogginn áður en Davíð var ráðinn sem ritstjóri.  Davíð er eini sem sér hvað er að gerast.  Sá eini sem áttar sig á stöðunni.  Sá eini á móti herskaranum illa.

-Það er til læknisfræðileg greining á þessu ástandi sem skín í gegnum skrif Davíðs Oddsonar....

En Davíð heldur áfram í blogggírnum og skammast út í þá  sem ráku hann úr embætti Seðlabankastjóra.

Hérna eru athyglisverðir hlutir á ferðinni og styrkir þá kenningu að Morgunblaðið sé einstakt í sinni röð því það sé í raun vefdagbók ritstjórans.  Ritstjórinn er sár og reiður yfir því að hafa verið rekinn úr síðasta starfi sem hann gegndi og notar ritstjórnarstólinn til þess að ráðast á þá sem ráku sig og um leið heldur uppi vörnum vegna afglapa sinna sem kostuðu hvert mannsbarn á Íslandi 800.000 krónur.

Mogginn ætti að heita Blogginn.

Í þessu samhengi er gaman að snúa aðeins upp á stöðuna og ímynda sér að það hafi verð vinstri stjórn sem hefði stýrt landinu í 18 ár sem endaði með fullkomnu hruni.  Höldum áfram og ímyndum okkur að það hefði verið Samfylkingin sem gegnsýrði stjórnkerfið hæfileikalausum biðiraða-séníum sem ekkert kunnu og ekkert gátu.  Ímyndum okkur að það hefði verið Samfylkingin sem hefði ráðið fyrrverandi forsætisráðherra í embætti seðlabankastjóra.  Ímyndum okkur svo að þessi seðlabankastjóri hefði sólundað gjaldeyrisforða þjóðarinnar af fullkominni vankunnáttu, sett Seðlabankann Íslands á hausinn og væri talin Time Magazine sem  one of 25 people to blame for the financial chrisis

Ég spái því að Davíð Oddsson taki Time Magazine fyrir næsta blogg-pistli og segi blaðið handbendi Samfylkingarinnar. 

En áfram að snúningnum sem ég var byrjaður á.  Ímyndum okkur að það hefði verið Samfylkingin sem hefði verið ábyrg fyrir hruninu og það hefði verið fyrrverandi forsætisráðherra Samfylkingarinnar sem hefði keyrt Seðlabanka þjóðarinnar í klessu sem hefði kostað hvert mannsbarn á Íslandi 800.000 krónur.....

Í þessari stöðu hefði Sjálfstæðisflokkurinn - sem sífellt talar um "ábyrga fjármálastefnu" og "ráðdeild í opinberum útgjöldum" - brunnið gersamlega yfirum. 

Hann hefði "GONE BALLISTIC" eins og bandaríski maðurinn hefði sagt.

Davíð Oddson ætti í raun að þakka fyrir meðhöndlunina eftir hrunið.  Hún ætti með sönnu að vera miklu harðari því það hann Davíð sjálfur hefði sannarlega verið það ef dæmið hefði snúið hinsegin. 

En við erum sem betur fer flest þannig innstillt að við fyrirgefum.  Við fyrirgefum mistök en sum okkar eigum pínulítið erfitt með það séu mistökin ekki viðurkennd  og einhverskonar iðrun látin í ljós.  Þetta er einmitt vandinn við pólitíkina í dag. Hún kemst ekki úr sporunum og snýst í raun um fortíðina frekar en framtíðina.  Hún snýst um fólk eins og Davíð Oddsson og meðreiðarsveina hans.  Hún snýst um óttan við mafíutaktík þessara manna og völdin sem þeir hafa þrátt fyrir allt..

Ísland er að fara í gegnum  áfallastreituröskun.  Eftir 18 ára rányrkju Sjálfstæðisflokksins, óréttlæti, efnahagshrun,  misskiptingu og rétttrúnað á ný-frjálshyggjuna er þjóðin bara að jafna sig.  Þess vegna er svona erfitt að hlusta á hroka-gikkinn Davið Oddson þenja sig.  Þetta er eins og þegar ofbeldismaður segir við fórnarlamb sitt með dáleiðandi sannfæringu;  "Ég gerði ekkert rangt.  -Þú dast í stiganum".  

Þessvegna hafa orð Daviðs ennþá mátt og þess vegna er hann ennþá miðlægur í íslenskri pólítik þegar hann bloggar.  Við erum alltaf með augun á Davið Oddsyni

-Eins og barðir hundar.

.

Í kvöld verður halloween-partí á Ormabakkagötunni.  Það kemur slatti af fólki og vonandi koma einhverjir í grímubúningum.  Strákarnir eru búnir að vera friðlausir í heila viku vegna þessa atburðar og fengu að velja sér hryllilegar grímur. Þeir eiga báðir svarthöfðabúninginn og hann passar vel við hauskúpurnar sem þeir völdu sér.  Svo var keypt nammi, snakk og þessháttar. 

Halloween hátíðin hefur skotið rótum hér í Svíþjóð og á uppruna sinn frá Bandaríkjunum.  Ég hef heyrt að það eru skiptar skoðanir á þessu fyrirbæri (rifrildi í útvarpi og sjónvarpi) út frá menningarlegum ástæðum.  Það eru í sjálfu sér ágætis rök en þetta er bara svo ferlega skemmtilegt.  Ég er halloween maður.  Alveg 100% og mér er alveg sama þótt þetta hluti af "amrískri menningarinnrás" eins og einhver orðaði það. 

Annars eiga Svíar áþekkan helgidag sem heitir alla helgons dag og er 2. nóvember.

Þetta  amríska-menningar tal er mjög áhugavert og það tengist pólitík á Íslandi  býsna sterkum böndum.  Það var nefnilega svo að í áratugi snérist íslensk pólitík af stórum hluta um menningarvarnir.  Að við værum svo sérstök að sérstaka gát þyrfti að hafa í heiðri þegar kæmi að "erlendum" áhrifum. 

Eftir á að hyggja var þetta bara þvæla. 

Ég skil ekki hvernig Bonaza hafi getað verið einhver sérstök ógn við íslenska menningu.  Eða tónlist Hank Williams. Ég bara fatta það ekki..

Þetta er að vísu skiljanlegt í ljósi nýfengis sjálfstæðis frá Dönum, en fyrr má nú rota en dauðrota.  Þessi "verndum menninguna frá hinum illa heimi" var stór partur af vitund íslenskrar vinstrihreyfingar en er sem betur fer á undanhaldi.

Ég skilgreini mig t.d sem vinstri mann en ég er innilegur aðdáandi Bandaríkjanna, bandarískar sögu, menningar og hvaðeina.  Ég stend fast á því að fátt er  fegurra er heimi þessum en skrif bandarísku upplýsingamannanna.  Thomas Paine og nafni hans Jefferson eru er algeru uppáhaldi hjá mér.  Jefferson var aðalhöfundur  bandarísku stjórnarskrárinnar og það plagg hefur haldið meira og minna frá ritun hennar árið 1787.

Það sem er svo frábært (og flestir vita í gegnum áhrif bandarísku menningarinnrásarinnar) er að almenningur veit hvar hann stendur gagnvart ríkisvaldinu.  Hann veit að staða hans er tryggð. Hann veit réttindi sín og skyldur.  Nú er ég ekki að segja að þetta sér eitthvað á huldu í öðrum löndum en á Íslandi er stjórnarskráin hulin móðu og moðreyk.  

Og það ágætu lesendur -eru kjöraðstæður fyrir spillingu og ranglæti.  Vonandi fáum við nýja og almennilega stjórnarskrá árið 2013. 

En ég var að skrifa um partíð sem við ætlum að hald í kvöld.

Ég keypti 8 kílóa grasker á 109 kall til að fagna næturhryllingnum.  Strákarnir suðuðu stöðugt um að fá svona grip og ég lét það eftir þeim.  Svo þurfti ég að skera út.  Það gekk furðu vel.

Bessi með pumpuna (pumpa er grasker á sænsku). Ég keypti bara stærstu pumpuna enda var útborgunardagur.

Síðan teiknaði ég andlit á pumpuna.  Fyrirmyndina fékk ég á netinu.  Leó vildi vera með á þessari mynd.

Kjarninn var svo dregin út um toppinn. Ég hef aldrei gert svona áður þekki ekki þennan fuðruávöxt.   Pumpur eru svipaðar og paprikkur.  Bara 100x stærri.  Ekki sérstaklega blautar en afar trefjamiklar.  Ég átta mig samt ekki alveg á því hvaða partur af pumpunni er ætur.  Sennilega er skafið innan úr pumpunni og þess svo neytt.

Bessi er þarna byrjaður að skafa innan úr pumpunni.

Svo skar ég út illyrmislegt andlit.

Og setti kerti í og slökkti ljósin.....

.... Hlustið svo á þetta..   

"Það var svo skrýtin lykt af þeim". Sagði maður sem ég þekki þegar ég  spurði hann hvernig var að vera með krökkum úr braggahverfinu í skóla.  Braggarnir voru rakir og saggalyktin festist einhvernvegin við fötin.  Braggakrakkarnir héldu sig saman og það voru lítil samskipti á milli.  Aðrir krakkar tóku sveig framhjá braggahverfunum af ótta sem átti sér sjálfsagt einhverja stoð en var örugglega kryddaður ýmsu staðlausu.

Braggarnir voru klæddir með Tetex-plötum en það voru einhverskonar fíber-blandað gips sem auðvelt var að saga til.  Því miður þá mátti Tetexið ekki við raka og bólgnaði ef væta komst í tæri við yfirborðið.  Þetta hafði þær afleiðingar að klæðningin þandist út og skældist öll nokkrum mánuðum eftir að Bretarnir höfðu reist braggana. 

Tetexið var lélegur efniviður þótt hann hyldi ómálað bárujárnið.  Það hefði verið betra að nota eitthvað annað.  Hvað sem er í raun og veru.  Tetexið molaði eftir ákveðinn tíma og hrundi niður á íbúanna sem voru þaktir örfínni amerískri mjöll áður en dagurinn vaknaði og kötturinn geispaði í glugganum. 

Það hafðist svo eftir mikil átök að verkalýðshreyfingin náði þeim áfanga að braggahverfin voru rifin og íbúunum gefin kostur á að flytja í almennilegar íbúðir.  Endalok þessarar sigursögu urðu þó undarlegri en orð fá lýst því umsvifalaust og saggalyktin hafði farið úr fötunum barnanna og fátæktarflasan hafði verið slegin úr rúmum braggabúa...

..... brugðust margir við með því að ganga í raðir Sjálfstæðisflokksins

Ekki vegna þess að Sjálfstæðið hjálpaði þeim að komast út úr bragganum.  Nei.  Það var vegna þess að Sjálfstæðisflokkurinn var allt sem þau voru ekki.  Hverjum langar ekki til þess að vera í hinum fróma hópi sem græðir á daginn og grillar á kvöldin.

Þetta er eins grátlegt og það er mannlegt.  En afleiðingin var sú að í stað þess að á Íslandi yxi upp sterkur vinstri flokkur, óx yfir okkur risastór hægri flokkur.  Ég held að stór hluti af skýringunni á því hversu vinsæll Sjálfstæðisflokkurinn er, sé að finna í sjálfsímyndarflótta stórs hluta kjósenda hans.

Svo rúllaði sagan af stað yfir áratugina og vinstrið var veikt og slitið meðan hægrið marseraði í takt.  Völdin voru tryggð enda var stór hluti kjósenda flokksins lágtekjufólk sem hélt að það kæmist í álnir við það að ganga til liðs við grillarana.

Svona hefur þetta alltaf verið þar til allt grófst undir í hruninu. 

Það sem er athyglisvert í þessu samhengi er að nákvæmlega sama er uppi á teningnum í aðdraganda hrunsins og var þegar braggabúar tóku upp á því að hlaupa frá fortíðinni og undir arnarvængina í Valhöll.

Ég upplifið undanfara hrunsins,  Davíðstímann og hretið þar á eftir, sem áþekkan stéttaflótta.  Láglaunafólk og þeir sem gætu flokkast sem lægri miðstétt, héldu að þau gætu keypt sig upp úr þeirri skömm að hafa lægri tekjur en hinn helmingur þjóðarinnar.  Þetta var gert með yfirgengilegri lántöku og neyslubrjálæði.   Sú hugmynd var nefnilega ríkjandi að fólk með lágar tekjur væru hálfgerðir aumingjar.

-Einn af ömurlegustu ávöxtum neyslusamfélagsins er hin einarða krafa að við séum misheppnuð nema að við séum alltaf að kaupa okkur eitthvað.

Þegar svo hrunið dundi yfir var þetta hópurinn sem varð verst úti.  Hópurinn sem skuldaði mest og átti minnst.  Hópurinn sem sannarlega hafði veðjað á rangann hest.  Hópurinn sem fékk ekkert afskrifað.  Hópurinn sem upplifir sig svikinn og hefur misst alla trú á stjórnmálin.  Hópurinn sem hefði átt að vera hryggjarstykkið í sterkum jafnaðarmannaflokki.

Nú má ekki skilja þessar hugleiðingar mínar öðruvísi en það sem þær eru.  Ég veit að þetta er ekki alltaf svona og auðvitað eru hlutirnir aldrei svo einfaldir að hægt sé að gera þeim skil í einni eða tveimur setningum.  Mér fannst ég samt sjá tilhneigingu fyrir þessu sem ég lýsi. 

Fólk þarf að upplifa það að í einlægni að virðing fylgi hverju starfi jafnvel þótt það sé illa borgað.  Gerist það myndast strax pressa á verkalýðshreyfinguna og stjórnvöld að bregðast við og rétta af rangindin.   Við eigum að hætta að skammast okkur fyrir það sem við erum og þó við komum úr braggahverfi þá eigum við ekki að flýja undan því.  Við eigum að umvefja það.  Skilja það og setja í samhengi við okkur sjálf . 

Þegar það snýst við - breytast  veikleikar í styrk. 

 .

 ------

.