Ég horfði á fyrrverandi viðskiptaráðherra, Valgerði Sverrisdóttur,  í Kastljósinu í gær.  Það var svolítið skrýtið.  Félagi minn hafði reyndar hringt í mig í töluverðu uppnámi og "varað" mig við þessu viðtali. Hann sagðist hafa staðið fyrir framan sjónvarpið allan tímann og gapað.

Já þetta var svolítið skrýtið alltsaman.

Ég horfði á þetta í tölvunni minni.  Valgerður staðfesti í raun allt það sem sagt hafði verið um einkavæðinguna.  Og hún má eiga það kellingin, að hún reyndi ekki að ljúga sig út úr klípunni.  Hún bara játti spurningum Helga Seljan.

"Já.  Þetta var svona" sagði hún og starði í gaupnir sér.

Sögusagnirnar um gervibankann voru réttar.  Sögusagnirnar um helmingaskiptin milli Framsóknar og Sjálfstæðisflokks.  Þegar hún svaraði því, varð hún reyndar mjög vandræðaleg og skók sér til eins og hún sæti á einhverju óþægilegu.  Ugglaust sleppti vísvitandi meginatriðum málsins. 

Það er algengt trikk stjórnmálamanna.

Ég hinsvegar sat sem negldur og horfði á og ég fékk á tilfinninguna að allt stjórnmálakerfið væri rotið inn að kviku.  Nú hef ég oft sagt svona lagað, en þarna á stólnum mínum fyrir framan tölvuna fylgdi með einhver ótti.  Svona líður fólki sennilega þegar það hefur verið rænt. 

Óttinn kemur á eftir einhvernvegin.

Þannig leið mér.  Ég varð bara sorgmæddur.


-o-o-o-o-

Ég veit ekki hvað hægt er að segja.  En lítum á málið eins og það liggur fyrir.  Bankarnir okkar voru beinlínis gefnir samkvæmt helmingaskiptareglunni til manna sem kunnu ekkert á bankastarfsemi og settu landið á hausinn, ten times over, á 5 árum.  Bankarnir okkar sjáiði til.  Eignin okkar.  -Okkar. 

-Okkar!

Stjórnmálamennirnir voru ekkert að vinna fyrir okkur á þessum tíma.  Þeir voru að vinna fyrir litlar ljótar klíkur í Framsókn og Sjálfstæðisflokki.  Þeir rændu okkur.  Ekki bara peningunum okkar heldur ærunni líka.

Hvað Valgerði varðar þá er deginum ljósara að ef hún hefði ekki gert neitt, ef hún hefði aldrei farið út í pólitík, hefði aldrei farið í opinbera þjónustu, væri staðan önnur og betri.  Það væri gaman að reikna upp skaðann sem þessi kona hefur valdið þjóð sinni, deila honum svo niður á hvern dag sem hún var ráðherra og fá upp ískalda tölu um tjónið. 

Það sem er kannksi mest nöturlegt í eftirmála þessarar ömurlegu sögu, er að skattgreiðendur borga henni rífleg eftirlaun ævina út. 

-Sú tala er ekki undir miljón á mánuði. 

Stundum fæ ég á tilfinninguna að Sjálfstæðis-liðið lifi ekkert í sama heimi og við hin.  Að það búi á einhverri ævintýralendu þar sem fjólubláir drekar skríða í kringum rammbyggðar hallir undir skærbláum himni og púðaskýum.  Ég fæ oft á tilfinninguna þegar Sjálfstæðismenn eru að tjá sig um þjóðþrifamál, að það þau haldi að þetta sé einhver leikur.  Einskonar framlenging af menntaskólapólitík eða þvíumlíkt.

Nýjasta innleggið í þessa átt eru orð varaformanns Sjálfstæðisflokksins, Þorgerðar Katrínar Gunnardóttur þegar hún sagist undirstrika að 1800 miljóna skuldir hennar og eiginmanns hennar væru ekki hennar, heldur mannsins síns.

Ég sá fyrir mér Þorgerði fljúga um sveipuð grænu siffon slöri með glimmervængi í Ævintýralandinu,þegar ég las  þessa tilvitnun í hana.  Þarna kom fjólublái drekinn og svei mér þá.  Hann var krúttlegur að sjá.  Ég þurfti að lesa þessa tilvitnun oft yfir áður en ég trúði því sem ég sá. 

Hún sagði þetta í alvörunni.  "Ekki mínar skuldir.  -Skuldirnar hans Kristjáns."

Nú man ég eftir því að þegar skuldamál þeirra hjóna kom í deigluna, fyrstu vikurnar eftir hrunið, þá sagðist hún nokkur drjúg, að "þau.....ÞAU hjónin hefuð veðjað á íslenskt atvinnulíf".  -Eitthvað svona. 

.....Hún sagði reyndar líka að það væru spennandi tímar fyrir Sjálfstæðisflokkinn þegar landið var að hrapa niður í hyldýpið af völdum 18 ára óstjórnar þessa spillta flokks.  Spennandi tímar ágætu lesendur. 

-Landið farið á hausinn vegna kerfisbundinar þroskaeftingar flokksins sem hún sjálf er varaformaður í. 

- - - - -

-Þetta lið býr ekki á Íslandi.  það býr í landi þar sem fjólubláir krúttlegir drekar sygja lagið úr Stubbunum og blása sápukúlur.  Doddi og Pósturinn Páll veifa glaðlega til okkar og þarna sést í Rauðu könnuna og Skoppu.

-En það er meira í þessu. 

Ég held að Þorgerður trúi í alvörunni þessari fásinnu sem hún heldur fram. Þorgerður er alveg samkvæm stefnunni sem hún hefur lúbarið inn í hausinn á sér áratugum saman.  það er nefnilega fullkomin samhjómur milli stefnu flokksins hennar og þessara sérkennilegu sýnar hennar að að skuldir þeirra hjóna skuli tilheyra kallinum hennar.

Þetta er einskonar kennitöluflakk sem Þorgerður er að tala um og helgast af því að það sem er ekki beinlínis bannað, er fullkomnlega leyfilegt.  Allt má og engin siðferðismörk eru til heldur aðeins  stálklöld nytjastefna, ábyrðgarfælni og eiginhagsmunasemi.

Í þessari ábyrgðarfælni Þorgarðar býr nefnilega alveg sama meinið og hrinti þjóðinni fram af brúninni. 

Í Ævintýralandi Þorgerðar ríkja nefnilega ekki sömu lögmál og á jörðinni sem er undir fótum okkar hinna.  Ekki sömu gildin, ekki sama siðfræðin og ekki sama lögfræðin eins og nú er komið í ljós.  Í ævintýralandi Sjálfstæðisflokksins eru nefnilega skuldir hjóna ekki skuldir hjóna og tilheyra ýmist kallinum eða kellingunni.  Þessi skilningur markar þau vatnaskil sem eru á milli heimanna tveggja, Veruleikans og Ævintýralandsins með fjólubláu drekunum og sykurpúðaskýunum.  Venjulega fólkið situr eftir í rigningunni meðan Þorgerður og vinir hennar svífa yfir Ævintýralndinu á skýjnum íklædd rikkelíni og siffon.

Í Veruleikanum eru tilheyra skuldir hjóna þeim báðum.  Bankareikningar, eignir osfr.  Allt þetta tilheyrir hjónum saman.  Þegar fólk skilur, þá er eignum og skuldum skipt upp.  Kannast enginn við það lengur?  Hvaða skilaboð felast í þessum orðum Þorgerðar til þjóðarinnar? Mega allir gera þetta?  Skrifa skuldirnar á makann og fara að blása sápukúlur með Tinky Winky? 

-Eða er þetta bara fyrir útvalda?

- - - - -

Svo er það beinlínis fyndið að pæla í því ef fléttan hefði gengið upp, þá hefði Þorgerður sannarlega fengið 50% af gróðanum en ekki 0% eins og hún krefst af ábyrgðinni af tapinu.  Ef að hrunið hefði ekki komið, hefðu þau hjónin grætt.  Ekki bara kallinn.

Þetta meikar engan sens.  Ekki nokkurn.  Ekki ferkar en fávitalegt ruglið í aðdraganda Hrunsins.  Hitt er betra að það eru kjósendur Sjálfstæðisflokksins sem bera ábyrgð á Þorgerði Katrínu og skuldahalanum sem hún dregur á eftir sér um alþingi Íslendinga. 

-En verði Þorgerði að góðu.  Hún getur yljað sér við tilhugsunina um fjólubláu drekana með sápukúlurnar, siffonið og allar hundraðþúsundskriljónirnar sem teppaleggja Ævintýralandið.

Ég birti hér án leyfis, bloggfærslu sem Björn Ingi Hrafnsson skrifaði þann 4. nóvember 2006.


hérna má sjá stærri mynd af Birni Inga.

Sendum Ögmund úr
landi

Í Fréttablaðinu í dag er haft eftir Ögmundi
Jónassyni, formanni BSRB og þingmanni Vinstri grænna, að hann telji
ýmislegt vinnandi með því að senda viðskiptabankana úr landi. Þannig
megi auka jöfnuðinn í þjóðfélaginu.

Ef þessi ummæli væru ekki bæði
varhugaverð og ákaflega dapurleg, myndi maður hlæja að því að slík
sjónarmið sé að finna í stjórnmálabaráttu samtímans. Þau eru sprottin úr
hugarfari meðalmennskunnar sem hefur það að markmiði að allir hafi það
jafn skítt, í stað þess að stefna að því að allir hafi það betra á
morgun.

Íslensku viðskiptabankarnir eru blómleg fyrirtæki. Þar
starfa hundruð Íslendinga, jafnvel einhver þúsund. Þau laun eru flest
vel launuð og bankarnir skila umtalsverðum fjármunum til samfélagsins,
bæði gegnum skatta og skyldur og einnig sem mikilsverður vinnuveitendur
og þegnar í samfélaginu. Íslensku bankarnir eru með helstu burðarvirkjum
samfélagsins og stærsti vaxtarbroddurinn.

Ögmundur Jónasson telur
þá aðeins borga fjármagnstekjuskatt, samkvæmt viðtalinu. Það er firra.
Þeir greiða himinháan skatt af hagnaði sínum til viðbótar við þann skatt
af fjármagnstekjum sem fellur til við söluhagnað. Þessir fjármunir hafa
m.a. farið til þess að standa straum af því öfluga velferðarkerfi sem
Ögmundur leggur svo mikla áherslu á og vill stórauka framlög til.

Það
að Ögmundur hafi yfirleitt látið sér slík ummæli um munn fara, sýnir
vitaskuld hvílík ógæfa það væri fyrir þjóðina að fá stjórnmálamenn eins
og hann inn í ríkisstjórnina. Hann myndi vitaskuld fylgja þar hugmyndum
sínum eftir, senda bankana úr landi með tilheyrandi efnahagsafleiðingum,
fjöldauppsögnum og áfalli fyrir íslenskt samfélag.

Kannski væri
jöfnuður meiri í huga Ögmundar Jónassonar á eftir. En við hefðum það
líka miklu lakara en áður.

Mætti ég þá heldur stinga upp á því að
við sendum Ögmund Jónasson úr landi?

Hérna er upphaflega greinin.