Í morgun birtist yfirlítsgrein um forsetakosningarnar í Gautaborgarpóstinum mínum.

Stór upplausn hér

Stór upplausn hér.
Skoðun mín á þessu máli er skýr. Ég vil annan forseta en "Dalai Lama norðursins". Nýr forseti er einfaldlega hluti af uppgjörinu við hrunið. Sumt af því sem Ólafur hefur sagt í ræðu og riti, er svo banal að undrum sætir. Þegar Ólafur setti fram 12 punkta sem útskýrðu hvervegna íslenskir bankamenn væru svona frábærir, er sannarlega lágpunkturinn á íslenskir stjórnsýslu
-samanlagðri-.
Svo var ferlega kjánalegt þegar Ólafur hætti við að gefa einhverjum sendiherra Bandaríkjanna orðu þegar (tilkynnti um það nokkrum mínútum fyrir afhendingu) vegna þess að hann fór í fýlu þegar honum var ekki boðið þegar Obama var settur í embætti.
Þar held ég að "íslenskir hagsmunir" hafi eitthvað skarast á við dekur forsetans við fína fólkið í útlöndum og alla þá heimskulegu fjaðrasýningu.
En svona upplifi ég Ólaf Ragnar sem forseta: Tækifærissinnaðan og með þráhyggju á nudda öxlum sínum við fræga fólkið í útlöndum. Engu skiptir þótt um sé að ræða óheiðarlega óligarka sem auðgast hafa í skjóli pólitískra tengsla. Ólafur kallaði þá eitthvað í áttina við:"framtaksama og með óbilandi trú á sjáfum sér landin sínu og þjóð til heilla". -Sveiattan.
Nóg af því. Ég er að fara á KISS tónleika á morgun.
-Tek unglinginn á þetta.
