Á síðasta deginum mínum í Brussel fór ég í ein 3 söfn.  Listasafnið, bílasafnið og hernaðarsafnið.  Í þessu bloggi fjalla ég um bílasafnið.  Það er í 15 mínútna göngufæri frá miðborginni í yfirgengilegu húsnæði.  Höll eða þvíumlíkt.  það er risastórt og bílarnir maður...  Það kennir ýmissa grasa en ég tel að elstu bílarnir séu stolt safnsins.  Belgískir drekar að nafni Minerva eru áberandi en það voru lúxusbílar sem framleiddir voru frá 1902 til 1938.

Hérna eru myndir af nokkrum gömlum.





Svo var þarna bíll sem ég veit að er til á Íslandi. Cord sem er svo flottur að maður furðar sig á því að þróun í bílahönnun hafi beinlínis farið á einhverjar rangar brautir.  Flottari bíll er vandfundinn.  Myndin fyrir neðan er tekin af Cordinum að ofan, þannig að línurnar sjást vel og gríðarleg stærðin.  Ég held að Cordinn íslenski sé dýrasta bifreið landsins.  Þeir eru gríðarlega eftirsóttir enda engin furða.  -Yfirgengilegur bíll.



Séður að ofan



Þarna var líka Citroén sem er svolítið merkilegur.  Samstarfsverkefni milli Citroén og Maserati.  Bíllinn þótti misheppnaður en hann er flottur.  2 dyra risi.



Já og Saab. Mamma átti svona bil, bara grænan og station.  Aðeins nýrri.  Fínn bíll og með niðurfellt sæti í skottinu sem að var vinsælt að nota þegar maður er krakki.



Afi minn átti svona Míni.  Bara appelsínugulan.  Hann skipti reglulega um svona bíl og valdi sér alltaf appelsínugulan Míni.  Annars var afi minn svolítið sérstakur ökumaður og hafði þá reglu að keyra alltaf í öðrum gír og alltaf á miðjum veginum (því þá var svo auðvelt að beygja til hægri eða vinstri)  Ég man eftir honum á Hringbrautinni, gersamlega að þenja míníinn til hins ýtrasta svo að blár mökkurinn stóð aftur úr skottinu. Stundum kom reykur út úr hanskahólfinu þegar afi náði svona 60 km á beinu köflunum.  Afi var týpískur "hattakall" og var stórhættulegur í umferðinni.  Ég held að hann hafi sjálfur gert sér grein fyrir þessari staðreynd því hann fór ekkert í vinnuna ef að það voru framkvæmdir á leiðinni sem hann ók frá Efsasundi niður á Klappastíg þar sem hann vann.  Ég lenti einu sinni með honum í ökuferð þegar Míníinn varð skyndilega bremsulaus og rann niður Barónssíg, yfir Laugaveg og hann rétt náði að beygja inn á planið hjá Hafnarbíó. (hét það ekki Hafnarbíó við endann á Barónsstíg?)  Amma æpti stöðugt
-Gissi !!! (afi minn hét Sigurbjörn )  -Settu í bakkgír!!!



Svo sá ég fallegasta bíl sem framleiddur hefur verið. Porche 911 frá árunum 1964–1989.  Alveg ótrúlega flottur.  Toppurinn í þýskri bílahönnun.  -Ekki spurning.



Pabbi félaga minna átti svona bíl.  Grænan að lit.  Úff hvað hann var æðislegur. 

Brussel er vel þess virði að heimsækja bara fyrir þetta safn.  Það er hægt að dóla sér þarna í klukkustundir og njóta veitinga í frábærri kaffiteríu sem er þarna.   Frábært safn. 

-Alveg frábært.