Ein af mínum uppáhaldsbókum er bókin Veröld sem var eftir Stefan Zweig.  Ég er ekki einn um þessa aðdáun því ég veit að faðir minn heldur mikið upp á þetta verk og svo sá ég í einhverjum bókmenntaþætti (Kiljunni?) að þetta er uppáhaldsbók Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur.  Lýsingar Zweigs á andrúmsloftinu í Vin fyrir fyrri heimstyrjöldina eru stórkostlegar og þessi bók setur allann hefðbundin framfaraskilning í uppnám.  Það er sérkennilegt að hugsa til þess að samfélagið okkar í dag, sé mögulega miklu verra en það sem leið fyrir 90 árum síðan (hugsið ykkur.  Það eru ekki nema 90 ár síðan fyrri heimstyrjöldinni lauk!)

Þetta er ævisaga en samt ekki.  Í formála bókarinnar skýrir Zweig tilganginn með bókinni.  Hann vill ekki meina að um sé að ræða ævisögu.  Hann skýrir þessa hugsun sína á svo fallegan hátt að ég verð að deila því með ykkur. 

Nú verður að taka fram að ég heyri íslensku ekki oft talaða nema heima hjá mér og þegar ég las þetta þá þyrmdi yfir mig fegurð textans.  Ég las og las og það var sem hvert orð togaði mig lengra og lengra.  Alveg unaðsleg stund.  Þvílíkt færni í íslensku!  Þýðendurnir Halldór J. Jónsson og Ingólfur Pálmason hafa gert listaverk úr orðum.

Hérna er textinn sem ég gat ekki hætt að lesa.





og