Ríkisstjórnin átti afmæli 
eins árs afmæli í síðustu viku.  Það er við hæfi að óska
henni til hamingju með áfangann þótt lofti sé lævi blandið
og afmælið veki upp blendnar tilfinningar.  Við skulum hafa
eitt á hreinu áður en lengra er haldið.  Verkefni þessarar
ríkisstjórnar hafa verið þau erfiðustu sem íslensk ríkisstjórn
hefur glímt við frá lýðveldisstofnun.  Vandamál fyrri ríkisstjórna
hafa verið sem hljóm eitt í samanburði við brothljóðin eftir
hrunið.  

Því miður hefur Icesave
málið gnæft yfir allri umræðunni í eftirmála hrunsins og tekið
alltof langan tíma.  Dýrmætan tíma sem mun kosta skattgreiðendur
stórfé.  Ríkisstjórnin hefur þjáðst fyrir nokkra þingmenn
VG sem hafa haldið henni í gíslingu og trítilóðri stjórnarandstöðu
sem gerir allt til þess að leysa ekki Icesave hnútinn.   

Já, gerir allt til að 
leysa ekki Icesave hútinn.  Því um leið og það gerist,
mun skapast rými og tími til þess að taka á öðrum og brýnni
málum.  Sjálfstæðisflokkurinn er skapari Icesave, faðir, sonur
og heilagur andi. Þeir eiga þetta með húð og hári.  Tengslin
milli Sjálfstæðisflokksins og Landsbankans eru eins og tengslin milli
tveggja teina í sama kaðlinum.  Ég geri ráð fyrir að flestir
þekki sögu þessara tvíbura en færri vita kannski að þann 1. febrúar
s.l tók sæti á Alþingi Erla Ósk Ásgeirsdóttir sem vann hjá Landsbankanum
við velheppnaða markaðsherferð Icesave í Hollandi og Bretlandi. 
Óhætt er að segja að við þessa innkomu Icesave þingmannsins sé
ákveðnum lágpunkti í málinu náð.

Eftir efnahagshrunið 
þá gerðist alveg stórmerkilegur hlutur í stjórnmálasögu Íslands. 
Sjálfstæðisflokkurinn stóð uppi með ónýta hugmyndafræði var
í lausu lofti hvað varðar stefnu og framtíðarsýn.  Einn daginn
var ákveðið að ganga til samninga við ESB en snúið við í miðri
á og ákveðið að halda tryggð við einangrunarstefnuna og LÍÚ. 
Þá gerist það undur að sjálft Icesave málið, sjálfur bastarðurinn
úr Valhöll verður bjargar konungsríkinu.  Þar finnur flokkurinn
sig, en ekki sem skapari faðir og sonur, heldur sem afneitarinn. 
Flokkurinn finnur sig í andstöðunni við heimskapítalismann (!)
og unir sér að pikka á fiðlustrengi þjóðernishyggjunnar. 
Þeir skópu sjálfir sinn eigin andskota.  

-Þarna bítur eitthvað
í skottið á sér sem erfitt er að átta sig á hvað er. 

Allt tal um að Sjálfstæðisflokkurinn
vilji í raun og veru leysa þessa ömurlegu deilu, eru orðin tóm. 
Um leið og Icesave leysist, er hægt að snúa sér að málum sem
Sjálfstæðisflokkurinn má ekki hugsa sér að komi til framkvæmda. 
Í fyrsta lagi breytingar á stjórnarskránni og í öðru lagi breytingar
á kvótakerfinu.  Hvoru tveggja á dagskrá ríkisstjórnarinnar 

Herbragð Sjálfstæðisflokksins
hefur verið að þyrla upp moðreyk af þvílíkum þrótti
að ekki er hægt að finna samsvörun við annað slíkt þótt litið sé lengst aftur í aldir. 
Það er öskrað, æpt, barið í trumbur, fiðlur stroknar,
sekkir eru kramdir og pípur blása.   Gremjusinfónían er
aðeins rofinn með dimmum básúnutón ofan frá Hádegismóum og öðru
hvoru stekkur inn hermaur frá Selfossi til að hvetja liðið. 
Heimdallur hljómar allur eins og blásið sé samtímis í þúsund
blokkflautur. 

Þetta allt er sett af stað 
í þeirri von um að varnirnar bresti.  Og það lítur stundum
út fyrir að það gerist.  Keðja er aldrei sterkari en veikasti
hlekkurinn og eins grátlega og það hljómar eru það fólkið sem
er kannski með mestu réttlætistilfinninguna sem mun afhenda Sjálfstæðisflokknum
aftur völdin í stjórnarráðinu.

Þegar Icesave málið er til
lykta leitt, eins og vonir standa fyrir um og Sjálfsstæðisflokkurinn
stendur einn á berangri og hlúir honum hvorki börkur né barr,
þarf að gera tvennt.