Til þess að skilja veröldina þarf að orða hana.  Það þarf að grípa hugsanirnar, festa þær í kerfi og orða þær.  Annars fjúga þær bara í burtu inn í óreiðuna.  Hugsanir eru nefnilega tilfinningar þegar öllu er á botnin hvolft og tilfiningar ágætu lesendur eru illskiljanegar.

Hver kannast ekki við það að hafa eitthvað á tilfinningunni en geta ekki orðað það.  Maður leitar í vopnabúri tungumálsins en finnur ekki neitt. 

Davíð Oddson truflaði mig alltaf hvað þetta varðar.  Það var eitthvað með Davíð sem ég átti alveg i ótrúlegum erfiðleikum með að skilja og orða.  Tilfinninginn var alltaf þarna þegar Davíð biritst á skjánum en ég fattaði aldrei hvað þetta var.

..Þar til Davíð leysti sjálfur frá skjóðunni.

Hann sagðist í einhverju útvarpsviðtali bara hafa notað það sem amma hans kenndi honum (alltaf er amma Davíðs Oddsonar að skjóta upp kollinum!  -Hún ætlar að reynast okkur dýr kellingin).  Það var víst kallað "smjörklípuaðferðin" á Selfossi.  En hún fólst í því að rugla umræðuna með því að henda inn ótengdu en viðkvæmu málefni inn í deilendahópinn til þess að sprengja upp hinn eðlilega farveg umræðunnar.

-A - ha.  Loksins eftir annan þennan tíma fattaði ég þetta.  Þetta hafði þá Davíð verið að bralla. Það var þetta sem truflaði mig svona.

Hugtakið "smjörklíupaðferð" hefur síðan táknað þessa tækni hans Davíðs.  -Kristalskýr pæling og auðskilið orð.

Jóhann Hauksson fréttamaður á DV og besti stjórnmálaskýrandi Íslands negldi niður álíka pælingu og Davíð Oddson afhjúpaði þegar hann kleip smjöri á andstæðinga sína.  Jóhann benti fyrstur manna á tvöfaldan tilgang VG.  Annarvegar sem vetfang þeirra allra vinstrisinnuðustu í litrófi stjórnmálanna og hinsvegar hina traustu og stöndugu hækju sem Sjálfstæðisflokkur og Framsókn geta alltaf reitt sig á.

Ysta vinstrið hefur alltaf tryggt hinum svokölluðu "helmingaskiptaflokkum" völdin með því að tvístra samstöðunni á vinstri helminginum. 

Ég veit fyrir víst og hef haft af því spurnir að VG kann Jóhanni litlar þakkir fyrir að festa í orð þessa hugmynd sem margir hafa séð en enginn klófest nema Jóhann.  Ég spurði félaga minn sem er harður VG-ari út í þetta og viðbrögð hans voru eftirminnileg.  Hann starði fjarrænn á eitthvað út í horni, og sagði síðan eins og ekkert væri sannara eða sjálfsagðara, -"Já þetta er sennilega rétt". 

Þetta er alveg merkilegt.  Þegar á hólminn er komið þá fattar fólk þetta.  Þegar á hólminn er komið, og fólk getur ekki skýlt sér bakvið skrum, þá er brestur flótti í liðið.  -Þokkalegt stjórnmálaafl eða hitt þó heldur.

Þetta er það sem hefur mest farið í taugarnar á mér varðandi VG.  Ég fæ á tilfinninguna að þetta séu bara einhverjir lýðskrumarar sem stökkva inn á leikvanginn á viðkvæmum tímum og byrja að öskra.  Þegar þeir svo loksins fá tækifæri til að standa við stóru orðin, þá skortir þá hugrekki og þeir vilja út.  Þetta kallast bleyðuháttur á íslensku. -Flott orð og vel við hæfi.

Ég held að það sé alveg rétt hjá Jóhanni sem setti upp spurningamerki um hvort ysta vinstrið ætti yfir höfuð að skipta sér af stjórnmálum.  Ég held að ysta vinstrið í VG upplifi stjórnmála miklu frekar eins og einhverjar kosningar í MH heldur en landstjórnina.   Ég fæ á tilfinninguna að ysta vinstrið í VG upplifi stjórnmál sem einhvern klíkunúning.  Hver sagði hvað og "djöfull lék ég á þau" -eitthvað.  Dæmin sanna einfaldlega að þetta fólk kann afar illa við sig í þar sem
það hefur einhver völd.  Það eru jú alltaf auðveldara að hrópa "svik"
og "óréttur" og allt það saman, en að þurfa að GERA eitthvað í
stöðunni.

Ég held að ysta vinstrið í VG myndi undir öllum kringumstæðum vera óánægt.  Jafnvel þótt þau næðu yfirhöndinni í sínum flokki eða jafnvel á Alþingi.  Þau myndu alltaf byrja að rífast, kljúfa og sundra.

En rifrildi, kofningur og sundrung er eitthvað sem við Íslendingar þurfum ekki.