Nýjasta Rad & Rön kom í síðustu viku.  Það er neytendablað sem ég er áskrifandi af,  Það var stútfullt af allskonar prófum og sniðugheitum.  Beikon var prófað. maskari, batterís-borvélar ,Blu-Ray spilarar og gestadýnur.  Ég ætla aðeins að fjalla um það próf.

Í stuttu máli var farið á stúfana og keyptar nokkrar dýnur sem voru til í helstu búðunum.  Þær voru síðan prófaðar eftir kúnstarinnar reglum með allskonar tækum sem líktu eftir 10 ára notkun.  Þetta var allt framkvæmt eftir smásmugulegri nákvæmni og allt að því sjúklegri þráhyggju eftir alvöru niðurstöðum.  Rannsóknin fylgdi öllum stöðlum og prótókollum sem hægt er að ímynda sér.

Niðurstöðurnar voru eins og oft áður.  Dýrast er ekki best.  IKEA dýna kom vel út úr þessum prófum eins og eiginlega alltaf þegar vörur frá fyrirtækinu eru prófaðar.  En í fyrsta sæti var dýna frá Jysk (Rúmfatalagerinn) sem heitir Plus F60.  Í sæti frá 2 til 4 voru svo dýnur frá IKEA.  Sú sem var í þriðja sæti var 4x ódýrari en dýna í fyrsta sætinu, Hér fyrir neðan eru helstu niðurstöðurnar

Hérna er stór mynd af öllum listanum

Í gær sá ég bíómyndina Xanadu með Oliviu Newton-John.  Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki séð súrari mynd á ævinni.  Samt er tiltölulega stutt síðan ég sá Pink Flamengos eftir John Waters.  Það er súr mynd en nær ekki með tærnar þar sem Xanadu er með hælana.

Annars er ég að fara í gegnum massívt kitch-kast þessa stundina sem náði ákveðnu hámarki í gær þegar ég settist niður til að horfa á Xanadu.   Byrjunin er frábær.

Gaur er eitthvað að vandræðast við að teikna en er ekki að finna fjölina og rífur myndina og hendir rifrildunum útum gluggann. Þar fjúka þau tvist og bast og enda hjá einhverjum vegg sem búið er að mála stóra graffití-mynd.  Myndin er frá Ólympsfjalli og sýnir gyðjur Seifs í þokkafullum stellingum.  Nema hvað að þegar pappírsmiðarnir detta á þessa mynd, lifna gyðjurnar við og dansa burt af veggnum í þokkabríma.  Svo breytast þær í einhverjar geisla-kúlur á hjólaskautum.  -Eða eitthvað. Ein kúlan er sýnd fara til Hollýwood !!  Hérna er Vídeo sem sýnir þessa byrjun.  Til skreytingar er lagið "I'm Alive" með ELO. 

Svo hefst sagan.  Og haldið ykkur núna.  Byrjunin er bara forsmekkurinn af öllu því óskapar-rugli sem kemur í kjölfarið.  Söguhetjan heitir Sonní sem vinnur við það að mála plötuumslög á stóra fleti í auglýsingaskyni.  (pælið í þessu - hvernig komu handritshöfundarnir þessu að?) Hann er s.s einhverskonar grafískur hönnuður.  Í honum togast á listamaðurinn og handverksmaðurinn.  Yfirmaðurinn hans tekur hann á teppið og les Sonní  pistilinn að hann verið að minnka gæðin og auka afköstin. 

Dag einn er Sonní á gangi og er alltaf að sjá einhverja konu hjólaskautum.  Það reynist vera ein þokkagyðjan sem Sonní leysti úr álögum með rifnu myndinni.  Sonní eltir konuna á hjólaskautunum sínum, og finnur hana loksins í yfirgefnu iðnaðarhúsnæði þar sem hún er að æfa sig á hjólaskautum. Reynist það vera sjálf Olivia Newton-John.  Sonní reynir að tala við hana en hún svarar í véfréttastíl en er greinilega að gefa honum undir fótinn.  Hún hverfur svo bara og þegar Sonní fattar að hún er horfin æpir hann.  "What is your name?" og þá heyrist órætt hvísl í loftinu:  ...-Kira

Næsta atriði er þegar Sonní heyrir tónlist við ströndina. Þar er komin sjálfur Gene Kelly í hlutverki Danny McGuire. Þeir taka tal saman og Danny vill leyfa Sonní að hlusta á plötu með Benny Goodman ( - pælið í þessu )  Þeir fara heim til Danny og kemur í ljós að hann hann var þekktur tónlistarmaður.  Þegar þeir eru búnir að hlusta á Benný Goodman, fer Sonní aftur heim til sín.  Þá gerast þau undur að Danny fer að tala við plötuspilarann sinn og í framhaldi af því birtist Olivia Newton-John í hermannabúningi og þau fara að dansa saman ( -pælið í þessu )

-o-o-o-

Þegar þarna var komið sögu kallaði ég á Ingunni.  "Þú verður að sjá þetta Ingunn - Þetta er æðisleg mynd" sagði ég allur uppveðraður.  Ingunn kom  niður og ég leiddi hana inn í söguþráðinn.  Ég tók eftir því að augnaráð hennar breyttist úr því að vera áhugasamt og "hlustandi" og yfir augu hennar rann tortryggnisblandaður bifur.  Mér fannst eins hún væri að hugsa: "Getur verð að Teitur sé gay?"  Enda ekkert ólíkleg niðurstaða. Ekki margir 42 ára karlmenn sem safna kitch-myndum og dýrka Oliviu Newton-John.   En áfram með smjörið:

-o-o-o-

Sonní er saknar Kíru og skilur ekkert hvar hún sé.  Fyrir tilviljun hjólaskautar hann framhjá graffití verkinu þar sem gyðjurnar lifnuðu við.  Hann horfir um stund á verkið og verður hörkulegur í framan.  Því næst tekur tilhlaup og skautar af öllum lífsins sálar kröftum í átt að veggnum. Þau undur gerast næst að Sonní hverfur inn í vegginn!  Þar með er hann komin inn í einhverja aðra vídd og við honum blasir auðvitað Kira, böðuð gulu neon-ljósi.  Eftir fylgir eitthvað furðulegasta samtal kvikmyndasögunnar.  Þar takast á þeir Sonní og Seifur.  Sonní biður Seif um að sleppa Kiru, en Seifur neitar auðvitað því reglurnar séu skýrar.  Skyndilega heyrist kvenmannsrödd og þar er sennilega kona Seifs komin fram og hún segir "But Zeus. All rules are ment to be broken".  Síðan slöngvast Sonní aftur út úr veggnum.  ( -Hverjum dettur svona í hug !)

Í samtali þeirra Danný og Sonní kemur í ljóst að Danní langar til að stofna næturklúbb. ( -Pælið í þessu )  Sonní veit akkúrat um húsnæðið, en það er einmitt yfirgefna iðnaðarhúsnæðið sem Kira æfir sig á hjólaskautum.  Leikar fara svo - með miklum dans og söngvamynda-innskotum, að Danný stofnar næturklúbbinn Xanadu.  Hérna er mynd af opnunar-hátíð klúbbsins. 



Svo endar myndin.  Ég gef Xanadu 10 stjörnur af 10 mögulegum.  -Gersamlega frábær mynd. 

Svo má taka fram að aðdáun mín á Oliviu Newton-John hefur bara aukist eftir þessa mynd.  Hún skipar sérstakan sess í mínu hjarta enda fyrsta konan sem ég var skotin í (Sandy - Grease).  Ég held að hún hafi aldrei ferið flottari en í Xanadu.  Svo gleymist oft að hún er hörku sönkona -svo því sé haldið til haga.

Ég er fæddur undir þeirri óhellastjörnu að hafa veiklleika fyrir kitch-i hverskonar.  Ég safna frekar ósmekklegum eftirprentunum á stigagangalist ef svo má að orði komast.  Ég á orðið gott safn og ætla að sýna það þegar ég flyt aftur til Íslands.  Ég hef áður bloggað um þetta sérkennilega safn mitt en ekki er hægt að segja að vegsemd mín hafi aukist nokkuð við það.

-Nema síður sé

Hér í Gautaborg er urmull allskonar markaða og því miður hef ég vanið komur mínar á nokkra í leit minni að stigagangalist. Ég fann um daginn mjög merkilegar myndir af börnum með tár.  Þessi týpa af myndum er óvenju fjölskrúðug þótt að ein mynd sé lang þekktust  Ég fann sem sagt þessar hérna.

Þó að börnin með tárið séu smávegis áhugamál hjá mér er safnið mitt með öðrum áherslum.  Ég safna nefnilega kellingamyndum.  Myndum af þokkagyðum, oft sígaunskum með órætt blik í augum.  

Það hljóp heldur en ekki betur á snærið hjá mér um daginn þegar vinkona mín benti mér á að kellinga-myndirnar væru til sölu á Blocket.  Ég tékkaði og það var ekki um að villast.  5 kellingamyndir til sölu.  Ég laumaðist út úr íbúðinni því Ingunn mín er ekki að meta þessa áráttu mina, og festi kaup á þessum 5 myndum.  Seljandin var annar kellingamyndasafnari frá Bosníu. -Þrítug kona sem var að losa sig við safnið sitt.

Fyrsta skiptið sem ég sé annan stalker á kellingamyndir eins og ég.

Þessar keypti ég.  Það góða við þessa áráttu er að þetta kostar ekkert mikið.  Ég hef held ég aldrei borgað meira en 1500 ískr fyrir myndina. Takið eftir römmunum.  Þeir eru svívirðilega smekklausir.

                    Flottasta myndin að mínu mati. Myndin er stór og kellingin er flott.  Minnir aðeins á frú Taylor svona í kringum 1960

                  Þessi er ágæt. Stór og mikil.  Sígaunakelling með tambórínu.  Stuð í gangi

                 Þessi er svolítð spes.  Var ekkert að tengja hana við konseptið fyrst en er ágætlega sáttur við hana núna.

                                Þessi er alveg eins og kærasta sem ég átti einu sinni.

                         Þessa keypti ég reyndar á markaði um daginn.  Ekki í hópi með þessum 5 sem Bosníukonan átti.

                                 Þessa mynd á ég risastóra á Íslandi.  Gaman að því.  Hvað toppar þokkagyðju í ballettkjól og með túberað hár - Ég bara spyr.

Er ég klikk? . . . ..

......You Betcha

Félagi minn Oddur Steinarsson er heimilislæknir hér í Gautaborg. Hann rekur í félagi við nokkra kollega sína, heilsugæslustöðu í Kortedala sem er hverfi í Gautaborg.  Stöðin er vel í sveit sett því að sexan (sporvagn) snýr akkúrat við þarna.  Ég átti erindi til hans í síðustu viku og átti fróðlegt spjall við Odd.  Hann er nefnilega svolítill frumkvöðull í heilbrigðiskerfinu því þetta sýstem er tiltölulega nýtt og hann hefur verið með frá byrjun og þekkir kerfið út og inn.   Oddur sýndi mér herlegheitin og sagði mér aðeins frá starfsseminni.  Kerfinu var breytt mikið árið 2009 og gefin út leyfi fyrir að prívatheilsu-gæslur starfi samhlíða hinum opinberu.  Þetta hefur gengið ágætlega og þótt að ríkið spari ekki peninga á þessu (útgjöld til heilbrigðismála standa í stað) þá er 10% meiri afköst í heilsugæslunni.  Sem sagt.  Minni biðraðir, fljótari afgreiðsla.

Hérna eru upplýsingar um það.  Og hérna  eru markmið kerfisins skilgreind. 

Kerfið er þannig úr garði gert að læknar fá ekki greitt fyrir að taka þessi og þessi próf fyrir sjúklinginn heldur fær læknirinn einfaldlega greitt fyrir hvern sjúkling sem skráir sig í heilsugæsluna hans.  Peningarnir fylgja hverjum sjúklingi.   Ef að sjúklingur er óánægður þá getur hann bara hætt og farið annað.  Þetta útskýrir sennilega þessa 10% betri afköstum í kerfinu.  Læknastofan Í Kortedala kemur alltaf vel út úr öllum þjónustukönnunum en þær segja mikið til um traust og áreiðanleika einka- heilsugæslustöðvanna.   Tvær mælingar hafa verið gerðar og heilsugæslan i Kortedala verið hæst á sínu svæði (10 stöðvar)

Þessum róttæku breytingum á heilsugæslu-kerfinu fylgir auðvitað mikið eftirlit og geysilegt umstang. Nýlega voru 3 prívat heilsugæslum lokað vegna þess að þær uppfylltu ekki kröfur um eitthvað.  Sjúklingarnir eru aldrei á köldum klaka því að opinbert kerfi er alltaf til staðar ef að svona kemur upp.  Ég er alveg sannfærður að samtvinning þessara tveggja kerfa er alltaf betri en ef annað kerfið væri raðandi.  

Það sem mér finnst svo frábært við umræður um heilbrigðismál hér í Svíþjóð, er að þótt að gagnrýnina vanti sannarlega ekki, er hún eiginlega alltaf uppbyggileg.   Hún er ekki niðurrif heldur mikið frekar "hvernig getum við lagað þetta?".

Hérna eru nokkrar myndir frá heimsókninni.

 
Hérna er heilsugæslan séð frá endastöð sporvagns númer 6
 

Inngangurinn bakatil
 

Heilsugæslan séð frá brekku sem er þarna.


 
Afar skýrt hvað hér er á ferðinni.  BVC þýðir barn-vård-central.  -Ungbarnaeftirlit.
 

Biðstofuna prýðir stór mynd af landinu bláa.
 

Staffið. 3 læknar.   Þar af 2 íslenskir. 


Oddur Steinarsson er alveg með þetta.  Þarna stendur hann við mynd af Þórsmörk.


 
Guðbjörg Vignisdóttir. Hún er heimilislæknir eins og Oddur og bakvið þau má sjá íslenska hesta að leik. 








 

Ég braut auðvitað loforð sem ég strengdi yfir Facebook-ið mitt um að hætta að skipta mér af pólitík framar og skrifaði grein sem fékkst birt í Fréttatímanum.  Hérna er hún.  Ég er ánægur með hana. 

Síðustu misserin hefur mikið verið rætt og ritað um hvort og hvenær Ólafur Ragnar Grímsson hættir sem forseti, og hver eigi að taka við af honum. Þessi umræða er út um víðan völl og sitt sýnist hverjum.  Sumir vilja fá konu á Bessastaði, aðrir celebrity, og enn aðrir akademíkara, bisnessmann, leikara. Einhvern sem kann tungumál. Einhvern geðugan með bjartan svip. Allir koma til greina og þannig kemur enginn til greina.

„... Vegna þessarar atburðarrásar og í þessu ljósi tel ég ekki annað fært, kæru landsmenn, að verða við því þunga kalli sem ég hef fundið svo sterkt að undanförnu.  Sá mikli fjöldi Íslendinga sem hefur skorað á mig til áframhaldandi setu á forsetastóli vakti þakklæti í brjósti mér. Ég varð satt að segja svolítið undrandi, hélt að þjóð mín væri ef til vill búinn að fá nóg af þeim sem hér talar.  Mér leið kannski eins og Björk og handboltalandsliðinu eftir frækna sigra í listum og íþróttum. Síðar, eftir langa umhugsun, þar sem forseti fór einsamall í langar göngur um snæviþakin túnin við Bessastaði, og sá æðarfugl leita skjóls í frosnu rofabarði undan rokinu, hugsaði ég um skyldur mínar.  Skyldur forseta  við þær tugþúsundir Íslendinga á öllum aldri, af öllum stéttum og stigum, sem hafa skorað á forsetann. Sem hafa skrifað honum og leitað til hans um ráð. Undir feldinum, líkt og Þorgeir Ljósvetningagoði fyrir rúmri þúsöld, sannfærðist ég um að farsælast  væri að svara þessu kalli - og sitja áfram. Þjóna því dugmikla fólki sem byggir þetta harðbýla land og sem hefur sýnt mér það traust að kjósa mig til að vera eini þjóðkjörni fulltrúi þess.  Sýnt okkur Dorrit þá vináttu að ... blablabla."

Maður heyrir nánast mærðarlega yfirlýsinguna. Samt kemur hún ekki fyrr en svona í byrjun mars. Yfirlýsingu á blaðamannafundi á Bessastöðum sem markar hápunkt spennuþrunginnar viku þar sem hver dagur er vandlega hannaður. Yfirlýsingin mun bera öll höfundareinkennin sem við höfum þurft að þola: Talað um sjálfan sig í þriðju persónu; sögulegar skírskotanir í víkingatímann og klisjukenndar og væmnar myndlíkingar; útlönd (og Alþingi) sem óvinur og forsetinn sem eini fulltrúi þjóðarinnar; skreytingar með fjöðrum annarra („Og svo kom Mugison suður og bauð af ísfirsku örlæti allri þjóðinni til Hörpugleði."); uppgerð og tilgerð en aðallega klisjur og klækir.

Nú telja eflaust sumir þessi klókindi Ólafs Ragnars vera höfuðkost forseta. Að það sé nauðsynlegt að vera með pólitískan ref á Bessastöðum sem getir veitt ósamstæðu Alþingi aðhald.  Ég er ósammála þessu. Forseti Íslands á einmitt ekki að vera klókasti pólitíkusinn eða best klæddi furstinn. Hann á einmitt ekki að vera bestur í refskákinni eða mesti tækifærissinninn. Hann á einmitt ekki að vera fremstur meðal jafningja í klækjum og klisjum.  

Forseti Íslands á að vera vörn okkar venjulegra Íslendinga gegn slíku fólki. Hann á fyrst og fremst að vera heiðvirður og góður einstaklingur. Réttsýnn og sanngjarn. Hann á að leitast við að ávinna sér traust þjóðarinnar án þess að ásælast það. Hann á að tala af yfirvegun og hógværð þegar aðrir fyllast æsingi og drambi. Hann á að sætta, ekki sundra. Markmið hans á að vera þjónusta, ekki endurkjör. Forseti Íslands á að vera fyrirmynd.

Með þessu er ég ekki að segja að allt sem Ólafur Ragnar Grímsson hefur gert síðustu 16 árin sé alvont. Alls ekki. Hann hefur vissulega gert sín mistök, eins og við öll, og er óþarfi að rekja óhamið útrásardekrið og talið um erfðafræðilega yfirburði Íslendinga þegar kemur að viðskiptum. En hann má þó a.m.k. eiga það að hann hefur sumpart gengist betur við mistökum sínum en margur annar. Og hann getur litið stoltur á sinn þátt í því að auka veg menntunar, vísinda, bókmennta, forvarna o.fl. sem hann hefur meðal annars gert í gegnum margvísleg forsetaverðlaun.

En þessi síðasti kapítuli, sem nú er verið að skrifa, virðist einkennast umfram annað af herkænsku. Pólitísku plotti sem gengur út á að hanna atburðarrás. Segja eitt en meina annað. Athugið það, kæru lesendur: Segja eitt en meina annað. Pólitískt plott. Herkænska. Þessir eiginleikar stangast svo hróplega á við sögu og tilgang  forsetaembættisins.  En Ólafur Ragnar hefur pennann í hendi sér og getur sjálfur ráðið endinum.

.