Í gær kom í ljós að það er allt í fína fyrir bankakerfið að afskrifa fleiri þúsund milljónir, ef ekki tugi þúsunda milljóna af heimilum landsins. Í raun eru þetta aðallega minniháttar óþægindi við útreikninga.

Í fyrradag var nákvæmlega ekkert hægt að koma til móts við lántakendur - svigrúmið var upp urið. Meira að segja var búin til ægilega fín háskólaskýrsla upp á það. Bankar þverneituðu, ríkisstjórnin þverneitaði. Sérvaldir háskólaspegúlantar spiluðu undir á fiðlu.

Þetta leiðir hugan að því hvert raunveruleg afskriftarsvigrúm bankana er. Það er ekki hægt að treysta bönkunum til að svara því. Það er ekki hægt að treysta ríkisstjórninni til að svara því. Það er ekki hægt að treysta Háskólanum til að svara því.

Ég skal hér með taka það að mér. Svarið er svona: Svigrúm bankanna = hagnaður þeirra hvert ár plús hlutfall eigin fjár umfram löggilt lágmark.

Þetta er margfalt, margfalt, margfalt meira svigrúm til afskrifta en nokkur lifandi maður mundi láta sér detta í hug í eitt einasta stundarbrjálæðisandartak.

Allt sem þarf því til er viljinn.

Hann er því miður ekki til staðar.

Þess vegna þurfum við að berjast blóðugum bardaga í dómssölum við bankana. Og okkar eigin kjörnu fulltrúa. Og okkar eigin lífeyrissjóði.

Heilbrigt?