Íslenskt þjóðarstolt er með glóðarauga á báðum, eftir fréttir fyrri helmings vikunnar.  

Fyrst var okkur sagt frá því að tveir flóttamenn sem hér dvelja, hafi komist um borð í flugvél Icelandair í Keflavík og ekki fundist fyrr en áhöfnin kom um borð og framkvæmdi sína daglegu öryggisathugun.

Íslendingar hafa löngum státað sig af miklu öryggi í flugi en þarna fór mesti glansinn af grautnum.  Hvað ef einhverjir aðrir en tveir örvæntigafullir flóttamenn hefðu læðst um borð og komið fyrir tímasprengju undir sæti eða skilið þar eftir vopn handa félögum sínum sem færu svo um borð samkvæmt hefðbundari leiðum sem hefbundnir farþegar?

Síðan hefðu þeir læðst frá borði og falið sig inn á flugvallarsvæðinu þar ódæðið væri um garð gengið. 

Þökkum fyrir að þarna voru á ferðinni tveir heiðarlegir menn en ekki útsendarar hryðjuverkasamtaka.

Þetta er það sem í útlöndum væri kallað "major embarrassment" og svo mörg höfuð myndu fjúka að franska byltingin stæðist vart samkeppnina.  En hérna segir innanríkisráðherrann að yfirmenn Isavia, muni axla ábyrgð með því að sjá til þess að þetta gerist ekki aftur.  Hvað er það nákvæmlega sem íslenskir ráðamenn skilja ekki við hugmyndina um að axla ábyrgð?

Myndu þeir skilja ef þeim yrði sagt að axla sín skinn?

Og svo var það dómur Mannréttindadómstóls Evrópu gegn íslenska ríkinu; þar kom í ljós að við erum enn að burðast með úreltan þankagang í réttarkerfinu og gildir þá einu hvort um er að ræða löggjafarvaldið eða dómsvaldið.  Stundum finnst manni, þegar lesnar eru fréttir af lagasetningu og dómum, að þær séu úr þeim ágætu bókum, Öldinni átjándu eftir Jón Helgason.

Enn þurfum við að sækja réttlætið til útlanda og landið hlýtur að hrapa í mannréttindastiganum við það að fá tvö högg frá Strassborg á einum og sama deginum.

Og þau gætu orðið fleiri innan skamms.