Það rifjaðist upp fyrir mér saga sem ég las, barn að aldri.  Hún er í grófum dráttum svona:

Blindur maður sem var á ferðalagi kom að á einni mikilli og þar sem ekki var á henni brú, komst hann ekki yfir.  Hann örvænti og sat grátandi á bakkanum þegar olíusala bara þar að.  Olíusalinn sá aumur á blinda manninum og bauðst til að bera hann á bakinu yfir ána.

Hann rétti blinda manninum poka og bað hann að halda á honum á leiðinni yfir og einhverra hluta vegna tók hann fram að í pokanum væri fjársjóður í peningum.

Þegar þeir komu yfir ána, bað olíusalinn blinda manninn um pokann en þá bar svo við að sá blindi sagðist eiga hann og kallaði á nærstadda og hrópaði að olíusalinn væri að ræna sig.  Fólkið trúði blinda manninum en olíusalinn gaf sig ekki svo þeir voru leiddir fyrir dómara.

Dómarinn tæmdi pokann í skál og hellti vatni yfir.  Hann hrærði í peningunum í vatninu og eftir skamma stund, kvað upp þann dóm að olíusalinn ætti peningana.  Viðstaddir urðu hissa og spurðu hvernig hann hefðu komsit að því.

"Það er olíubrák á yfirborði vatnsins," sagði dómarinn.   "Hún er til vitnis um að olíusalinn hefur handleikið þessa peninga."

Og hvers vegna rifja ég þetta upp?

Jú, ég fór að velta fyrir mér hvernig íslenska réttarkerfið hefði tæklað þetta mál.  Það er allt og sumt.