Á íslandi hafa konur löngum verið þrælar.  Og það eimir enn eftir af því.

Til dæmis við sjávarsíðuna, þar sem enn er starfrækt fiskvinnsla.

Kerfið hefur lengi verið byggt þannig upp að sjómenn fá prósentuhlut af því aflaverðmæti sem þeir koma með að landi.  Skiptir þá engu hvort fiskurinn er á ís eða frosinn.

Konurnar hafa afturámóti aldrei fengið annað en lélegt tímakaup, að viðbættum bónus sem sjaldan fer í miklar fjárhæðir, fyrir að standa í frystihúsinu eða salthúsinu við að búa til meiri verðmæti úr fiskinum sem sjómennirnir komu með að landi.

Meira að segja þegar þær hafa unnið í akkorði eins og í síldarsöltun til dæmis, hafa laun þeirra ekki, mér vitandi, tengst afurðavermæti, heldur fjölda tunna eða annarra eininga sem frá þeim koma.

Fiskvinnslufyrirtæki skora svo feitt hjá almenningálitinu þegar þau greiða þokkalega jólabónusa og komast í fréttirnar fyrir að vera alveg svakalega góð við fólkið á gólfinu sem er oftast að stærstum hluta kvenkyns.

Auðvitað eiga konur að vera á hlut, rétt eins og sjómennirnir.   Annað er óréttlátt.