Í öllu þessu já-klúðri, hef ég velt því fyrir mér tveimur hlutum. Svona fyrir utan allt hitt sem hefur verið mest í umræðunni.
Í fyrsta lagi skil ég ekki hvers vegna það þarf að ráða sérstakan ritstjóra að símaskránni. Ég hélt að þetti gerði sig nokkurnveginn sjálft, með stafrófið löngu þekkt og allt það. Og auglýsingadeildin sér auðvitað um auglýsingarnar í símaskránni, svo ég skil ekki alveg hverju þarf að ritstýra.
Þess vegna geri ég ráð fyrir að þetta snúist allt um að vekja umtal og viðbrögð og það hefur svo sannarlega tekist. Bara ekki eins og til var ætlast.
Hitt sem brennur á mér, er spurningin um það hvers vegna einokunarfyrirtæki eins og Já.is, sem eitt fyrirtækja gefur út símaskrá í prenti og rafrænu, þarf á mikilli athygli að halda umfram þá traffík sem óhjákvæmilega verður þegar nokkur þúsund manns á dag leita að símanúmerum.
Jú, það er reyndar eitt einn sem ég skil ekki. Því í ósköpunum er verið að gefa símaskrána út í öllu þessu magni? Ég hef ekki flett símaskrá síðan um aldamótin og ég þekki enga sem nota hana að staðaldri.
Nema sem eldsneyti í kamínum.



















Tvær af mikilvægustu frumreglum vestrænna lýðræðisríkja eru frjáls skoðanaskipti og lýðræðislegar kosningar. Það vill svo til að fylgismenn og meðlimir ríkisstjórnarflokkanna hafa helst gagnrýnt Ólaf Ragnar Grímsson fyrir þetta tvennt; ... 
