Þegar ég hlustaði á Guðmund Steingrímsson útskýra af hverju hann hefði ekki mætt í atkvæðagreiðslu um lög númer 151/2010, gengislánalögin svokölluðu, fannst mér hann aðeins misskilja hvernig við gætum hagsmuna almennings á vinnustaðnum okkar. Guðmundur sagði í ræðunni sinni að hann hefði ekki mætt vegna þess að hann sjálfur hefði gegnistryggt lán og siðferðislega fannst honum rétt að taka ekki þátt í að fjalla um málið né taka afstöðu til þess þegar greitt var um það atkvæði.

Við þingmenn Hreyfingarinnar ræddum einhverju sinni um nákvæmlega þessa siðferðislegu spurningu. Okkar niðurstaða var eftirfarandi: Ef beinir sérhagsmunir eru til staðar er skiljanlegt að draga sig til hlés, eins og t.d. þegar Þráinn Bertelsson sem situr í Allsherjar- og menntamálanefnd víkur af fundi þegar fjallað er um heiðurslaun listamanna vegna þess að hann nýtur slíkra launa og út af sömu ástæðu tekur hann ekki þátt í atkvæðagreiðslu um þennan lið fjárlaga. Aftur á móti þegar fjallað er um mál er varða hagsmuni sem flestir landsmenn glíma við eins og t.d. húsnæðislán þá væri ansi tómlegt í þingsalnum ef allir þingmenn ætluðu sér að fara að dæmi Guðmundar, því flestir þingmenn eins og flestir landsmenn eru með húsnæðislán nema þá kannski ég sem að er leiguliði.

Ég var nefnilega þeirrar gæfu aðnjótandi að vera hreinlega of fátæk fyrir hrun til þess að sjá ástæðu til þess að reyna að fá húsnæðislán og hef lengstum verið á hinum mjög svo óþroskaða íslenska leigumarkaði. Samkvæmt rökum Guðmundar þá ætti ég að víkja úr þingsal og ekki taka þátt í að móta stefnu um málefni leiguliða ef þau væru í meðförum alþingis. Væri það þá siðferðislega rangt af mér að taka þátt í þessari vinnu ef lögin myndu tryggja meira öryggi og réttlæti gagnvart þeim sem búa í leiguhúsnæði eða þeim sem hafa hug á að vera á þeim markaði? Eða gæti reynsla mín af því að hafa verið um langa hríð á leigumarkaði gagnast öðrum í þessari vinnu? Ég held að það sé ágætur kostur að hafa verið mannlegt tilraunadýr á ónýtt kerfi, eins og ég hef gjarnan verið. Það auðveldar mér að setja mig í spor veruleika svo margra umbjóðenda minna. 

Mér finnst það einmitt vera skynsamlegt að hafa fólk á þingi sem hefur ólíkan bakgrunn og getur sett sig í spor annarra, við erum jú þarna inni fyrst og fremst til að gæta almannahagsmuna. Það hlýtur að vera ákveðin krafa til okkar að við getum rétt eins og blaðamenn hafið okkur yfir okkar eigin persónu og skoðanir þegar verið er að fjalla um hagsmuni er verða almannahag. Við getum síðan látið þá stefna sem við erum kosin út á vera vegvísir um það hvernig við tökum afstöðu í þingstörfunum. 

Það er líka spurning hvort að það væri ekki snjallt að losa okkur við gula ljósið á takkaborðinu þegar greidd eru atkvæði. Það myndi þvinga okkur þingmenn til að hafa skýra afstöðu til allra mála sem við greiðum atkvæði um, þó auðvitað sé þægilegt og átakaminna að fela sig á bak við hlutleysi.