„Hvaða helvítis kommúnistar hafa verið hér á ferð?“ spurði ferðafélaginn okkur hin þar sem við stóðum á Hátindi Esju í 909 metra hæð. Við okkur blasti álplata sem hafði verið skrúfuð á stein. Á hana var letraður Internatsjónalinn, baráttusöngur verkalýðsins. „Fram þjáðir menn í þúsund löndum,“ raulaði sá hneykslaði, sem tilheyrir róttækum hægri flokki. Hann hafði uppi nokkur orð um að Steingrímur J. Sigfússon og hinir kommarnir væru alls staðar með áróður sinn.

Ég tók undir með félaganum. Eðlilegra hefði verið að skrúfa upp ljóð eftir Jónas Hallgrímsson á slíkum stað þar sem við blasir dýrð hinnar íslensku náttúru í öllu sínu veldi. Mín vegna hefði frekar mátt velja orð frá Halldóri Laxness sem hefðu verið afrituð gæsalappalaust af Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni.

Gangan á Hátind hafði átt sér langan aðdraganda. Tindurinn er vandklifinn ef ekki er farin hárrétt leið. Tæpu ári fyrr hafði ég gefist upp í klettabeltinu og snúið frá. Nú var ég mættur aftur ásamt ferðafélögum. Ánægjan með að toppa var gríðarleg. Þar sem við stóðum á mörkum himins og jarðar blasti við okkur dásemdin ein. Það var ekki fyrr en við rákum augun í skiltið að skuggi lagðist yfir tilveru okkar.

Á niðurleiðinni vorum við í sigurvímu yfir að hafa toppað áður ókleifan Hátind. En okkur varð samt tíðrætt um það hversu ósmekklegt það væri að lauma baráttuljóði verkalýðsins á fjallstindinn. Hægrimaðurinn var sérstaklega reiður yfir áróðrinum sem hann taldi vísbendingu um launráð vinstristjórnarinnar gegn heilbrigðum hægriöflum. „Áróðurinn þeirra smýgur alls staðar,“ sagði hann andstuttur af æsingi.

Við heimkomuna að kveldi var mér ljóðið á Hátindi hugleikið. Ég velti fyrir mér hörkunni í kommunum sem höfðu fyrir því að klífa 900 metra fjall með álplötu og verkfæri í því skyni að breiða út boðskapinn. Þar sem ég sat í þessum djúpu þönkum hringdi gemsinn. Ég sá að þetta var nákominn ættingi og svaraði.

Ættinginn í símanum átti ekkert sérstakt erindi. Ég sagði frá ævintýri dagsins og fíflinu á fjallinu sem hefði hengt upp áróður. Það varð stutt þögn í símanum en svo ræskti viðmælandinn sig. „Það vorum við félagarnir sem hengdum þetta upp. Okkur fannst það sniðugra að fara með Internatsjónalinn á Esjuna á 1. maí heldur en að fara í kröfugöngu,“ sagði hann. Ég var kjaftstopp.

Viðkomandi einstaklingur, sem eðli málsins samkvæmt nýtur nafnleyndar, er þekktur af skoðanaleysi með örlítilli hægri slagsíðu. Ég er ennþá að reyna að fá botn í tilganginn með því að burðast með borvél upp á Hátind til að hengja upp baráttusöng alþýðunnar. En ég er engu nær. Allir þeir sem fara upp á Hátind geta séð óskapnaðinn en þeir vita hér með að Steingrímur J. er alsaklaus.