Það getur verið snúið að skipta um lífsstíl með róttækum hætti. Sem offitusjúklingur þekki ég það vel að eftir fyrstu fjallgöngurnar fékk ég gjarnan klapp á bakið. Þegar sú árátta að klífa fjöll ágerðist skutu efasemdir rótum hjá einhverjum. Yfir 300 fjallgöngur á einu ári – það gat ekki verið í lagi. Meira að segja eiginkonan var áhyggjufull og undrandi á þessum ósköpum: „Ertu nokkuð orðinn manískur?“ spurði hún alvarleg í bragði dag einn þegar ég hafði lagt tvö fjöll að fótum mér. Mér sárnaði mjög en af fenginni reynslu gætti ég þess að halda friðinn. Ég brosti með herkjum án þess brosið það næði til augnanna.

Þetta var á þeim tíma þegar ég gekk gjarnan einn með þrjá hunda. Stundum hvatti ég eiginkonuna til að koma með á fjöll en það heyrði til undantekninga að hún tæki þeirri áskorun. „Ég skil ekki fólk sem þarf alltaf að klöngrast upp á fjöll,“ sagði hún gjarnan og lýsti því að jafnsléttan væri ágæt til þess að ganga á. En um síðustu áramót gerðist eitthvað sem ég hafði ekki séð fyrir. Hún féllst á að gerast ásamt mér þátttakandi í verkefni á vegum Ferðafélags Íslands sem fólst í því að ganga á 52 fjöll á einu ári.

Þegar árið er rúmlega hálfnað er staðan sú að við höfum klifið öll þau fjöll sem ætlast er til. Allt í einu eru fjallgöngurnar orðnar sjálfsagðar og ekki heyrist lengur að þetta sport sé illskiljanlegt. Eftir því sem fjöllunum á ferilskránni hefur fjölgaði hefur áhugi minn á klettaklifri aukist. Mér tókst að vinna bug á lofthræðslunni og í framhaldinu tókst ég á hendur meira krefjandi fjallgöngur með hóflegu klifri í klettum. „Þetta skil ég ekki,“ sagði eiginkonan eitt sinn í ársbyrjun þegar ég kom blóðrisa úr slíkum leiðangri upp Þverfellshorn Esjunnar eftir að hafa hrasað. Hún áréttaði að fólk og klettar ættu litla samleið þótt fjallgöngur væru ágætar. Ég var auðvitað sammála eins og alltaf.

Fjöllin hafa eitt að öðru fallið að fótum konunnar sem áður skildi ekki þörf þess að klífa hæstu tinda. Og nú er svo komið að hún fer, auk hefðbundinnar dagskrár, einförum á fjöll í þeirri viðleitni að byggja upp þrek og áræði. Dag einn fór hún á Helgafell í Mosfellsbæ en bætti síðan við Úlfarsfelli í framhaldinu til að „fá eitthvað út úr göngunni“, eins og hún orðaði það. Ég kunni ekki við að spyrja hvort hún væri manísk enda slíkt ekki við hæfi. Ég dáðist í laumi að úthaldinu og hörkunni og sýndi því skilning að hún sneiddi hjá klettunum.

Mannshugurinn er síbreytilegur. Viðhorf og veraldir breytast stöðugt. Einn sólardaginn í síðustu viku hvarf konan sporlaust að heiman. Síðdegis rak forvitnin mig til að hringja í hana. Mig renndi í grun að hún hefði lagt upp í fjallgöngu. „Hvar ertu?“ spurði ég af jafnsléttunni. Hún sagðist móð og másandi vera á Esjunni. Ég vildi vita hvar. Það varð stundarþögn í símanum en svo svaraði hún vandræðalega. „Ég er að reyna við klettana á Þverfellshorni“. Seinasta vígið var fallið.