Við hver þrjú skref áfram skreið ég eitt skref niður. Ég krossbölvaði sjálfum mér fyrir að hafa asnast til að klífa fjall sem var fyrst og fremst fyrir augað en helst ekki fyrir fætur. Ég var að nálgast tindinn eftir þrautagöngu sem tók á bæði sál og líkama. Með í för voru eiginkonan og göngufélagi auk fjögurra hunda. Hundahópurinn samanstóð af þremur tíkum og rakka. Tíkurnar voru allar þrælvanar fjallgöngum eftir að hafa farið oftar en 300 sinnum á fjöll á seinasta ári. Rakkinn var gestur í ferðinni. Hann hafði átt náðuga daga í faðmi fjölskyldu sem hélt sig gjarnan á jafnsléttu og helst í bíl. Þá svaf hann venjulega með silkikodda og með mýkingarkrem á þófunum. 

Á meðan tíkurnar dönsuðu á sínum sigggrónu þófum um steinana átti rakkinn í erfiðleikum. Þófar hans voru mjúkir og meyrir og stóðust ekki oddhvasst grjótið. 

Rakkinn dróst reglulega aftur úr hersingunni sem mjakaðist í krákustígum upp Baulu. Það var ekki fyrr en 100 metra hækkun var eftir á efsta tind að fólk uppgötvaði að karlpeningur hundahópsins var alblóðugur á framfótunum. Eftir stutta rekistefnu var ákveðið að ekki væri hægt að annað en að hlífa hundinum við frekara brambolti upp fjallið. Honum var hjúkrað og fætur hans plástraðir. Fjallið hafði sigrað rakkann. 

Eftir nokkur fundarhöld á grjóthrúgunni í snarbrattri hlíðinni í 800 metra hæð myndaðist sameiginlegur skilningur á því að ekki væri annað í boði en að ég toppaði Baulu. Að öðrum kosti yrði farið á byrjunarreit og önnur atlaga gerð eftir nokkra daga. 

Hluti hópsins beið neðan við hátindinn á meðan tíkurnar þrjár héldu á toppinn með þeim ákafasta úr hópnum. Alblóðugur karlhundurinn naut hjúkrunar á meðan. Lokaspretturinn upp fjallið tók ekki langan tíma. Fyrr en varði stóðum við á toppnum, sveipuð skýi. Útsýnið var nákvæmlega ekkert en ég vissi sem var að fyrir fótum mér lá Borgarfjörðurinn í allri sinni dýrð. Þetta var hvorki fyrsti né síðasti fjallstindurinn sem toppaður var í skýjabólstra, svartaþoku eða dimmviðri. 

Gangan upp þetta 1.000 metra fjall var eflaust sú erfiðasta á öllum mínum gönguferli sem spannar orðið tvö ár. Alla leiðina upp hét ég því að þetta yrði fyrsta og síðasta ferð mín á fjallið. En á toppnum mildaðist afstaða mín. Ég ávarpaði tíkurnar þrjár á sigurstundinni og lýsti því að við ættum kannski eftir að snúa aftur. Engin þeirra sýndi viðbrögð. Niðurleiðin varð tiltölulega ljúf. Rakkinn með sárabindin á framfótunum skrönglaðist niður flugbeitt stórgrýtið og fyrr en varði tók við mýkri jörð niður dalinn. Allir virtust vera jafnglaðir og fegnir þegar við snérum aftur í bílinn, fimm tímum eftir að gangan hófst. Þjáningarnar frá því í uppgöngunni voru að gleymast en sælan allsráðandi. Og það er einmitt þetta sem gerir fjallgöngur svo heillandi. Sælan yfir unnum sigrum er í réttu hlutfalli við puðið og þjáninguna sem fylgir uppgöngu. Það er varla til betri tilfinning en að toppa erfitt fjall. Baula, ég kem aftur seinna.