Þar sem ég nálgaðist klettabelti Þverfellshornsins fann ég hvernig óttinn færðist yfir mig. Smám saman kom lömunartilfinningin og á endanum gat ég ekki meir. Þreyta eftir langa göngu og lofthræðsla höfðu þau sameiginlegu áhrif að ég gekk á vegginn. Ég hafði bókstaflega lamast og lyppaðist niður á hnén í brekkunni. Samferðamaðurinn reyndi að fá mig til að standa upp en ekkert gekk. Ég gat hvorki haldið áfram né snúið við. Aðrir göngumenn gengu fram hjá hrúgaldinu mér. Úr svip þeirra mátti ýmist lesa samúð eða undrun. En mér var alveg sama um það þar sem ég lá lamaður af ótta. Verkefnið var að snúa við og komast lifandi frá meintri ógn. 

Þetta var fyrir 20 mánuðum. Ég hafði náð að snúa við og komast niður Esjuna. Eftir sjö mánaða umhugsun og undirbúning fór ég aftur og komst þá alla leið þótt ég væri skíthræddur í klettunum. Allt mitt líf hef ég verið lofthræddur. Ég hef átt í erfiðleikum með að fara upp á þak rétt eins og brött fjöll. Mesta hryllingssaga sem ég hef heyrt á ævinni er um Svía sem málaði þakið hjá sér. Þetta var snarbratt þak og hann þurfti stiga til að renna ekki niður. Stiginn var tryggilega bundinn með því að reipi var kastað yfir mæni hússins og sett fast á jörðu niðri. Svíinn taldi besta haldið vera í Volvóbifreið sinni sem stóð í innkeyrslunni. Þetta var vanhugsað því þegar hann var kominn upp í stigann og byrjaður að mála þurfti eiginkona hans að bregða sér í búð. Hún fór á Volvónum og eiginmaðurinn sveif á eftir í stiganum og mölbrotnaði í fallinu. Þetta varð fréttaefni víða um heim. Í hvert sinn sem ég rifja þetta upp fæ ég léttan svima. 

Eftir að ég lá við rætur klettabeltisins í Esjunni forðum hef ég farið tugi ferða upp klettana. Það undarlega er að ég finn varla til lofthræðslu lengur. Þetta var endanlega staðfest á dögunum þegar ævareiður þingmaður hringdi í gemsann minn þar sem ég var á niðurleið á versta stað í klettabeltinu. Ég svaraði til að hlusta á skammir vegna einhvers sem hafði verið skrifað um hann. Auðvitað hefði ég átt að stoppa á klettasyllu og ljúka samtalinu en ég hélt áfram niður eins og könguló og áður en ég vissi af voru klettarnir að baki. Nú hef ég farið á fjölda fjalla sem áður fyrr hefðu kallað fram hræðslu og jafnvel magnleysi. Og það get ég svarið að lofthræðslan er nánast horfin. Eftir stendur aðeins eðlileg varkárni þegar staðið er á fremstu brún snarbrattra fjalla. 

Lærdómurinn er sá að það er hægt að sigrast á lofthræðslu. Það gerist þannig að fólk snýr við en kemur alltaf aftur og gerir aðrar tilraunir. Sjálfur hika ég ekki við að snúa við ef aðstæður eru erfiðar. En ef svo ólíklega vill til að ég gangi til þess verks að mála þakið mun ég hafa augun með bæði eiginkonunni og fjölskyldubílnum.