Ég kallaði í hundana þrjá. Tveir komu hlaupandi tilbúnir að fara á fjallið en ekkert bólaði á þeim þriðja og elsta, tíkinni Ylfu. Ég kallaði aftur en án árangurs. Ég velti fyrir mér hvað í ósköpunum hefði gerst. Ég hóf leit á heimilinu. Eftir nokkra mæðu fann ég tíkina sem hafði troðið sér inn í búr. Ég sagði henni að koma en hún horfði á mig stórum augum og lét sem hún botnaði ekkert í því hvað ég vildi henni.

Hundarnir höfðu undanbragðalaust og að því virtist með gleði fylgt mér á fjöll í næstum því ár. Útivistin virtist gera þeim gott og gleðin geislaði af þeim jafnt í dýpstu dölum sem á efstu tindum. Í samræmi við markmið um gjörbreyttan lífsstíl með reglubundinni hreyfingu og hollu mataræði gekk ég á rúmlega 20 fjöll á mánuði. Hundarnir voru nær alltaf með en hver með sínum stíl. Yngsta tíkin hljóp á undan en þessi númer tvö í aldursröðinni var samhliða. Ylfa var ekkert að sperra sig en gekk venjulega á eftir. Þetta hélst í jafnvægi út sumarið.

En svo kom haustið með rysjóttum veðrum. Það varð stöðugt algengara að hundarnir kæmu veðurbarðir heim úr fjallgöngum. Í jólamánuðinum tók síðan steininn úr þegar hvert stórviðrið af öðru gekk yfir Úlfarsfellið og nágrenni. Maður og hundar börðust nær daglega í gegnum óveður og snjóskafla í fullkomnu tilgangsleysi hefði einhver sagt. Ég var aftur á móti með það á hreinu að þetta var hluti af bataferli manns sem glímt hafði við fíkn í mat og reyk. Það var óljósara hvað hundunum fannst þegar snjór og klaki lagðist á feld þeirra og við verstu aðstæður fraus fyrir augun.

Ég hafði einsett mér að ganga við langflestar aðstæður. Stormur og snjór var ekki afsökun til þess að vera heima. Þegar mest gekk á í veðrinu og við ákveðnar aðstæður hlóðst snjór á hundana og þeir áttu í mesta basli við að brjótast áfram. Það mátti merkja að þeir tóku að þreytast á þessum ósköpum. Það dofnaði yfir gleðinni frá því um sumarið þegar þeir skoppuðu upp fjallshlíðar þar sem sólargeislarnir voru sem gullregn í íðilfagurri íslenskri náttúru. Þá var gaman.

Það var allt við það sama. Tíkin sat sem fastast í búrinu. Hvorki gæluorð né skipanir dugðu til að róta henni af stað. Úti gnauðaði vindurinn og stórhríðin barði húsið að utan. Það rann upp fyrir mér ljós. Hún var búin að fá nóg af fjallgöngum við alls konar aðstæður. Ég gafst upp og lagði á fjallið með tvo hunda. Við náðum tindinum en báðir voru þeir helmassaðir af snjó og klaka. Gamla tíkin horfði spekingsleg og skrjáfþurr á þegar ég þíddi klakann af hinum hundunum í heitri sturtu. Það var eins og hún vildi spyrja hvort þetta brölt borgaði sig.

Daginn eftir skein sól í heiði. Þá var Ylfa fyrst að útidyrunum þegar ég var kominn í göngugallann. Nú voru aðstæðurnar henni að skapi. Við héldum fjögur á fjallið.