Hópur ungra manna geystist á ógnarhraða upp jökulinn. Það var ekki hægt annað en að dást að snerpunni þar sem haldið var áleiðis upp á hæsta tind Íslands. Þetta var líklega í 1.100 metra hæð. Hópurinn minn var að fara í línu sem kallað er. Vegna sprungusvæðisins er fólk bundið saman og þannig gengið upp þá 1.100 metra sem eftir eru á hátindinn.

100 manna 52ja fjalla hópi Ferðafélagsins hafði verið skipt upp í litlar grúppur sem hver hafði sinn fararstjóra. Við vorum í hópnum sem lagði síðast af stað upp fjallið. Og þegar við vorum búin að tengjast böndum þá geystust ungu mennirnir að. Við siluðumst upp fjallið. Fyrir aftan okkur voru snarfararnir eldsnöggir að koma sér í línu. Svo var stokkið af stað. Fyrr en varði tóku þeir fram úr okkur.

Í línunni okkar var fólk um og yfir miðjum aldri. Við litum það ekki alvarlegum augum að vera stungin af með þessum hætti. Anna Lára fararstjóri ítrekaði við sitt fólk að það skipti mestu máli að halda sama góða tempóinu. Hún hló við þeim sem hlupu fram úr. „Við erum skjaldbakan en þetta er hérinn,“ sagði hún og hló svo undir tók í kyrrð jökulsins.

 Skyndilega sáum við að hraðlest hinna ungu stöðvaðist um það vil 200 metrum fyrir framan okkur. Þar hófst nokkur rekistefna sem gat bent til þess að eitthvað hefði komið upp á. Fyrr en varði silaðist skjaldbakan fram úr héranum. Í návígi séð var augljóst að þeir fótfráu voru sprungnir. Lafmóðir og eldrauðir af áreynslunni sögðust þeir vera að fá sér vatnspásu, rétt eins og það hefði verið skipulagt.

Við pjökkuðumst áfram. Aftur undan sást hvar hérinn tók aftur stökkið.Sem fyrr brunaði hraðlestin áfram upp snarbrattan jökulinn. Og skjaldbakan laut í lægra haldi þar sem másandi ungmennin geystust áfram. En svo gerðist það aftur. Þeir stöðvuðu og þar sem við siluðumst fram hjá þeim var tautað um vatnspásu. Svona leið dagurinn. Hérinn kom á harðaspretti og tók fram úr skjaldbökunni að minnsta kosti sex sinnum. Og þetta var eins og í ævintýrinu: „Hér er ég,“ skrækti skjaldbakan í hvert sinn sem hún þrammaði fram úr örþreyttum héranum. Fararstjórinn hló svo öll línan hristist. Það var gaman að vera skjaldbaka í kapphlaupi við héra.

 Í 1.800 metra hæð skildu loksins leiðir alveg. Skjaldbakan silaðist í áttina að Hvannadalshnjúk. Veðrið var orðið slæmt og færið afleitt. Það kyngdi niður snjó og frostið beit í nef og vanga. Fólkið í línunni þurfti að brjótast áfram í slæmu færi sem var á mörkum þess að vera ófærð. En áfram silaðist línan þar til við náðum að rótum Hnjúksins. Þá bárust af því fréttir að þeir sem voru á undan upp væru í alvarlegum vandræðum í bratta og blindu og ekki annað til ráða en að snúa öllum við.

Skjaldbakan silaðist sömu leið til baka og tæplega 1.900 metra niður jökul og fjall. Ekkert sást til hérans en heimildir herma að hann hafi á endanum skilað sér til byggða, úrvinda. „Komumst þótt hægt fari,“ sagði Anna Lára og glotti við tönn þegar skjaldbakan mjakaðist niður fyrir snjólínu.

Eitt af dramatískari augnablikum í heilsuátaki mínu var þegar ég týndi iPhone-símanum mínum í fjallgöngu. Þetta var fyrir 15 mánuðum. Ég hafði staulast upp Úlfarsfell og að vanda var síminn með í för til að mæla tímann og auðvitað að passa upp á að ég missti ekki af fréttum.

Síminn, þessi dauði hlutur, var eins og félagi á göngunni. Og svo þótti í þann tíma flott að eiga iPhone. Síminn minn var á meðal þeirra iPhone-síma sem komu fyrstir til landsins. Og það þurfti að brjóta hann upp til að hann gæti tengst íslenska farsímakerfinu. Ég var á undan minni samtíð og vinnufélagarnir urðu grænir af öfund í hvert sinn sem síminn hringdi með alls konar tónbrigðum. Ég var kúl og síminn minn var sá dauði hlutur sem ég bar heitastar tilfinningar til. Þetta var langmerkilegasti sími sem ég hafði eignast, keyptur í Las Vegas.

Fyrsti síminn minn var keyptur í Noregi í árdaga farsímanna. Ég sá hann auglýstan aftan á dagblaði á eina krónu. Það vafðist eitthvað fyrir afgreiðslumanninum að selja mér tækið en með ýtni og ákveðni tókst mér að fá gripinn. Seinna áttaði ég mig á því að sá böggull átti að fylgja skammrifi að ég yrði viðskiptavinur norsks símafyrirtækis. En þá var ég kominn til Íslands.
Stærsta minningin tengd símanum er að ég hélt ég væri að deyja. Í Noregsferðinni hafði ég frétt af íslenskum kollega sem fékk hjartaáfall. Þetta var mér ofarlega í huga þar sem ég stóð á tröppum norsku konungshallarinnar. Skyndilega fann ég titring í hjartastað. „Minn tími er þá víst kominn,“ hugsaði ég skelfingu lostinn. En svo rann upp fyrir mér ljós. Síminn í brjóstvasanum var að hringja. Hann var með innbyggðan titrara sem gat allt eins verið merki um að hjartað væri að gefast upp.

Þegar ég nálgaðist hæsta tind Úlfarsfells á köldum febrúardegi þreifaði ég eftir farsímanum. Í ofboði fór ég í alla vasa en fann ekkert. Hann var týndur. Á niðurleiðinni leitaði ég ákaft að þessum vini mínum. Það var svo í læknum, rétt hjá bílastæðinu, sem hinn hroðalegi veruleiki blasti við. Þarna lá þessi stórkostlegi sími hálfur á kafi í vatni. Mér sortnaði fyrir augum. Fjallið hafði drepið símann minn.

Á skjánum blasti við þetta fræga epli sem einkennir allt þetta i-dót. Örlítill vonarneisti bærðist í brjóstinu. En þegar ég beygði mig eftir undratækinu dofnaði eplið út og það hvarf. Í staðinn komu á skjáinn nokkrar daufar brotalínur. Þetta var dauðastund iPhone. Ég reyndi að koma í hann lífinu með því að þurrka hann en án árangurs. Frá því þetta gerðist er annar hver maður á ritstjórn DV kominn með iPhone. Sjálfur er ég með ævagamlan síma sem heitir Nokia eins og stígvélin í gamla daga. Þetta er forheimskur sími sem kann ekki að mæla vegalengdir eða segja til um staðsetningu. Hringingarnar hans eru í senn skerandi og hallærislegar. Stundum hef ég hvíslað að fjallinu að taka hann frá mér en það gerist ekki. Ég sit uppi með dótið.

Enn hef ég ekki treyst mér til að kaupa annan iPhone og læt mér nægja að tala í stígvélið. Ég get sagt eins og konan forðum: Ef ekki þann besta þá þann versta.

Það er aðeins rúm vika þar til rúmlega 100 manna hópur á vegum Ferðafélags Íslands heldur á Hvannadalshnjúk. Í sjálfu sér er þetta ekki merkilegra en aðrar hópferðir á Hnjúkinn. En þarna verður þó sá munur á að ég verð með í för. Fyrrverandi stórreykingamaður með tilhneigingu til offitu hefur komið sér í það form að þetta er mögulegt. 

Það eru liðnir 16 mánuðir frá því ég ákvað að komast á hæsta tind Íslands. Ég reifaði málið í þröngum hópi og undirtektir einkenndust af tillitssemi og undirliggjandi vantrú á því að þessi draumur minn gæti nokkru sinni ræst. Ég var á þessum tíma 135 kíló og markmiðið hefði kannski átt að vera það að komast áfallalaust upp á stól fremur en hátind eyjunnar. En trúnaðarmennirnir mega þó eiga það að þeir þóttust hafa á því trú að mér tækist þetta. 

Strax í byrjun janúar 2011 hófst átakið sem átti að gera mér kleift að klífa meir en 2.000 metra. Þetta byrjaði smátt. Ég fór á Úlfarsfellið sem er rúmlega 300 metra hátt. Ferðin upp var gríðarlega erfið. Ég gekk 50 skref og stóð á öndinni í brattanum og hvíldi mig. Þannig mjakaðist ég upp fjallið í stuttum áföngum. Og það var gríðarleg sigurstund þegar ég stóð á efsta tindi og horfði yfir Mosfellsbæ öðrum megin en Reykjavík hinum megin. Ferðin upp hafði þá tekið mig rúma klukkustund. 

Nokkrum sinnum í viku fór ég á Úlfarsfell. Uppgöngutíminn styttist smám saman og þrekið óx. Það var svo um vorið að ég vann enn einn sigurinn. Þá gekk ég upp Esjuna, alla leið á toppinn. Sú ferð tók rúmlega tvær klukkustundir sem þykir ekki merkilegt hjá vönum mönnum. En hjá mér var þetta ekkert minna en stórsigur. 

Frá því ég setti mér markmiðið um Hnjúkinn hefur eitt og annað gerst. Ég á að baki næstum því 500 fjallgöngur, langflestar á Úlfarsfell. En ég er líka búinn að fara á eldfjallið Teide, Ok, Kaldbak á Vestfjörðum, Botnssúlur og fjölmörg önnur fjöll. Í dag geng ég á Úlfarsfell á 19 mínútum og ferðin upp að Steini á Esjunni tekur 50 mínútur. Og það eru rúm 40 kíló fokin. Þetta er auðvitað grobb en á það er að benda að ég hef efni á því. Öll markmiðin hafa staðist fram að þessu.  

„Hvannadalshnjúkur, nú kem ég!“ Stóri dagurinn er á laugardag. Þá mun ég að óbreyttu ná hæsta tindi Íslands. Og fyrst ég get þetta þá gildir það sama um alla aðra sem eru að drepa sig á reykingum, ólifnaði og ofáti. Þetta er aðeins spurning um að taka ákvörðun, setja sér markmið og standa við þau. Galdurinn er síðan sá að hvika aldrei. Leiðin til heilbrigðis er þó aðeins hálfnuð. Framundan er Mont Blanc næsta sumar. Til þess þarf ég að halda áfram að byggja mig upp. Þar duga ekki orðin tóm.    

Skyndilega heyrði ég skruðninga og drunur. Áður en ég náði að snúa mér við geystist Benz-jeppi framhjá mér á þessum troðningi sem lá áleiðis upp á fjallið. Engu mátti muna að jeppinn æki mig niður. Ég heyrði hlátrasköll ökumanns og farþega. Logandi sígarettustubbur lenti við fætur mér. Ég sá sem í sjónhendingu að fjórir menn voru í bílnum sem fór í loftköstum fyrir næsta hvarf. Ég laut höfði í auðmýkt og steig ofan á stubbinn.

Gönguferðin hófst snemma um morguninn á Amerísku ströndinni á Tenerife. Venjulegir sólarlandagestir gengu fáklæddir í brennandi sólskininu út í sundlaugargarðinn eða niður á ströndina til að láta geisla sólarinnar leika um sig. Ég var aftur á móti á gönguskónum með stafi og bakpoka á leiðinni á Guaza, 430 metra hátt fjall í nágrenninu. Gönguferðin lá um endalausa strandlengju. Ég stakk í stúf við sóldýrkendurna eins og jólasveinn á sumarhátíð.

Gangan upp fjallshlíðina gekk vel. Gamall vegarslóði markaði leiðina upp fjallið. Það var heitt í veðri en þó ekki óbærilegt á göngunni. Pínulitlar eðlur skutust undan fótum mínum og hurfu inn í kaktusarunna. Gangan var fín tilbreyting frá íslensku fjöllunum. En skyndilega var friðurinn úti.

Fjallgöngumenn vita fátt dapurlegra en jeppa sem brjótast reykspúandi og spólandi upp upp á fjöll þar sem ökumenn þenja brjóst, sperra stél og þykjast hafa unnið sigra. Hávaðinn í Benzinum, sem ók mig næstum niður, hætti jafnskjótt og hann hófst. Ég ákvað í auðmýkt minni að taka Gandhi á þetta og bölva ökumanninum ekki. Ég gróf sígarettustubbinn og hélt áfram grýttan veginn að tindinum.

Þegar ég hafði gengið í stundarfjórðung birtist Benzinn aftur. Að þessu sinni sat hann fastur í hálfgerðri grjóturð. Fjórir feitir Spánverjar voru í miklu grjótnámi við að reyna að brjóta sportjeppanum leið áfram upp fjallið. Bíllinn emjaði og stundi þar sem hann reykspólaði í urðinni. Reykjarlykt af brennandi gúmmíi og plasti gat bent til þess að eitthvað væri að gerast í sjálfskiptingunni. Göngumóður gekk ég framhjá bíl og farþegum og lést hvorki sjá né heyra. „Hola,“ sagði einn Spánverjinn lágum rómi við mig. „Rosaleg hola,“ svaraði ég brosandi og horfði á niðurgrafinn jeppann. Svo hélt ég áfram.

Eftir hálftíma komst ég á toppinn. Ekkert hafði bólað á jeppanum. Á niðurleiðinni hugleiddi ég hvað hefði orðið um hina glaðbeittu jeppamenn. Þegar ég kom á staðinn þar sem bíllinn hafði staðið fastur var hann horfinn. Ummerkin um grjótnámið voru til staðar. Stór olíublettur var vísbending um örlög sportjeppans. Ég gekk léttur í skrefi niður fjallið. Stundum verða hinir síðustu fyrstir og öfugt. Göngustafirnir höfðu sigrað jeppann og öll hans hestöfl.  

Ég barðist við svimann og ógleðina sem ágerðust við hvert skref. Við vorum eins og risaköngulær þar sem við siluðumst upp snarbratt eldfjallið. Í örþunnu loftinu í tæplega 3.700 metra hæð var eins og lungun væru að gefa sig. En áfram héldum við. Að baki var 1.600 metra hækkun á göngu og það glitti í efsta tind á Teide, hæsta fjallinu á spænsku landsvæði. Brattinn og þunna loftið var ekki eina áhyggjuefni okkar. Við höfðum neyðst til þess að fara utan alfaraleiðar á tindinn þar sem leyfi til uppgöngu var ekki til staðar. Til þess að komast á efsta tind urðum við að sneiða hjá varðstöð og fara fjallabaksleið.

Teide er 3.718 metra hátt eldfjall á Tenerife. Þegar við fjölskyldan ákváðum að fara á sólarströnd réttlætti ég ferðina með því að skipuleggja fjallgöngur. Eftir að hafa fest ferðina leitaði ég ráðgjafar hjá ferðaskrifstofunni Víta sem hafði selt mér ferðina. Í höfuðstöðvunum sá fólk ekki ástæðu til að veita ráðgjöf þar sem kúnninn var þegar búinn að staðfesta ferðina. Úr varð að ég leitaði til fararstjóra Heimsferða á Tenerife. Trausti Hafsteinsson og Rún Kormáksdóttir voru strax tilbúin til að hjálpa kúnna samkeppnisaðilans. Trausti hafði boðist til að ganga með mér á fjallið. En þá kom babb í bátinn. Við fengum ekki formlegt leyfi til að fara á tindinn með svo skömmum fyrirvara.

Gangan upp gekk framan af vel. Í upphafi var vel heitt á göngunni en það kólnaði smám saman. Rún hafði fyrirskipað okkur að taka með okkur fjóra lítra af vatni á mann. Og það veitti ekki af. Þegar við komum upp í sömu hæð og kláfurinn blasti kunnugleg varðstöðin við. Trausti sagði að nú kæmi ekki annað til greina en að fara alla leið. Við gætum ekki látið spyrjast að hafa sleppt tindinum. Hann benti á snarbratta hlíðina. „Þarna förum við upp.“

Hluta uppgöngunnar vorum við örugglega í sjónmáli fyrir verðina. Við hröðuðum okkur sem mest við máttum þar til komið var í hvarf. Og smám saman nálguðumst við tindinn. Efst uppi voru öryggiskeðjur til að forða göngufólki frá því að falla fram af brúninni. Við áttum örfáa metra ófarna þegar við sáum að nokkrir toppfarar stóðu við keðjurnar og störðu á þar sem við kröfsuðum okkur upp brattann. Það var stór stund þegar við náðum upp og klofuðum yfir keðjurnar undir andköfum áhorfendanna.

Uppi á tindinum fórum við í aðrar yfirhafnir og skiptum litum áður en haldið var niður í gegnum varðstöðina. Það var ekki laust við hjartslátt þegar við komum í hliðið. Trausti slapp í gegn og ég gekk rólega á eftir honum. Það var sem blóðið frysi í æðum mér þegar vörðurinn kallaði hvasst: „Augnablik, herra minn.“ Ég stoppaði og sá fyrir mér að verða afhjúpaður. „Vinsamlega lokaðu á eftir þér hliðinu,“ bætti hann við. Mér létti óskaplega. Ég var sloppinn.