Þessa dagana stendur yfir undirbúningur vegna göngunnar á Mont Blanc eða Hvíta fjallið eins og það útleggst á íslensku. Planið er að fara á fjallið hvíta dagana eftir 15. september. Alls verða það væntanlega sjö manns að mér meðtöldum sem leggja til atlögu við þennan hæsta tind Evrópusambandsins sem er um 4.800 metrar að hæð.

Fyrir mig verður það toppurinn á tilverunni að ná þeim áfanga lífs míns að hafa staðið við það fyrirheit sem ég gaf sjálfum mér í vonlítilli stöðu fyrir tveimur og hálfu ári. Þegar ég ákvað að fara á Mont Blanc var það einfaldlega vegna þess að því fjalli skaut upp í hugann. Þá skemmdi ekki fyrir að góður félagi minn hafði klifið fjallið og sagði mér tröllasögur af för sinni þangað upp.

Fjöldi manns leggur leið sína þarna upp á hverju ári og Íslendingarnir sem þangað hafa komið eru margir. Ég mun því ekki marka nein sérstök spor í söguna með ferð minni. En persónulega er ég að stefna að stærri sigri en ég hef áður unnið á sviði íþrótta eða annars sem snýst um hreyfigetu. Ég man ennþá svipinn á þeim sem fyrstir fengu að heyra að ég stefndi á þennan tind. Ég var þá þekktur fyrir matarást, reykingafíkn og hreyfifælni. Af því að það voru góðir vinir og ættingjar sem hlýddu á áform mín sýndu þeir þá tillitsemi að ljóstra ekki upp um efasemdir sínar um að ég væri ekki með fullum sönsum. Þetta góða fólk er nú hætt að efast.

Ég hef aflað mér upplýsinga um fjallið sem gnæfir yfir franska bæinn Chamonix í Alpafjöllum. Niðurstaðan er sú að ég hef í dag fulla líkamlega burði til þess að fara þangað upp. Spurningin er hins vegar sú hvernig ég bregst við þunna loftinu í hartnær 5.000 metra hæð. Mér er þó sagt að sem fyrrverandi reykingamaður eigi ég góða möguleika á því að komast vel af þarna uppi. Eitrið gerði það að verkum að ég er vanur að nota lítið súrefni. Það eru frekar íþróttamennirnir sem eiga í erfiðleikum í þunna loftinu. Það er sem sagt í þessum skilningi gott að hafa reykt. Ég hef reynslu af því að hafa farið í 3.800 metra hæð á eldfjallinu el Teide á Tenerife. Hæðinni fylgdi svimi og vottur af ógleði í fyrri ferðinni. Þegar ég fór aftur nokkrum dögum seinna voru einkennin miklu vægari. Áður en ég og félagar mínir leggja til atlögu við tindinn munum við fara upp á nokkra lægri tinda til að aðlagast þunna loftinu. 

Kenningin er sú að þeir sem ganga á Hvannadalshnúk án mikilla erfiðismuna geta farið á Mont Blanc. Ég á að baki þrjár ferðir að og á Hnúkinn og get sagt að síðustu ferðina fór ég sæmilega létt. Annar hluti af undirbúningnum er að ganga reglulega á Esjuna og byggja upp þol. Á þessu ári hef ég aukinheldur farið á Snæfellsjökul og Eyjafjallajökul og fór á sjálfan Eiríksjökul um helgina. Allt þetta er í því skyni að vera sem best undir það búinn að klífa Hvíta fjallið í haust.

Helsti vandinn við að komast á tindinn liggur í veðrinu. Uppi í 4.800 metra hæð er allt annað veðurkerfi en neðar í landslaginu. Það þarf því að bíða eftir réttu stundinni til að komast upp. Mörgum hefur mistekist vegna þess að ekki hefur viðrað til uppgöngunnar. Ég hef ekki stórar áhyggjur af því að komast á tindinn í haust. Hugsanlega gengur það ekki en þá kem ég bara aftur. Ég þurfti að gera þrjár atrennur að Hvannadalshnúk áður en toppnum var náð. Sama var uppi á teningnum með Esjuna þegar lofthræðslan var mig lifandi að drepa. Hana toppaði ég í þriðju tilraun. Kannski dugir ekki ein atrenna að Mont Blanc. Það kemur í ljós. Ég kem alltaf aftur.

Um mitt ár 2010  tók ég ákvörðun um að snúa af þeirri braut dauðans sem birtist í því að vera reykingamaður og alltof þungur. Fyrsta skrefið á leið minni til heilbrigðis var að hætta að reykja sem var auðvitað ekkert grín ef litið er til þess að ég hafði reykt í 40 ár,  að vísu með fimm ára hléi. Og ég var stórreykingamaður. Á meðan sígaretturnar voru í mínu lífi fór hálfur annar pakki á dag með tilheyrandi kostnaði. Mér sýnist að á núvirði sé kostnaðurinn um milljón á ári.

En það voru ekki peningarnir sem fengu mig til að snúa af óheillabrautinni. Minn vandi var sá að öndunarvegurinn var hálfstíflaður af tjöru og slími. Bifhárin voru öll steindauð og eina leiðin til að geta andað var öflugt hóstakast. Kvöldin voru erfiðust. Þegar ég lagðist til hvílu tóku við öndunarerfiðleikar og tilheyrandi súrefnisskortur. Það mig nokkrar mínútur að hósta og hagræða mér svo ég gæti sofið sæmilega. Þegar ég lagði saman heilsutjónið og útgjöldin var augljóst að ekki var annað til ráða en að hætta. En ég kveið því að ganga í gegnum fráhvörfin og alla þá þjáningu sem fylgir því að losna frá fíkninni.

Niðurstaða mín, að undangengnu ísköldu mati á heilsufari og lífslíkum, var sú að ég þyrfti að fara á lyf til að hætta. Ég fékk lyfseðil upp á Champix nikótínlyf. Það var fyrir sléttum þremur árum að kúrinn hófst. Í rauninni var þetta frábær lausn. Ef undanskildar voru stöku svefntruflanir og vægt þunglyndi náði ég á einu augabragði að losna frá því sem var að drepa mig. Töflurnar slökktu algjörlega á tóbakslönguninni.

En það var önnur aukaverkun sem varð mér nokkuð þungbær. Hömlulítil matarfíkn tók við af reykingunum. Og það fór miklu meira inn en út aftur. Þegar ég byrjaði á lyfjakúrnum var ég nálægt 120 kíló að þyngd. Næstu sex mánuðina bætti ég á mig tæplega 20 kílóum. Þegar liðið var á desembermánuð árið 2010 rann upp fyrir mér sá veruleiki að ég glímdi við offitu. En þá var ég laus við nikótíndjöfulinn.

Ég hugsaði mitt mál vandlega. Við mér blasti að ég hafði snarminnkað áhættuna af því að fá lungnakrabbamein. En á móti kom að hjartaáfall vegna offitu gat verið handan við hornið. Þetta var áhyggjuefni sem ég velti fyrir mér í aðdraganda jólanna. Ég mátti ekki til þess hugsa að fara í aðhald um hátíðarnar. Það varð úr að ég borðaði eins og hver dagur væri minn síðasti. Þetta var sannkölluð matarhátíð. Ég át eins og enginn væri morgundagurinn.

Ég tók ákvörðun um það leyti sem árið 2011 gekk í garð. Markmiðin voru klár. Ég ætlaði að létta mig um 40 kíló. Í því skyni henti ég hveiti, fitu og sykri út úr mataræði mínu. Áratugareynsla mín af megrunarkúrum hafði opnað augu mín fyrir því að hreyfingin hafði jafnmikið vægi og mataræðið. Ég ákvað því að leggja fyrir mig fjallgöngur. Í fyrstu atrennu setti ég mér þau markmið að fara nokkrum sinnum í viku á Úlfarsfell, heimafjallið mitt. Síðan setti ég á planið að klífa Kaldbak á Vestfjörðum, 998 metra hátt. Þá ákvað ég að fara á Hvannadalshnjúk á árinu 2012. Loksins setti ég mér það háleita markmið að fara á Mont Blanc, rúmlega 4800 metra, innan þriggja ára.

Ég get sagt með nokkru stolti að markmiðin hafa gengið eftir. Ég er búinn að fara um 550 ferðir á Úlfarsfell. Ferðin á Kaldbak var farin. Hvannadalshnjúkur féll að fótum mínum í þriðju tilraun, ári á eftir áætlun. Þá hafði ég gengið rúma 70 kílómetra og hækkað mig um sex þúsund metra til þess eins að ná hæsta tindi Íslanbs. Ég er 40 kílóum léttari en þegar verst var. Og ég er búinn að vera reyklaus í þrjú ár og hósta mig ekki lengur í svefn. Í haust er Mont Blanc á dagskrá í góðum hópi. Gangi það eftir hef ég náð öllum mínum markmiðum frá því um áramótin 2010 og 2011.  

Ég fann næstum því andardrátt konunnar á hnakka mér þar sem ég streðaði upp Esjuna. Við upphaf ferðarinnar hafði ég talið ólíklegt að hún myndi hafa eitthvað í mig að segja í hraða. En það reyndist vera stórkostlegt vanmat. Konan í græna vindjakkanum hundelti mig upp fjallið. Meir leist hreinlega ekki á blikuna.

Kraftgöngurnar upp Esjuna að Steini áttu rót sína í því að fararstjórar Ferðafélags Íslands lögðu að þeim sem ætluðu á Hvannadalshnúk að ná þeim árangri að fara upp að Steini á innan við klukkustund. Tækist það væru þeir hæfir til að fara upp á hæsta tind Íslands. Vikulega mætti ég með fríðum hópi fólks og streðaði upp fjallið. Þetta hófst veturinn 2012. Þegar kom að því að fara á Hnúkinn hafði ég náð þeim árangri að komast upp á 58 mínútum. Ég var hæstánægður með þetta allt saman og þá sérstaklega í því ljósi að sléttu ári fyrr hafði ég verið tvo tíma að ganga sömu leið. Vandinn var aðeins sá að gangan á Hvannadalshnúk í maímánuði 2012 endaði þannig að við rætur Hnúksins, í 1.900 metra, hæð var snúið við vegna veðurs. 

Ég hafði heitið sjálfum mér því að reyna aftur við Hnúkinn og komast alla leið. Það varð úr að ég fékk að fara með 52ja fjalla hópi Ferðafélags Íslands í maí í ár. Í undirbúningnum hófust kraftgöngurnar upp Esjuna aftur. Þegar kom að því að fara aftur á Hnúkinn var ég kominn niður ­fyrir 50 mínútur. Ég var því í  toppformi þegar kom að því að sigra Hnúkinn, ári eftir ósigurinn. Gangan upp ­fyrir nokkrum vikum var frekar ­erfið. Hópurinn minn barðist í gegnum snjó og yfir frera. Það var ekki fyrr en í 1.985 metrum að okkur var snúið til baka. Annar ósigurinn blasti við. Hnúkurinn hafnaði mér aftur. 

Eftir annan ósigurinn ákvað ég að halda áfram að djöflast upp Esjuna til að undirbúa mig í þessu eilífðarverkefni að reyna við Hnúkinn. Samtök sem nefnd voru Sófistar tóku upp þráðinn þar sem Ferðafélag Íslands hætti. Það myndaðist gríðarleg stemning og samkeppni. Sjálfur var ég gjarnan í þriðja sæti. Ég gat ekki ráðið við menn sem voru að þeytast upp á 45 mínútum eða skemur. 

En svo kom að því að ég náði að brjóta múrinn og komast á þokkalegum tíma upp. Neðst í fjallinu fór ég fram úr karli og konu. Í fyrstu lengdist bilið og ég var nokkuð sáttur við minn hlut. Ég var sæmilega slakur á göngunni þegar ég sá að konan var komin á mikinn sprett og nálgaðist mig óðfluga. Ég bætti í hraðann og bókstaflega þeyttist upp úr gilinu og í sneiðinginn sem liggur að Steininum. Konan var komin alveg á hæla mér. Með herkjum tókst mér að ná í mark á undan henni. Örmagna leit ég á klukkuna og sá mér til gleði að ég hafði náð 46 mínútum. En það þurfti þetta til. Konan, sem andaði í hálsmálið mitt, blés varla úr nös þegar hún kom að Steininum. „Varstu að flýta þér?“ spurði hún glaðlega. Ég tók mér góðan tíma til að ná tökum á mæðinni áður en ég viðurkenndi að svo væri. 

Síðan þetta gerðist hef ég náð að komast upp á 45 mínútum. Vandinn er aðeins sá að helsti samkeppnisaðilinn er líka búinn að bæta sig og kominn í 43 mínútur. Sjálfur lagði ég upp í þriðju ferðina á Hnúkinn í mínu allra besta formi. Og að þessu sinni komst ég á toppinn. Samt ætla ég að halda áfram að nota Esjuna til æfinga Að þessu sinni er ég að undirbúa ferðina á Mont Blanc (4.810 m.) í haust. 

,,Þú ferð ekki að gefast upp núna,“ kallaði Auður fararstjóri til mín þar sem ég hafði auðmjúklega látið í ljósi þá ósk að hún færi örlítið hægar í snarbrattri hlíð Hvannadalshnúks. Ég móðgaðist og það fauk í mig. Það skyldi aldrei gerast aftur að ég myndi biðjast vægðar. Örþreyttur á jöklabroddum og með ísöxi í hendi fylgdi ég mínum ákveðna fararstjóra eftir. GPS-tækið mitt sýndi 1990 metra. Það fór um mig gleðistraumur. Ég var búinn að slá nýtt hæðarmet. Síðast hafði ég náð 1985 metrum en þar áður 1850 metrum.

Þetta var þriðja ferðin mín á Hnúkinn á einu ári. Eða kannski öllu heldur að Hnúknum. Fyrri tvær ferðirnar höfðu orðið endasleppar. Erfiðar aðstæður urðu til þess að hópunum mínum var snúið við. Eftir að hafa þrammað upp í tæplega 2000 metra hæð var okkur snúið við vegna dimmviðris, snjóflóðahættu og stórhættulegra sprungna sem skáru í sundur jökulinn. Í báðum tilvikum voru vonbrigðin gríðarleg. Ég hafði heitið því í árslok 2010 að létta mig um 40 kíló og ná að toppa Hvannadalshnúk árið 2012. Fyrra áformið gekk eftir en þegar stóra stundin rann upp vorið 2012 urðum við að snúa frá. Ég ætlaði að reyna strax aftur en úr varð að ég frestaði næstu tilraun til vorsins 2013.

Gangan yfir Öræfajökul á Hvannadalshnúk í byrjun þessa mánaðar var ólík öllu öðru sem ég hafði kynnst á fjöllum. Það var þæfingsfærð og uppleiðin tók á endanum 11 tíma. Örþreyttur hópurinn barðist áfram þegar Auður fararstjóri, sem var í ferð númer 80 og eitthvað á Hnúkinn, tilkynnti að við yrðum frá að hverfa. Annað væri glapræði. Það þyrmdi yfir mig í sortanum. Aðeins 100 metrar eftir á toppinn og ég var að brotlenda í annað sinn. Við hliðina á mér stóð leikarinn Pálmi Gestsson.

,,Ég lít þannig á að ég sé búinn að ganga á þennan Hnúk,“ sagði hann hálfbrostinni röddu. Ég benti upp brattann og sagði að það væri rangt. Við ættum eftir 100 metra. Pálmi ítrekaði fyrri yfirlýsingu og bætti síðan við: ,,Hingað kem ég aldrei aftur“. Svo siluðumst við niður Hnúkinn, áleiðis að jafnsléttunni. Auður fararstjóri kallaði til mín: ,,Ég lofa að koma þér upp á þennan Hnúk, einhvern tímann“. Ég sagði ekkert en hugsaði með mér að hún yrði þá að leigja þyrlu. Ég var sammála leikaranum að snúa aldrei aftur.

Leiðin niður var martröð líkust. Þetta var gönguferð í helvíti. Stöðugt skrikaði manni fótur í brotasnjó og krapa. Fimm klukkustundir til viðbótar við þær 11 sem tók að komast upp voru búnar að gera út af við skrokkinn á mér. Verkirnir voru frá mjóhrygg og niður í tær. 15 kílóa bakpokinn var gjörsamlega að drepa mig. Ofan á þetta allt saman bættist verkurinn í sálinni vegna þess að hafa í annað sinn orðið að snúa við. Sjálftraustið var brákað. Ég þóttist líka viss um að samferðafólkið liti þannig á að ég væri óheillakráka sem kæmist aldrei á Hnúkinn. Álög mín hefðu þannig kostað 60 manna hópinn þá gleði sem fylgir því að toppa.

Það var ljúft að ná loksins á bílastæðið í Sandfelli þaðan sem við höfðu lagt upp klukkan fjögur um nóttina. Ég skjögraði síðustu metrana að bílnum, gjörsamlega búinn að líkama og sál. Ég leit upp í fjallið og ítrekaði við sjálfan mig að þetta skyldi ég aldrei gera aftur. Ég var búinn að ganga samanlagt tæplega 4000 metra til þess að ná toppnum en árangurslaust. Við vorum þrír saman félagarnir sem ókum áleiðis til Reykjavíkur. Þegar við komum að Kirkjubæjarklaustri var ég búinn að skipta um skoðun. Ég ætlaði að fara í þriðja sinn upp Öræfajökul.

Daginn eftir gönguna var ég sem lurkum laminn en ákveðinn í að ná settu marki. Auður fararstjóri stóð við sitt. Hún hafði samband og sagðist vera að bíða eftir rétta veðrinu til að fara á toppinn. Svo fékk ég skilaboð sem vöktu með mér talsverða kátínu. Pálmi leikari bað mig varfærnislega að láta sig vita ef ég væri að fara aftur. ,,Bara svona til að fylgjast með,“ sagði hann afsakandi. Hann ætlaði jú aldrei að fara aftur að Hnúknum. Svo hringdi síminn. ,,Við höldum af stað um miðnætti frá Sandfelli,“ sagði Auður fararstjóri. Hún sagði mér að allt útlit væri fyrir gott veður en það myndi standa stutt. Það fór um mig kvíðablandinn gleðistraumur. Tólf dögum eftir 16 tíma þjáninguna var kominn tími til að gera þriðju atlöguna að Hnúknum.

Það voru átta tímar til stefnu. Ég hringdi í Pálma til að leyfa honum að ,,fylgjast með“.  Hann sagðist ætla að koma með. Síðan bættist harðjaxlinn Ólafur Sveinsson í hópinn. Fjórum mánuðum fyrr hafði hann hrapað niður kletta Þverfellshorns Esjunnar og verið fluttur með þyrlu á sjúkrahús. Hann sagðist hafa sérstakt leyfi sjúkraþjálfara síns til að fara á hæsta tind Íslands. Þessi þrenning ók síðan austur í Sandfell til þess að eyða nóttinni í að ganga enn og aftur á Hnúkinn.

Það var miðnætti þegar við renndum inn á bílastæðið á Sandfelli. Auður fararstjóri beið þar við fjórða mann. Framundan var 2000 metra hækkun. Við þremenningarnir, sem sáum fram á að vaka í hálfan annan sólarhring, ræddum í hálfum hljóðum hvort hugsanlegt væri að við glímdum við einhverja klikkun. Það fékkst engin niðurstaða í málið. Klukkan var hálf eitt þegar sjö skuggaverur lögðu af stað upp brattann að Hnúknum sem í tvígang hafði hafnað mér. Stjörnubjartur himinn og blankalogn vörpuðu ævintýraljóma á umhverfið. Það fór um mig sælutilfinning. Áður en ég vissi af vorum við komin í 1100 metra hæð og tímabært að fara í línur. Auður skipaði okkur Pálma að vera með sér. Svo var haldið áfram. Sólin kom upp og sama veðurblíðan hélst. Frostið var þess valdandi að það var hart undir fæti og létt að ganga.

Auður fór hratt yfir öskjuna og þá rúmlega tvo kílómetra sem voru að rótum Hvannadalshnúks. Ég átti fullt í fangi með að fylgja henni eftir. Aftastur í línunni var Pálmi sem kvartaði ekki. Það var glaðasólskin og Hnúkurinn skælbrosti við okkur í allri sinni dýrð. Það fór þó ekki hjá því að kvíðinn gerði vart við sig þar sem ég horfði upp snarbratta íshlíðina sem var sundurskorin með hyldjúpum sprungum. Það varnotaleg tilfinning að geta treyst á fararstjóra sem gjörþekkti umhverfið og sprungusvæðið. 

Við rætur Hnúksins var stutt stopp. Við settum á okkur jöklabrodda og skiptum á göngustöfum og ísöxi. Það var komið að síðasta áfanganum. Ég var mættur í þriðja sinn. ,,Af stað,“ kallaði Auður og haldið var af stað upp snarbratta hlíðina. Ég fylgdi henni eftir en svo fór að draga af mér. Það helltist yfir mig óskiljanleg þreyta og mér fannst sem ég væri að gefast upp. Ég bað Auði að slaka aðeins á svo ég næði andanum. Þá kom þessi spurning um það hvort ég ætlaði að gefast upp. Ég fokreiddist en beit á jaxlinn. Þá vissi ég ekki að ástæðan fyrir hraðanum var sú að Auður vildi hafa langt á milli lína á svæði þar sem var snjóflóðahætta. 

Tækið mitt sýndi skyndilega 2000 metra hæð. Loksins var allt að gerast. Auður var fyrir ofan mig að höggva þrep í snarbratta hlíðina. Ég náði tökum á þreytunni og braggaðist. Skyndilega vorum við á toppnum klukkan 08:45. ,,Þetta tókst,“ sagði Auður skælbrosandi. Ég jánkaði því að það sat í mér að hún hafði trúað að ég væri hugsanlega að gefast upp. Ég lýsti harmi mínum. Auður hló. ,,Ég var að stríða þér,“ sagði hún og útskýrði að hún hefði verið að flýta sér upp þverhnýpið til þess að línurnar tvær væru ekki á sama svæði. Ég var þakklátur þessum magnaða fararstjóra sem hafði af öryggi komið mér alla leið á toppinn. Eftir dýrðlega nótt stóðum við öll sjö á efsta tindi.

Af hæsta tindi Íslands blasti við dýrðarinnar útsýni. Aldrei hafði ég séð annað eins. Eftir að hafa gengið sem nemur 72 kílómetrum með hækkun upp á tæplega 6000 metra var ég loksins kominn alla leið. ,,Ég lít þannig á að ég sé búinn að klífa Hvannadalshnúk. Hingað kem ég aldrei aftur,“ sagði ég við Pálma. Hann glotti. Hver veit. 

„Nú trúi ég því fyrst að við náum að toppa,“ kallaði konan sem var næst mér í línunni. GPS-tækið mitt sýndi 1.980 metra hæð. Ég fikraði mig upp snarbratta hlíðina á jöklabroddum og með ísöxi. Það voru aðeins 130 metrar eftir í lokatakmarkið. Neðar í hlíðinni voru yfir 50 manns að gera sig klára til að fylgja okkur eftir. Það var nístandi kalt og skyggnið sáralítið. Fararstjórinn okkar, hún Auður, var þaulreyndur jöklafari og sérfræðingur í öllu sem snýr að snjóalögum. Hún átti að baki yfir 80 ferðir á Hnúkinn og hafði toppað 60 sinnum. Hún gaf skipanir hárri röddu og við fikruðum okkur framhjá sprungum og yfir frera. Tækið sýndi að við vorum komin í 1.985 metra hæð. Nú var ég farinn að trúa því að það tækist að komast á toppinn.

Í árslok 2010 hafði ég heitið sjálfum mér því að ég myndi léttast um 40 kíló. Þessu fylgdi að leggja sjálfan Hvannadalshnúk, hæsta tind Íslands, að fótum mér. Þessi áform hafa gengið eftir að hluta. Það fóru 40 kíló. Í maí árið 2012 var svo haldið á Hnúkinn með 100 manna hópi Ferðafélags Íslands. Haldið var af stað í glampandi sólskini og logni sem hélst upp í 1.200 metra. Þá dimmdi skyndilega yfir. Snjókoma og hörkufrost tók við. Við paufuðumst áfram í blindni í allt að klofháum snjó. Þegar við komum loksins að sjálfum Hnúknum hafði verið ákveðið að snúa frá vegna veðurs og snjóflóðahættu. Þetta var þungbært en ég hét því að snúa aftur síðar.

Horfurnar voru ekkert sérstakar þegar ég lagði upp í aðra ferð mína á Hvannadalshnúk ári eftir ósigurinn. Síðasta hálfa mánuðinn höfðu örfáir náð að toppa.Klukkan fjögur um nóttina lögðum við upp í mildu veðri. Ég hafði litla trú að það okkur tækist að komast alla leið. Næstu 11 klukkustundirnar liðu áfram eins og í draumi. Skref fyrir skref mjökuðumst við upp. Í 1.200 metra hæð var fólki skipað í línur. Ég valdi mér þá línu sem ég taldi að yrði hröðust. Svo var haldið af stað upp Endalausu brekkuna og inn í dimmviðrið.

Horfurnar á því að við næðum að toppa voru bæriilegar. Daginn áður höfðu fjórar kjarnakonur lagt Hvannadalsnúk að fótum sér. Þær kölluðu sig ljóskurnar en þeirra á meðal voru tískudrottningarnar Tobba Marinós og Björk Eiðsdóttir. Í Endalausu brekkunni hugleiddi ég þessa stöðu. Ég hlaut að komast upp eins og þessar ágætu konur. En þetta gat líka farið á hinn veginn og ég yrði lagður af ljóskunum. Ég saug upp í nefið og pjakkaðist áfram upp brekkuna í 10 manna línunni. Brjóstið var fullt að vonum en efinn gróf um sig.  

Í 1.800 metrum var matarstopp. Þá vorum við komin upp á brún öskjunnar og leiðin að Hvannadalshnúki var á jafnsléttu. Vandinn var hins vegar sá að snjónum hafði kyngt niður og það var mikil þrekraun fyrir fararstjórana að troða fyrir hópinn. Loksins vorum við undir Hnúknum sem í sortanum gnæfði yfir okkur. Við vorum búin að ganga í 10 klukkustundir og sumir orðnir úrvinda. Aðrir keyrðu sig áfram á tilhlökkuninni um að toppa loksins. Eftir örstutta pásu tilkynnti Auður línustjóri að okkur væri ekki til setunnar boðið. Lokaáfanginn var hafinn. 

Við vorum stopp í snarbrattri hlíð Hnúksins. Næsta lína kom upp að okkar og línustjórarnir tveir ræddu málin í 1.987 metra hæð. Ég var örþreyttur og kuldinn nísti. Verstur var þó sá illi grunur sem læddist að mér. ,,Hingað og ekki lengra," sagði Auður. Snjóflóðahætta, sprungur og dimmviðri stöðvuðu okkur. Ég bölvaði í hljóði og beit svo á jaxlinn. Það blasti við að ég yrði að reyna í þriðja sinn. Og nú er ég enn einu sinni kominn í biðröðina á Hnúkinn. Upp skal ég. Ég kem alltaf aftur. 

Eftirmál.

Talsverð umræða hefur sprottið vegna þess að daginn áður en ég brotlenti í annað sinn komust fjallkonurnar Tobba Marinós og Björk Eiðsdóttir við fimmta mann alla leið á toppinn. Ég get ekki annað en lýst aðdáun minni á frammistöðu þeirra en bendi á afsakanir mínar hér að framan sem hafa fallið í grýtta jörð. Eða eins og einn minna manna á ritstjórn DV orðaði það: ,,Þetta er samt vandræðalegt fyrir þig". Það er vissulega rétt hjá honum.En eins og mál standa núna stefni ég að því að endurheimta karlrembuímynd mína aftur. Líkur eru til þess að ég fari þriðju ferðina á Hvannadalshnúk á allra næstu dögum eða vikum. Ég er að bíða eftir rétta veðurglugganum í þeirri vona að verða jafningi Tobbu Marinós! Það er tíðinda að vænta.