Silvio Berlusconi lét einhverntíma hafa eftir sér að hann væri ekki aðeins besti leiðtoginn í sögu Ítalíu, heldur ofsóttasti einstaklingurinn í gjörvallri heimssögunni.

Ólíklegt er að Geir H. Haarde nái af honum fyrrnefnda titlinum, en miðað við orð og athafnir tárvotra stjórnmálamanna á Íslandi, á Geir ágæta möguleika á hinum síðarnefnda.  
Merkilega margir virðast líta svo á að aldrei hafi önnur eins hörmung riðið yfir Ísland og nú, þegar maður þarf að mæta í réttarsal og staðfesta sakleysi sitt.  Þetta er sérkennilegt, að mínu mati.  Engum dettur í hug að við Geir einan sé að sakast - en, gott fólk, hann var forsætisráðherra.

Á öðrum vængnum höfum við hrun fjármálakerfisins.  Því fylgdu langvarandi óþægindi - jafnvel hörmungar - fyrir fjárhag fjölskylda, einstaklinga og fyrirtækja, lýjandi barátta við erlend stjórnvöld, fullkomið vantraust í garð hverslags yfirvalda og samfélagsleg upplausn.  Svo afskaplega fátt sé nefnt.

Á hinum vængnum höfum við fyrrum (næst?)valdamesta mann landsins, sem mögulega gerðist sekur um alvarleg afglöp í aðdraganda hrunsins (ásamt öðrum, vissulega).  Þrátt fyrir þær hörmungar sem meint afglöp hafa hugsanlega valdið, horfir viðkomandi (í versta falli) fram á dóm sem er eilítið þyngri en Jón Jónsson fengi fyrir sæmilega svæsið hnupl. 

Stjórnmálamenn úr ýmsum flokkum hafa gerst málglaðir síðustu daga og leggja sig mjög fram um að sannfæra fólk um hve ósanngjarnt það sé að valdsmaður komi nærri dómssal í kjölfar áðurnefndra áfalla. Rökstuðningurinn er oft dásamlegur.  

Þannig hlýtur að vekja athygli að dómsmálaráðherra virðist gera persónulegu mati hærra undir höfði en Landsdómi.  Þetta sést m.a. á eftirfarandi klausu úr nýlegum bloggpistli, hvar Ögmundur færir rök fyrir því hvers vegna hann vill fella niður mál gegn Geir H. Haarde.

"Mest af því sem hér hefur verið vísað til [í aðdraganda hruns] var án efa gert í pólitískri blindu en ekki af illum ásetningi og segir mér hugur að jafnvel vanrækslan í eftirliti hafi oftar en ekki byggst á óskhyggju, voninni um að allt færi á besta veg, jafnvel eftir að grunsemdir vöknuðu um að pottur væri brotinn. Hið glæpsamlega sem að stjórnvöldum snýr varðar að mínu mati fyrst og fremst einkavæðingu bankanna og verðmætra almannaeigna..."
(ogmundur.is - 17.01 2012)

Ögmundur Jónasson, dómsmálaráðherra, hyggst sem sagt stuðla að því að máli gegn Geir verði vísað frá - því Ögmundi finnst að afglöp sem áttu sér stað í aðdraganda hrunsins beri keim af "pólitísk[ri] blindu en ekki af illum ásetningi".  Þess utan upplýsir hann að helstu meinsemdir eftirlits hafi stafað af "óskhyggju og voninni um að allt færi á besta veg".  

Þeir sem sinna áttu eftirliti voru sem sagt bara krúttlega bjartsýnir!

Sama Ögmundi finnst hinsvegar einkavæðing bankanna hafi verið glæpsamleg - og myndi því líklega styðja hverslags ákærur í slíkum málaferlum.  

Það myndi ég líka gera.

En óneitanlega hugsar maður sitt þegar sjálfur dómsmálaráðherra fellir slíka dóma - og upplýsir að hann hyggist beita sér gegn því dómstólar fái að fjalla um afglöp Geirs, því honum finnst þau ekki saknæm.  Væri ómaklegt af mér að segja "Dómstól Ögmundar" aðeins örfá hænuskref frá því sem kallast "dómstóll götunnar" - þ.e. þeirri hneigð að treysta fremur eigin niðurstöðu en dómstólum og grípa jafnvel til aðgerða sem fullnægja téðri tilfinningu?

Þess utan:

Ef það eru rök með frávísun að málið sé "pólitískt", má allt eins koma hreint fram og setja lög um ævilanga friðhelgi stjórnmálamanna.  Öll mál verða pólitísk um leið og þingmenn grípa skítinn til að henda hver í annan - og það gera þeir gjarnan meðvitað, einmitt til að blinda hina bláeygu.
En fyrir stóran hóp landsmanna, fyrir fólk sem gæti ekki verið meira sama um þær flokksómyndir sem á alþingi sitja, snýst málið fyrst og síðast um að ná fram svörum, sannleika og réttlæti - og jú, tryggja jafnframt að ráðherrar framtíðar hafi hugfast að starf þeirra snertir líf fólks - og það geti haft afleiðingar ef alvarleg mistök eiga sér stað.  Hvort sem um ásetning var að ræða eður ei.

Og, já.  Hættið að barma ykkur yfir að alþingi hafi ekki sent alla fyrir Landsdóm.  Það voru vissulega mikil vonbrigði - en úr því sem komið er leggst á ykkur, almenning, að refsa fyrir ræfildóm ákveðinna flokka og þingmanna - og það gerist vonandi í næstu kosningum.  
Að sá ræfildómur réttlæti frávísun á máli Geirs H. Haarde er fráleitt.  Málið er fyrir dómi og skal klárast þar.

Að sjálfsögðu.