Fyrrum formaður Framsóknarflokks, Guðni Ágústsson sagði síðla árs 2008, "það er ekki til neitt siðgæði í rauninni nema kristið siðgæði".

Þetta sagði Guðni úr ræðustól alþingis, en lét svo ritara breyta textanum, svo nú stendur á vef alþingis: 

Það er í rauninni ekki til neitt sem hefur bætt heiminn jafnmikið og kristið siðgæði.
(alþingi 22.05 2008)

Hvorug fullyrðingin hugnast mér vel - og reyndar vitum við í dag að tengslin milli kristni og siðgæðis eru afskaplega haldlaus þegar á reynir.  Innan kirkjunnar má finna gott fólk í bland við illmenni (og allt þar á milli) - rétt eins og annars staðar í þjóðfélaginu.

Sem er kannski eðlilegt?

En óneitanlega eykur það á ljótleikann í hneyksli kirkjunnar, hve sumir þátttakendur hafa hreykt sér af háum stöllum síðustu ár - oft með töluverðri fyrirlitinu í garð þeirra sem ekki trúa.

Þetta má t.d. sjá á eftirfarandi tilvitnunum í Karl Sigurbjörnsson, biskup, sem birtust á vef Vantrúar í febrúar, 2008.

Trúleysi ógnar mannlegu samfélagi, viðskiptum og stjórnmálum; ótryggð og ótrú ógnar uppeldi barna okkar, sundrar heimilum og fjölskyldum. Valið stendur milli trúar og trúleysis á vettvangi hversdagsins, sem og viðskipta og stjórnmála.
---
Ekkert foreldri getur varið barn sitt fyrir ágengni þess ofstækis sem helst sækir að þeim hjörtum og sálum sem ekki hafa fengið næringu trúar, ekki hafa fengið viðmið helgra sagna og helgrar iðkunar og ein megna að hamla gegn áhrifum sálardeyðandi og mannskemmandi guðleysis og vantrúar.
---
Ef börnin fá ekki lengur að heyra sögurnar af Jesú og læra boðskap hans, þá verða þau ... blind á birtu þess orðs og anda sem eitt megnar að lýsa, leiða og blessa í gleði og sorg, í lífi og í dauða.
---
Af rótum kristninnar sprettur frelsi, já og mannréttindi og allt það besta sem vestræn menning hefur fram að færa. ...Guð hefur skapað okkur til samfélags við sig og hjarta manns er órótt uns það hvílist í honum. Þetta er grundvallarstaðreynd. Og þegar Guði er úthýst úr lífi manns og mannhyggjan er sett á stall, þá verða það ekki frelsið og friðurinn og lífið sem við tekur, heldur helsið og hatrið og dauðinn. Það staðfestir öll reynsla.
(Vantrú 28.02 2008 - sótt 20.06 2011).

Þarna er trúleysið úthrópað og látið sem einungis trúaðir geti lifað innihaldsríku lífi, meðbræðrum og samfélagi til sóma.  Trúleysingu fylgir, samkvæmt Karli Sigubjörnssyni, sviksemi, hatur, helsi og dauði.  Guðleysi er mannskemmandi og "sálardeyðandi".

Sé þetta rétt, má spyrja hvort margir æðstu manna kirkjunnar séu trúlausir?  Úlfar í sauðgæru?  Því ef sviksemi, helsi, hatur og mannhyggja eru meðal "sjúkdómseinkenna" trúleysis - sýnist mér kirkjan hljóti að vera fársjúk? 

En ég ætla ekkert að fullyrða um það.

Öll þau hneykslismál sem dunið hafa á hinum ýmsu kirkjum síðustu ár, sýna þó svart á hvítu að skipting í gott fólk (trúaðir) og vont fólk (trúlausir), heldur ekki vatni.  Ekki á nokkurn hátt.  Þar held ég reyndar fjölmargir prestar séu mér sammála.

Kirkjan lifir kannski áfram, en hlutverki hennar sem einhvers konar yfirvalds um siðleg málefni er löngu lokið.  

Predikanir líkt og vísað er í hér að ofan, heyra því vonandi sögunni til.  

Það er engin innistæða fyrir þess háttar áróðri.