Það er eitthvað einkennilegt við að fyrsta íslenska bókin sem ég kaupi í Kindilinn minn sé ekki frá fagmönnum í dreifingu og sölu slíkra afurða, heldur "beint af býlinu".

Eiríkur Örn Norðdahl gefur bókaforlögum hugsanlega langt nef með nýjustu bók sinni, "Ást er þjófnaður", en maður hlýtur að fagna svona andspyrnu gegn hægfara útgefendum sem stilla höfundum upp "einsog einhverjum sveltandi afríkubörnum til þess að réttlæta hysteríska tæknifóbíuna í sjálfum sér" (Eiríkur Örn, "Ást er þjófnaður" - Loc. 536).

Fyrir áhugasama má geta þess að bókina má einnig kaupa á pappírsformi.

Ég játa að ég bjóst ég ekki við miklu, þó ég hafi oftast gagn og gaman af bloggi Eiríks.  Ég nöldra gjarnan yfir því að geta ekki keypt íslenskar bækur í Kindilinn, en hef (eða hafði) í sjálfu sér lítinn áhuga á höfunda- og sæmdarrétti. 

En verkið fjallar einmitt um hinar ýmsu hliðar (list)þjófnaðar.

Ég lagðist upp í rúm rétt fyrir miðnætti, kvöldið sem ég keypti bókina.  Þrem tímum síðar varð ég að þvinga mig til að hætta lestrinum.  Ég trúi því varla sjálfur ég hafi heillast svona af bók um höfundarétt (því eins og áður sagði, hef ég ekki innblásin áhuga á efninu).

En bókin er einfaldlega stórskemmtilega skrifuð.  Grípandi og fróðleg - tregablandinn og sprenghlægileg.  Höfundur blandar molum úr sögu höfundaréttar saman við reynslusögur úr eigin lífi og ryðst svo reglulega inn með vangaveltur um Fallegustu bók í heimi; Stóra Málið (sem ég hef reyndar lítið kynnt mér).

Ég kem hér örsnöggt úr sjálfskipuðu bloggfríi, því ég er sannfærður um að þessi bók sé mikilvæg; altso bók Eiríks Arnar (þó sú fallega sé það eflaust líka).  "Ást er þjófnaður" ættu sem flestir að lesa - ekki síst þeir sem eitthvað höndla með sköpun, sölu, dreifingu og umfjöllun listafurða á hinum ýmsu sviðum.

Ég hef áður sagt að ég mun ekki kaupa íslenskar bækur á pappírsformi.  Sumpart er það sérviska - en einnig er það vegna þess að Kindillinn breytir hjá manni lestrarvenjum.  
Ég hugsa ekki um hvaða bók ég ætla að lesa næst.  Ég lýk við eina bók og leita svo að næstu bók sem passar inn í veröld mína akkúrat þann daginn.

Að panta íslenska bók, fyrir mig, er líkt og að panta sér rjómatertu á netinu og búast við henni í næstu viku.  Það er öldungis óvíst að mig langi í rjómatertu í næstu viku.  Ég vil hana í dag.  Kindillinn (og aðrar lesgræjur) býður upp á þetta.  Útgefendur draga lappirnar.

Í stuttu máli sagt - íslenskar bækur sem mig blóðlangar í, en þarf að bíða eftir, færast sjálfkrafa neðst á óskalistann (sorrý, Ágúst Borgþór).  Ég finn þá rafbók í staðinn, sem ég get fengið strax.  Kannski ekki "sætustu stelpuna á ballinu", en eitthvað sem dugir (Geir Haarde sagði þetta, en samt ekki nákvæmlega svona).

"Ást er þjófnaður" er með áhugaverðari bókum sem ég hef lesið undanfarið - og í kaupbæti fékk ég að greiða höfundi beint fyrir sína vinnu (meira að segja með PayPal).  Betra verður það varla - og vonandi að tilraun Eiríks Arnar gangi svo vel að aðrir höfundar taki upp sömu siði.  Ef íslenskir bókaútgefendur fara ekki að mæta þörfum markaðarins, er líklega best að sneyða alfarið hjá þeim.  

Eða hvað?

Er hægt að gefa út bók án hjálpar útgefenda?  Hvað með auglýsingar - hvernig á fólk að vita þú varst að gefa út bók?  Þarf Eiríkur Örn kannski að grípa til þeirra ráða sem hann boðar í nýjasta blogginu, ef illa gengur að selja?

En næst þegar ég gef út bók (halló Ást er þjófnaður!) ætla ég samt að leigja Smáralindina undir útgáfupartíið, með fríu brennivíni fyrir hippsteraslektið, og fimmtán fimleikagellur til að dansa við mig í sjónvarpsauglýsingum á öllum stöðvum nonstop. Á meðan ég ríf símaskrána hans Gillz í tætlur (ömurleg símaskrá). Það myndi kannski ekki svara kostnaði, en það myndi þó sýna svart á hvítu hvers lags traust ég hefði á verkefninu. En á meðan maður er að spara fyrir Smáralindinni er líklega ekki um annað að ræða en að sprikla einsog bavíani og vona að einhver spyrji sig hver djöfullinn gangi eiginlega á.
(Eiríkur Örn, 12.05 2011)

Tekið skal fram ég þekki Eirík Örn ekki.  Hef aldrei hitt hann og hef engra hagsmuna að gæta.  Hef sent honum fimm tölvupósta í þessu lífi - nú síðast til að þakka fyrir ánægjuna sem ég hafði af nefndri bók.  Líklega hefur hann ekki einu sinni gagn af svona "bókadómi" frá amatör.  En vonandi samt.