Silvio Berlusconi lét einhverntíma hafa eftir sér að hann væri ekki aðeins besti leiðtoginn í sögu Ítalíu, heldur ofsóttasti einstaklingurinn í gjörvallri heimssögunni.

Ólíklegt er að Geir H. Haarde nái af honum fyrrnefnda titlinum, en miðað við orð og athafnir tárvotra stjórnmálamanna á Íslandi, á Geir ágæta möguleika á hinum síðarnefnda.  
Merkilega margir virðast líta svo á að aldrei hafi önnur eins hörmung riðið yfir Ísland og nú, þegar maður þarf að mæta í réttarsal og staðfesta sakleysi sitt.  Þetta er sérkennilegt, að mínu mati.  Engum dettur í hug að við Geir einan sé að sakast - en, gott fólk, hann var forsætisráðherra.

Á öðrum vængnum höfum við hrun fjármálakerfisins.  Því fylgdu langvarandi óþægindi - jafnvel hörmungar - fyrir fjárhag fjölskylda, einstaklinga og fyrirtækja, lýjandi barátta við erlend stjórnvöld, fullkomið vantraust í garð hverslags yfirvalda og samfélagsleg upplausn.  Svo afskaplega fátt sé nefnt.

Á hinum vængnum höfum við fyrrum (næst?)valdamesta mann landsins, sem mögulega gerðist sekur um alvarleg afglöp í aðdraganda hrunsins (ásamt öðrum, vissulega).  Þrátt fyrir þær hörmungar sem meint afglöp hafa hugsanlega valdið, horfir viðkomandi (í versta falli) fram á dóm sem er eilítið þyngri en Jón Jónsson fengi fyrir sæmilega svæsið hnupl. 

Stjórnmálamenn úr ýmsum flokkum hafa gerst málglaðir síðustu daga og leggja sig mjög fram um að sannfæra fólk um hve ósanngjarnt það sé að valdsmaður komi nærri dómssal í kjölfar áðurnefndra áfalla. Rökstuðningurinn er oft dásamlegur.  

Þannig hlýtur að vekja athygli að dómsmálaráðherra virðist gera persónulegu mati hærra undir höfði en Landsdómi.  Þetta sést m.a. á eftirfarandi klausu úr nýlegum bloggpistli, hvar Ögmundur færir rök fyrir því hvers vegna hann vill fella niður mál gegn Geir H. Haarde.

"Mest af því sem hér hefur verið vísað til [í aðdraganda hruns] var án efa gert í pólitískri blindu en ekki af illum ásetningi og segir mér hugur að jafnvel vanrækslan í eftirliti hafi oftar en ekki byggst á óskhyggju, voninni um að allt færi á besta veg, jafnvel eftir að grunsemdir vöknuðu um að pottur væri brotinn. Hið glæpsamlega sem að stjórnvöldum snýr varðar að mínu mati fyrst og fremst einkavæðingu bankanna og verðmætra almannaeigna..."
(ogmundur.is - 17.01 2012)

Ögmundur Jónasson, dómsmálaráðherra, hyggst sem sagt stuðla að því að máli gegn Geir verði vísað frá - því Ögmundi finnst að afglöp sem áttu sér stað í aðdraganda hrunsins beri keim af "pólitísk[ri] blindu en ekki af illum ásetningi".  Þess utan upplýsir hann að helstu meinsemdir eftirlits hafi stafað af "óskhyggju og voninni um að allt færi á besta veg".  

Þeir sem sinna áttu eftirliti voru sem sagt bara krúttlega bjartsýnir!

Sama Ögmundi finnst hinsvegar einkavæðing bankanna hafi verið glæpsamleg - og myndi því líklega styðja hverslags ákærur í slíkum málaferlum.  

Það myndi ég líka gera.

En óneitanlega hugsar maður sitt þegar sjálfur dómsmálaráðherra fellir slíka dóma - og upplýsir að hann hyggist beita sér gegn því dómstólar fái að fjalla um afglöp Geirs, því honum finnst þau ekki saknæm.  Væri ómaklegt af mér að segja "Dómstól Ögmundar" aðeins örfá hænuskref frá því sem kallast "dómstóll götunnar" - þ.e. þeirri hneigð að treysta fremur eigin niðurstöðu en dómstólum og grípa jafnvel til aðgerða sem fullnægja téðri tilfinningu?

Þess utan:

Ef það eru rök með frávísun að málið sé "pólitískt", má allt eins koma hreint fram og setja lög um ævilanga friðhelgi stjórnmálamanna.  Öll mál verða pólitísk um leið og þingmenn grípa skítinn til að henda hver í annan - og það gera þeir gjarnan meðvitað, einmitt til að blinda hina bláeygu.
En fyrir stóran hóp landsmanna, fyrir fólk sem gæti ekki verið meira sama um þær flokksómyndir sem á alþingi sitja, snýst málið fyrst og síðast um að ná fram svörum, sannleika og réttlæti - og jú, tryggja jafnframt að ráðherrar framtíðar hafi hugfast að starf þeirra snertir líf fólks - og það geti haft afleiðingar ef alvarleg mistök eiga sér stað.  Hvort sem um ásetning var að ræða eður ei.

Og, já.  Hættið að barma ykkur yfir að alþingi hafi ekki sent alla fyrir Landsdóm.  Það voru vissulega mikil vonbrigði - en úr því sem komið er leggst á ykkur, almenning, að refsa fyrir ræfildóm ákveðinna flokka og þingmanna - og það gerist vonandi í næstu kosningum.  
Að sá ræfildómur réttlæti frávísun á máli Geirs H. Haarde er fráleitt.  Málið er fyrir dómi og skal klárast þar.

Að sjálfsögðu.

Í umræðu um óeirðirnar í Bretlandi hefur áherslan verið á fjandsamlegt samfélag sem brugðist hefur sínum örmustu þegnum.  Hamagangurinn er úskýrður - og jafnvel afsakaður - með tilvísunum í misrétti og ójöfnuð. 

Slíkar alhæfingar hafa vissulega snertiflöt við málið, en segja langt í frá allan sannleikann.  Þær eru jafnframt dálítið móðgandi fyrir þann stóra hóp fátæks fólks sem úthrópaði ofbeldið.

Því óeirðirnar má allt eins líta á sem múgæsingu, spennufíkn, tækifærismennsku og græðgi.  Lítið um markmið, utan að fullnægja eigin hvötum og löngunum.  Móralskur níhilismi í sinni tærustu mynd - ábyrgðarleysið algert.  Dálítið eins og við tölum um (suma) útrásarvíkinga í dag.

Sem hóflegur andstæðingur Íhaldsflokksins, þykir mér sárgrætilegt að viðurkenna ein besta úttektin sem ég hef lesið um óeirðirnar kemur úr þeirra herbúðum (án þess ég skrifi upp á allt sem þar kemur fram).

"The left wing sales pitch of grievance, victim, blame and excuse has done immense damage to society, as has the rights culture and the sense of entitlement many young people now have. If we look there is clear chain of causality that goes through the decades as other poisonous ideas took hold and turned society on its head: The family is outmoded, children don't need fathers, they should be treated the same as adults, they don't need discipline or boundaries, authority is oppression, everything is society's fault, right and wrong are relative concepts, as is morality, ethics are contextual and no one view is worth more than another. Well-meaning this may be, but no society in the history of the world has taught its children this and survived".
(Conservative Home 14.08 2011)

Ég bendi sérstaklega á þetta, því það fer í taugarnar á mér hvernig þeir sem ég á líklega mest sameiginlegt með í pólitíkinni, hafa ritað um óeirðirnar sem óskilgetið afkvæmi hægri manna.  Simon Marcus hittir kannski ekki naglann á höfuðið í hverju orði - en eftir að hafa lifað og hrærst í félagslega geiranum í Bretlandi síðustu árin, tel ég hans innlegg óvitlausra en mörg önnur.

Ef Bretland er veikt, má sannarlega finna orsakirnar í misrétti, ójöfnuði og afskiptalausu ríkisvaldi (þó reyndar sé það svo - hvað sumir álitsgjafar athugi - að breska ríkið styður víða betur við fjölskyldur en hið íslenska*).  Alþjóðleg fjármálamiðstöð í London dregur síst úr hraustlegu launabili, illa gengur að taka á skattsvikum og undanskotum auðmanna - og háskólamenntun varð fáránlega dýr (sumstaðar) við nýlegt útspil samsteypustjórnarinnar.  Fleira mætti týna til.

En ekkert af þessu lagast við að gera alþýðuhetjur úr aumingjum.

Egill Helgason bendir á samfélag gegnsýrt af græðgi - og bendir á ágæta grein um óeirðirnar.  Margt er rétt í þeim texta.  Þó er það svo að þegar ég flutti til Bretlands, um mitt ár 2005, sló mig hve neyslumenningin var hófleg hér miðað við á Íslandi.  En á það hefur vart mátt minnast - sem er kannski skiljanlegt.  Það er auðveldara að gagnrýna aðra, en að horfast í augu við eigin vanda.
Þetta sést ágætlega á Íslandi, hvar hugtakið "skuldari" er orðið að samheiti með "sakleysi".  Í landinu sem spennti bogann hærra en flest önnur (þ.m.t. í skuldum heimilanna), finnst ekki ein einasta mannvera sem fór illa að ráði sínu fyrir hrun.  Íslenskt samfélag var ekki "gegnsýrt græðgi", heldur stappfullt af sakleysingjum sem voru þvingaðir til lántöku af vondum fjármagnseigendum og alþingismönnum.  Það er ekki heil brú í þessu.

Tekið skal fram ég er ekki að segja "skuldari" eigi að vera samheiti með "sekt" - því fer fjarri.

En ég er orðin langþreyttur á, hvort sem um er að ræða breska eða íslenska umræðu, að sjá endalausar kröfur um heiðarleika hinna hærra settu, frá fólki sem aldrei snýr kíkinum við.  Frá fólki sem ekki getur á nokkurn hátt viðurkennt að það sjálft hefur tekið rangar ákvarðanir - og ber einhverja ábyrgð á eigin lífi.

Hvað um það.  

Eftir óeirðirnar í Bretlandi, er ljóst að hefðbundin vinstri/hægri pólitík mun seint skila árangri við upprætingu vandans.

Hægri menn kenna frekju fátæklinga um - vinstri menn vísa á Thatcher.  Sannleikurinn er beggja vegna borðsins.

Það þarf að styðja betur við bök þeirra sem sannarlega vilja auðga líf sitt (í víðari skilningi en fjárhagslegum) og láta jafnframt af meðvirkni með þeim sem telja ríkið skulda þeim áhyggjulaust letilíf.
Samhliða þessu þarf að taka harðar á skattsvikum og undanskotum ríka fólksins og krefja það um aukna þátttöku í uppbyggingu samfélagsins.  Aðskilja þarf hefðbundna bankastarfsemi frá áhættuleikjum hinna ríku - og tryggja að hrun áhættuhlutans bitni fyrst og síðast á þátttakendum.

Svo gríðarfátt sé nefnt.

Í stuttu máli sagt; taka þarf á siðleysi, græðgi, tilætlunarsemi og ræfildómi - innan allra stétta.

* Dæmi: bresk láglaunafjölskylda með þrjú börn fær 160.000 krónur á mánuði í styrki vegna barna - fengi 40.000 á mánuði á Íslandi (samkvæmt reiknivél rsk.is).

Haukur Már Helgason ritar fróðlegt yfirlit yfir þanka Anders Behring Breivik.

Ég biðst afsökunnar á bloggleti til langs tíma - og að birtast svo með tilvísun í annan mann - en þessi grein sýnist mér ómissandi upphaf á þeirri greiningu og umfjöllun sem þarf að fara fram.  

Úr niðurlagi greinarinnar:

Tveir þriðju hlutar ritsins hans eru alveg samhljóða stórum hluta þeirrar samræðu sem blasir við okkur á íslenskum bloggþráðum dag hvern. Það er veigamikill munur þar á, að flestir þeir, hérlendis og erlendis, sem tala svona eru bara að tala svona. Þetta er allt í kjaftinum á þeim. Segja femínasistar, en líta ekki í raun svo á að krafan um launajöfnuð eða frelsi undan nauðgunum ígildi útrýmingarbúðum. Þeir munu ekki fylgja orðum sínum eftir með því að stofna reglu musterisriddara til að slátra unglingum í sumarbúðum. Það er gott. Það getur hins vegar verið æfing fyrir vitsmunalífið að horfast í augu við afleiðingar orða sinna, eins og maður meinti þau. Ef þú jafnar femínistum við nasista, ef þú segir þá sem þiggja atvinnuleysisbætur vera plágu, velferðarkerfið tilræði við þjóðina, ef þú segir þátttöku í Evrópusambandinu vera svik eða landráð, ef þú segir múslima fela í sér ógn við tilveru þína og þinna – hvaða rökrænu ályktun gæti einhver dregið af þessum forsendum? Ertu viss um að málstaður þinn sé svo óyggjandi að þú sért tilbúin(n) að taka ábyrgð á niðurstöðunni?

Við eigum ekki að hætta að tala. Við eigum ekki að óttast afleiðingar þess að skjátlast þegar við veltum vöngum, skiptumst á skoðunum – tökum stórt upp í okkur þess vegna. En sumt, raunar nokkuð margt, af því sem fengið hefur að fljóta á síðustu árum, ekki síst um þessa tvo hópa, femínista og múslima, hefur bara ekki innihaldið neitt nema óbeit. Ekkert vit. Engan skilning. Enga þekkingu. Bara styggð. Það má gera margt þarfara við orð. Við heilt málsamfélag.

Hneyksli vegna hleranna vikublaðsins News of the World eru hér í öllum fréttum, sem vonlegt er.  Lengi hefur blaðið legið undir grun um ósiðlegar aðferðir við fréttaöflun, en þá fyrst hófst fárviðrið þegar upp komst um hleranir á talhólfi Milly Dowler, 13 ára stúlku sem myrt var í mars 2002, en lík hennar fannst um sex mánuðum síðar.
Blaðamenn NoW eyddu m.a. út skilaboðum svo pláss væri fyrir fleiri og vöktu þannig falskar vonir um að stúlkan væri enn á lífi.

"...police detectives discovered that journalists had deleted some messages – potential evidence – in Dowler's voicemail box because it was full; that freed up space for new messages, which they could listen to. The deletions misled family and friends into thinking that Dowler was still alive."
(Wikipedia, Milly Dowler - sótt 11.07 2011)

Mál Milly virðist þó aðeins toppurinn á ísjakanum, því daglega berast fréttir af nýjum fórnarlömbum NoW.

Það er fyllilega skiljanlegt að málið veki athygli í Bretlandi - því það teygir anga sína um allt samfélagið.

Eitt af því sem rætt er um, er ábyrgð slúðurþyrstra neytenda.  Blaðið hefur verið eitt vinsælasta vikublað Bretlands í áratugi - og hefur náð þeim árangri með áherslu á sorpblaðamennsku.

"It had a reputation for exposing national or local celebrities as drug users, sex freaks or criminals, setting up insiders and journalists in disguise to provide either video or photographic evidence, and phone hacking in ongoing police investigations."
(Wikipedia, NoW - sótt 11.07 2011)

Fyrrum blaðamaður NoW gerði lítið úr þessu í nýlegu sjónvarpsviðtali og sagði slúðrið mikilvægt til að byggja upp lesendahóp, sem læsi síðan - kannski bara óvart - "vönduðu fréttirnar" líka.  

Kannski það sé rétt.  En það segir þá sitt um breskt samfélag ef eina leiðin til að koma fróðleik til fjöldans, sé að fela hann milli sorafrétta af ýmsu tagi.

UPPHAFIÐ
Sú sorgarsaga sem fjölmiðlar liggja nú yfir, hófst síðla árs 2005.  Þá fjallaði NoW um læknismeðferð sem William prins þáði og aðeins örfáir aðilar höfðu vitneskju um.  Grunur vaknaði um hleranir á talhólfi William og rannsóknarlögregla Scotland Yard var kölluð til.

Í ágúst, 2006, var Clive Goodman, blaðamaður NoW handtekinn vegna málsins - og Andy Coulson, þáverandi ritstjóri birti síðar opinbera afsökunarbeiðni hvar "frumhlaup" Goodman var fordæmt.

Í framhaldinu rannsakaði PCC (Press Complaints Commission) málið, en PCC er nefnd skipuð talsmönnum stærstu útgefenda Bretlands - og hlutverk hennar er að meta kvartanir sem berast vegna starfa fjölmiðla.  

Nefndin birti úrskurð sinn um mitt ár 2007, en þar var Goodman gagnrýndur fyrir hleranir - og tekið skýrt fram að ekkert benti til þess að hærra settir á blaðinu hafi vitað af málinu.  

Sem sagt; einstakt tilfelli, hvar óheiðarlegur blaðamaður blekkti vinnuveitanda sinn.

CAMERON RÆÐUR COULSON
Tæpum mánuði eftir úrskurð PCC (maí, 2007) réð David Cameron, leiðtogi þáverandi stjórnarandstöðu, Andy Coulson til starfa sem fjölmiðlafulltrúa - en honum var ætlað það merka hlutverk að endurhanna ímynd Íhaldsflokksins, fyrir komandi kosningar.  Coulson þáði litlar 75 milljónir í árslaun fyrir sitt framlag (núvirt).

Eitthvað var ákvörðunin gagnrýnd, innan flokks sem utan, en stuðningsmenn Cameron vísuðu í úrskurð PCC og náðu að þagga niður mesta hávaðann.  Lífið hélt áfram sinn vanagang.

FORSÍÐUEFNI ENN Á NÝ
Það er svo ekki fyrr en ríflega tveim árum síðar, eða í júlí 2009, sem vandræði NoW komast aftur á forsíður.  Blaðamaður Guardian, Nick Davies, upplýsti þá að News Group (eigandi NoW, gegnum News International) höfðu greitt ríflega eina milljón punda til að þagga niður í fórnarlömbum hleranna.

Davies hafði einnig eftir heimildamönnum að NoW hefði hlerað þúsundir farsíma og fórnarlömb mætti finna í flestum stéttum bresks samfélags.

Viðbrögðin við uppljóstrunum Davies voru fyrirsjáanleg, hvað NoW varðaði.  Staðhæfingum hans var hafnað.  Alfarið.  Lögreglan tók í sama streng; rannsóknin var framkvæmd af reynslumiklum lögreglumönnum, frekari sannanir hafa ekki fundist og því óþarfi að rannsaka málið að nýju (John Yates, MET 09.07 2009).

Umfjöllun Davies varð þó til þess að Yates, Coulson (þá fjölmiðlafulltrúi Cameron) og Les Hinton, fyrrum stjórnarformaður News Corp, voru kallaðir fyrir þingnefnd (Culture, Media and Sports Committee), hvar þeir endurtóku sömu rulluna - ekkert óeðlilegt við störf blaðamanna NoW.

Örfáum mánuðum síðar (nóvember, 2009) birti PCC enn úrskurð um málið, og var sá nokkuð samhljóma hinum fyrri - en nú var töluvert harkalega vegið að Guardian og látið í það skína að þar færi hinn raunverulegi slúðurmiðill.

Í febrúar, 2010, birti svo áðurnefnd þingnefnd (CMSC) álit sitt - en nefndin taldi sérlega vafasamt að Goodman hafi stundað hleranir án vitneskju vinnuveitandans.

Það sem eftir lifði árs birtust reglulega upplýsingar um hleranir og "sættir" hvar NoW hafði greitt háar fjárhæðir til að komast hjá málaferlum.  Fyrrum blaðamaður, Paul McMullan, viðurkenndi þá í viðtali við Guardian að hleranir - og aðrar ólöglegar aðferðir við gagnavinnslu - væru stundaðar af miklu kappi hjá miðlinum (08.09 2010).

Í kjölfar þessa krafðist fyrrum varaforsætisráðherra, John Prescott, að farið yrði yfir störf Scotland Yard, en Prescott efaðist um að lögreglan hefði staðið sig sem skyldi við rannsókn málsins.

NAUÐVÖRN - COULSON HÆTTIR
Þegar hér er komið við sögu - í lok árs 2010 - virðast stjórnendur NoW vera komnir í nauðvörn.  Sífellt fleiri fréttir berast af ólöglegum aðferðum blaðamanna - og stöku starfsmenn sem tengjast slíku eru reknir.

Eftir því sem fleiri fréttir bárust af siðleysinu innan NoW - jókst síðan þrýstingurinn á David Cameron, sem "lenti í því" að ráða Andy Coulson, fyrrum ritstjóra blaðsins, sem fjölmiðlafulltrúa.  Dómgreind Cameron var, eðlilega, dregin í efa.

Andy Coulson sagði síðan upp starfi sínu sem fjölmiðlafulltrúi Cameron, í janúar 2011.  Allt of seint, að margra mati.

BOLTINN RÚLLAR - HÓTANIR MURDOCH
Næstu mánuði halda sönnunargögn áfram að hlaðast upp - og gagnrýni á störf lögreglunnar verður háværari.  
Þingmaðurinn Chris Bryant - sjálfur fórnarlamb hleranna - upplýsti þá um það í þingsölum að "félagi Rupert Murdoch" hefði ráðið breskum þingmönnum frá því að fjalla um hlerunarmál NoW á þinginu. 

Í upphafi aprílmánaðar, 2011, eru tveir fyrrum starfsmenn NoW handteknir fyrir hleranir - og nokkrum dögum síðar biðst blaðið opinberlega afsökunnar á átta hlerunum og því heitið að skaðabætur verði greiddar í afmörkuðum tilfellum.  
Fleiri starfsmenn voru handteknir á næstu vikum.

ENDALOK NOW - MÁL MILLY DOWLER
Endalok NoW voru síðan innsigluð fyrr í þessum mánuði (04.07 2011), þegar Guardian birti fréttir þess efnis að blaðamenn NoW hleruðu talhólf Milly Dowler, ungrar stúlku sem myrt var árið 2002.  Þar má segja þolinmæði landans hafi þrotið - fullkomlega.  
Þáverandi ritstjóri NoW, Rebekah Brooks, hefur ekki átt sjö daganna sæla síðan, en hún starfar nú sem forstjóri News International.  Samkvæmt upplýsingum sem leikarinn Hugh Grant aflaði, í apríl 2011, þykir líklegt að Rebekah hafi vitað af siðlausum vinnubrögðum blaðamanna í Dowler málinu.

Fjórum dögum síðar birtust svo ásakanir um að símar hafi verið hleraðir hjá ekkjum sem misstu menn sína í íraksstríðinu - og fleira kræsilegt í svipuðum dúr.  James Murdoch (sonur Rupert), tilkynnti samdægurs (07.07 2011) að útgáfu NoW yrði hætt.  

Mikil gleði greip um við þessa tilkynningu; menn slógu því jafnvel fram að samtakamátturinn hefði knésett Murdoch.  En svo fór að leka í fjölmiðla að búið væri að taka frá lénið sunonsunday.co.uk, en þar er líklega komið hið nýja News of the World.  Það á sem sagt að varalita svínið og skipta um nafn.  Það er allt og sumt. 

Daginn eftir tilkynninguna um lokun NoW var Andy Coulson, fyrrum fjölmiðlafulltrúi David Cameron, handtekinn.

BSKYB - ÁGIRND MURDOCH
Fyrir Murdoch feðganna er núverandi ástand óþolandi.  News of the World skipti þá kannski ekki öllu máli - en hneykslið í kringum vikublaðið hefur undið upp á sig og gert þeim erfitt um vik að taka yfir BSkyB, en fyrirtæki þeirra, News Corp. á þegar tæp 40% í þeirri fjölmiðlasamsteypu.  

Áður en fréttirnar af Milly Dowler birtust, leit út sem fátt gæti stöðvað Murdoch í að kaupa þau 60% sem upp á vantaði til að eignast fyrirtækið að fullu.  Stjórnmálamenn virtust sæmilega sáttir við kaupin (utan Vince Cable, líkt og menn muna) og flest benti til að málið rynni í gegn án teljandi vandræða.

Svo sprakk sprengjan - og Murdoch er í hvínandi vandræðum.

EFTIRLEIKURINN
Það er í sjálfu sér ómögulegt að segja til um hvaða áhrif þetta hneykslismál mun hafa í Bretlandi - en ljóslega verða afleiðingar.

Fyrr í dag yfirheyrði þingnefnd fjóra fyrrum og núverandi yfirmenn Scotland Yard.  Þar eru fjarri því öll kurl komin til grafar.  Nick Davies fer stórvel yfir þann þátt í myndbandi á vef Guardian.

Ed Miliband, leiðtogi Verkamannaflokks, heldur áfram að berja á David Cameron vegna málsins og fjölskylda Milly Dowler hefur kallað eftir því að Rebekah Brooks segi af sér sem forstjóri News International.

Hin óhæfa fjölmiðlanefnd (PCC), verður lögð niður - sem vekur þá upp ótta um hvað muni taka við.  Munu stjórnvöld notfæra sér þetta tækifæri og reyna múlbinda fjölmiðla á einhvern hátt?

Kauptilboði í BSkyB hefur verið vísað til samkeppnisyfirvalda - og stjórnmálaflokkar virðast vera ná saman um að hvetja Murdoch til að láta af frekari áformum um yfirtöku fyrirtækisins.  

Slíkt hefði verið óhugsandi fyrir aðeins örfáum dögum.

Fyrrum formaður Framsóknarflokks, Guðni Ágústsson sagði síðla árs 2008, "það er ekki til neitt siðgæði í rauninni nema kristið siðgæði".

Þetta sagði Guðni úr ræðustól alþingis, en lét svo ritara breyta textanum, svo nú stendur á vef alþingis: 

Það er í rauninni ekki til neitt sem hefur bætt heiminn jafnmikið og kristið siðgæði.
(alþingi 22.05 2008)

Hvorug fullyrðingin hugnast mér vel - og reyndar vitum við í dag að tengslin milli kristni og siðgæðis eru afskaplega haldlaus þegar á reynir.  Innan kirkjunnar má finna gott fólk í bland við illmenni (og allt þar á milli) - rétt eins og annars staðar í þjóðfélaginu.

Sem er kannski eðlilegt?

En óneitanlega eykur það á ljótleikann í hneyksli kirkjunnar, hve sumir þátttakendur hafa hreykt sér af háum stöllum síðustu ár - oft með töluverðri fyrirlitinu í garð þeirra sem ekki trúa.

Þetta má t.d. sjá á eftirfarandi tilvitnunum í Karl Sigurbjörnsson, biskup, sem birtust á vef Vantrúar í febrúar, 2008.

Trúleysi ógnar mannlegu samfélagi, viðskiptum og stjórnmálum; ótryggð og ótrú ógnar uppeldi barna okkar, sundrar heimilum og fjölskyldum. Valið stendur milli trúar og trúleysis á vettvangi hversdagsins, sem og viðskipta og stjórnmála.
---
Ekkert foreldri getur varið barn sitt fyrir ágengni þess ofstækis sem helst sækir að þeim hjörtum og sálum sem ekki hafa fengið næringu trúar, ekki hafa fengið viðmið helgra sagna og helgrar iðkunar og ein megna að hamla gegn áhrifum sálardeyðandi og mannskemmandi guðleysis og vantrúar.
---
Ef börnin fá ekki lengur að heyra sögurnar af Jesú og læra boðskap hans, þá verða þau ... blind á birtu þess orðs og anda sem eitt megnar að lýsa, leiða og blessa í gleði og sorg, í lífi og í dauða.
---
Af rótum kristninnar sprettur frelsi, já og mannréttindi og allt það besta sem vestræn menning hefur fram að færa. ...Guð hefur skapað okkur til samfélags við sig og hjarta manns er órótt uns það hvílist í honum. Þetta er grundvallarstaðreynd. Og þegar Guði er úthýst úr lífi manns og mannhyggjan er sett á stall, þá verða það ekki frelsið og friðurinn og lífið sem við tekur, heldur helsið og hatrið og dauðinn. Það staðfestir öll reynsla.
(Vantrú 28.02 2008 - sótt 20.06 2011).

Þarna er trúleysið úthrópað og látið sem einungis trúaðir geti lifað innihaldsríku lífi, meðbræðrum og samfélagi til sóma.  Trúleysingu fylgir, samkvæmt Karli Sigubjörnssyni, sviksemi, hatur, helsi og dauði.  Guðleysi er mannskemmandi og "sálardeyðandi".

Sé þetta rétt, má spyrja hvort margir æðstu manna kirkjunnar séu trúlausir?  Úlfar í sauðgæru?  Því ef sviksemi, helsi, hatur og mannhyggja eru meðal "sjúkdómseinkenna" trúleysis - sýnist mér kirkjan hljóti að vera fársjúk? 

En ég ætla ekkert að fullyrða um það.

Öll þau hneykslismál sem dunið hafa á hinum ýmsu kirkjum síðustu ár, sýna þó svart á hvítu að skipting í gott fólk (trúaðir) og vont fólk (trúlausir), heldur ekki vatni.  Ekki á nokkurn hátt.  Þar held ég reyndar fjölmargir prestar séu mér sammála.

Kirkjan lifir kannski áfram, en hlutverki hennar sem einhvers konar yfirvalds um siðleg málefni er löngu lokið.  

Predikanir líkt og vísað er í hér að ofan, heyra því vonandi sögunni til.  

Það er engin innistæða fyrir þess háttar áróðri.