-
Afrek mín í rúminu
11. mars 2010
Ég hef enga trú á draumaráðningum eða yfirskilvitlegum kenningum af nokkru tagi. Ég trúi ekki á drauga, ekki á Guð og ég hef enga trú á spákonum, miðlum eða hvers kyns hindurvitnum. Ég trúi eigin augum og hef ekki forsendur til að trúa neinu öðru. Ég er efahyggjumaður fram í fingurgóma og reyni að sjá öll mál frá báðum hliðum. Í því samhengi geri ég mér stundum upp skoðanir til þess eins að fá þann sem fullyrðir til að rökstyðja kenningar sínar eða meiningar. Slíkt hefur margsinnis komið mér í bobba enda get ég staðið fastar á uppgerðum skoðunum en fótunum. Jafnvel skoðunum sem ég er í grunninn algjörlega ósammála. Þar sem mér hefur ekki alltaf tekist að leiðrétta uppgerðar skoðanir mínar eru dæmi þess að ég hafi, fyrir misskilning auðvitað, verið vændur um hræsni og tvískinnung.
Versnandi draumar
Þrátt fyrir að hugarflug mitt sé fremur bragðdauft þegar ég vaki verður ekki það sama sagt um draumfarir mínar, sérstaklega ekki eftir að unnusta mín varð ólétt. Hennar draumar hafa versnað eftir því sem á meðgönguna líður en mér skilst að slíkt sé ekki óalgengt, frekar en svo margt annað, hjá þunguðum konum. Hún hrekkur upp með andfælum aðra hverja nótt vegna martraða. Þar sem ég vakna reglulega við þessi ósköp man ég núna nánast hvern einasta draum sem mig dreymir að morgni.
Fram af klettasyllu
Það má eiginlega segja að eftir því sem hennar draumar versna þá batna mínir. Á meðan hún er á harðahlaupum undan verum af ómennskum toga er ég í góðu yfirlæti á snekkju á miðjarðarhafinu með Jóni Ásgeiri og Steingrími J. Eina nóttina stóð hún í blóðugum byssubardaga á sama tíma og ég lék til úrslita á HM í knattspyrnu, með ekki minni mönnum en íslenskumælandi Didier Drogba, pabba mínum, Obama og Merði Árnasyni. Að sjálfsögðu skoraði ég markið sem réð úrslitum og var um það bil að taka við bikarnum þegar ég vaknaði við vesalings kærustuna mína sem var í sínum draumi að draga sinn síðasta andadrátt. Eina nóttina stökk hún fram af hárri klettasyllu og aðra nótt datt hún fallhlífarlaus úr flugvél með tilheyrandi andköfum.
Eins og blóm í eggi
Þá sjaldan sem ég fæ martraðir tengjast þær smávægilegum ósigrum í vinnunni, ógnvekjandi hestum, því að ég get ekki hlaupið eða talað, eða í versta falli er einhver að skamma mig fyrir eitthvað sem ég á ekki skilið. Það eru þær nætur sem hana dreymir þolanlega. Draumar mínir eru hins vegar yfirleitt á þann veg að mér gengur allt að óskum. Sofandi er ég eins og blómi í eggi; hleyp áhyggjulaus með ókunnugum yngismeyjum um falleg engi, spóka mig á unaðslegum sólarströndum eða slæ í gegn sem veislustjóri eða leynigestur í afmælum. Ég er hrókur alls fagnaðar og hvers manns hugljúfi.
Margfaldur heimsmeistari
Afrek mín á íþróttasviðinu eru ekki lítil. Á undanförnum fimm mánuðum hef ég orðið heimsmeistari í handknattleik og allavega þrívegis í fótbolta, nú síðast aðfaranótt miðvikudags. Ég á gullmedalíu í sundi frá ólympíuleikum sem haldnir voru í Ólafsvík (sigra Ian Thorpe naumlega) og ég hef ekki tölu á þeim skiptum sem ég hef orðið Íslands- eða bikarmeistari í hinum ýmsu íþróttagreinum. Ég tefldi við og gersigraði Bobby heitinn Fisher í síðustu viku og vann gull í alpatvíkeppni um helgina. Bjarna Ármanns hljóp ég af mér í einkennilegu maraþoni Glitnis, þar sem menn og dýr kepptu á fjórum fótum.
Fjölnir Þorgeirs draumaheima
Ég veit að það er hvorki siðsamlegt né vinsælt að hreykja sér af eigin afrekum í rúminu. Það fer þó eftir því hvaða póll er tekinn í hæðina. Sofandi er ég beinlínis ósigrandi enda er verðlaunaherbergi drauma minna fyrir vikið stútfullt af bikurum og viðurkenningum fyrir hin ótrúlegustu afrek. Ég er Fjölnir Þorgeirs draumaheima. Ég veit þó ekki hvort og þá hvaða merkingu ég ætti að að leggja í þessa sigra mína. Kannski eru þeir til þess fallnir að lýsa upp skammdegið, kannski til þess að vega upp á móti martröðum unnustu minnar; þannig að að meðaltali dreymi okkur þolanlega. Kannski eru æðri máttarvöld að leyfa mér að sofa áhyggjulaus í síðasta sinn, þar sem barnsgrátur mun fyrr en varir spilla nætursvefninum. Ef ég tryði því væri ég tvísaga og jafnvel hræsnari. Það er ég auðvitað ekki. Bara misskilinn.
Skrifa athugasemd
-
Erótík og strætó - ljósmynd!
9. mars 2010
Gleymdi stund og stað þar til ég tók eftir því að lendarnar á konunni voru farnar að blikka. Hrökk upp við að ég var á rangri akrein. Stefndi hraðbyrri að Mjóddinni þegar ferðinni var heitið allt annað.
Auglýsingar á strætó geta verið afar truflandi fyrir ökumenn, svo ekki sé fastar að orði kveðið.
Þetta minnti mig samt á atriði úr Dumb&Dumber.Skrifa athugasemd
-
Handbók verðandi föður
2. mars 2010
Föt til skiptana, bleyjur, rúm og snuð hélt ég þar til fyrir nokkrum vikum að væri fínasti startpakki fyrir nýfætt barn. Eins og ég hef áður greint frá eigum við hjónaleysin von á okkar fyrsta barni í júní og ég get ekki sagt annað en að meðgangan, sem gengur sérdeilis prýðilega, hafi verið lærdómsrík.
Þegja og vera sætur
Á fyrstu vikum meðgöngunnar, á milli þess sem ég reyndi að jafna mig á gleðifréttunum og átta mig á því sem gerst hafði, leiddi ég hugann að stóra deginum; deginum þegar mitt fyrsta barn kæmi í heiminn. Ég viðurkenni reyndar að ég með svolítið samviskubit yfir því hve mitt framlag til fæðingarinnar, ef allt gengur að óskum, verður léttvægt samanborið við hennar. Mér skilst að ég eigi að sitja þarna við hlið hennar og vera sætur, eins og hún orðaði það. Ég á að gera allt sem hún segir þegar hún segir það, möglunarlaust og án nokkurra spurninga. Bollaleggingar eru með öllu óæskilegar og rökhugsun getur beinlínis orðið mér að líkamstjóni. Ég má ekki hafa skoðanir á neinu og hnyttir brandarar um aukasaumspor og annað slíkt eru vægast sagt illa séðir. Ég á eiginlega bara að þegja á meðan átökunum stendur, og freista þess að halda meðvitund.Droppa við í Hagkaup
Á upphafsstigum meðgöngunnar sá ég fyrir mér að aðdragandi fæðingarinnar yrði nokkuð náðugur fyrir mig. Í barnslegri einlægni sá fyrir mér að á leiðinni upp á spítala myndi ég droppa við í Hagkaup eftir bleyjum og samfellu (og lesefni fyrir mig) og hendast svo inn í Lyf og heilsu til að bjarga snuðinu. Þá mætti barnið koma. Því sem vantaði myndi ég svo kippa með á heimleiðinni, til að nota ferðina.Bara hálfbjáni
Þeir sem eiga börn halda líklega að ég sé fábjáni, eins og Þráinn myndi orða það. Það getur vel verið að ég hafi í upphafi verið bjáni en vegna þess að nú veit ég betur en lýsingin hér að ofan gefur til kynna leyfi ég mér að titla mig sem hálf-bjána, eins og Svejk orðaði það. Ég á margt ólært en veit þó sitthvað.
Ég veit til dæmis að listinn yfir hluti sem nauðsynlega þurfa að vera til þegar barnið fæðist er lengri en Genfarsáttmálin. Hlutirnir sem þarf að kaupa eru nærri því eitt hundrað talsins og þar má ekkert einasta atriði vanta.Að æra óstöðugan
Þegar ég viðraði einfeldningslegar ranghugmyndir mínar við þá óléttu var mér fljótlega (og meira að segja fremur hranalega) komið í skilning um að bleyjurnar verða ekki keyptar á leiðinni upp á spítala og snuðin ekki heldur. Allt, og það er ekkert smáræði, skal verða tilbúið löngu áður en settur dagur, 30. júní, rennur upp.
Óstöðugur lesandi gæti ærst ef ég teldi upp allt það sem þarf að kaupa áður en barnið fæðist. Ég ætla því ekki að þylja það upp enda er ég ekki viss um að svo langar færslur séu leyfilegar hér á DV blogginu. Ekki einu sinni Jóhann Hauksson myndi skrifa svo langt.
Sumt á þessum lista er þó nauðsynlegt að nefna. Ég hef punktað hjá mér nokkur framandi atriði sem ég þarf að kunna skil á. Ef til vill er þetta lítill vísir að handbók verðandi feðra:Heimferðaföt – Engin venjuleg föt. Heimferðaföt eru agnarsmá og jafnframt fyrstu fötin sem barnið er klætt í. Heimferðarföt verða ekki gripin við tækifæri úr Hagkaupum og þau verða ekki keypt í Kolaportinu. Þau verða valin af sérstakri natni og keypt í sameiginlegri verslunarferð með góðum fyrirvara.
Brjóstagjafarpúði – Ef mér skjátlast ekki er brjóstagjafapúði til þess fallinn að auðvelda nýbakaðri móður að gefa brjóst. Þetta er eins konar koddi eða stuðningspúði. Ég veit ekki hvort maður þarf einn eða hvort gott er að eiga tvo; einn fyrir hvort brjóst.
Nefsuga – Þetta fyrirbæri hafði ég aldrei nokkurn tímann heyrt um. Nefsugu er nauðsynlegt að eiga ef barnið fæðist kvefað. Ungabörn snýta sér ekki. Með nefsugu er horið sogið úr nefinu á barninu. Ég hef ekki þorað að spyrja en ég geri ráð fyrir að móðirin sjúgi.
Gjafabrjóstahaldari – Neibb, þetta er ekki brjóstahaldari sem þú gefur unnustu þinni. Gjafabrjóstahaldari er sérstaklega hannaður til þess að auðvelda konum að gefa barninu brjóst. Hann er þannig útbúinn að hægt er að losa um annað brjóstið með einu handtaki. Þá dettur það út og er tilbúið í slaginn.
Angel Care – Þetta er hvorki barnabók né tegund af klósettpappír. Angel Care er motta. Motta sem er lögð undir barnið í rúminu. Það pípir á við öflugasta reykskynjara ef barnið hefur ekki hreyfst í nokkrar sekúndur. Mér er sagt að aðal áhyggjuefni nýbakaðra foreldra sé hvort barnið andi eða ekki. Það er víst ekki sjálfgefið og heldur vöku fyrir foreldrum heilu næturnar. Angel Care virðist einnig vera þannig gert að verðandi mæður sofa ekki fyrr en tækið er komið í hús.
Angel Care nemur smæstu hreyfingar barnsins og getur á einhvern dularfullan hátt sent SMS eða látið vita (veit ekki hvernig) ef hitastig í herberginu er ekki nákvæmlega eins og það á að vera.Fleira mætti nefna en hér læt ég staðar numið. Verðandi feðrum er best að lifa.
Skrifa athugasemd
-
Eltur af óðum hestum
23. febrúar 2010
Ég var einu sinni hársbreidd frá því að láta lífið fyrir tilstilli trylltra hesta sem gengu lausir. Fyrir vikið, og ýmislegt annað að auki, hef ég verið logandi hræddur við þessar skepnur nærri alla mína ævi. Ef ég er í margmenni þar sem hestur er nálægt spila ég mig kúl; ég læt á engu bera og tala um hnakka og hófa eins og reyndasti sveitamaður á meðan ég gæti þess vandlega að horfast ekki í augu við þessi óargadýr sem venjulegt fólk kallar hesta. Fjandinn gæti orðið laus ef þeir sæju óttann í augum mínum.
Annálaður barnahestur
Þetta byrjaði allt saman í sumarbúðum árið 1995, í Lundi í Öxarfirði. Á síðasta degi dvalarinnar var hestaferð á dagskrá. Fyrir flesta sveitakrakkana var þetta hversdagslegur viðburður en ég hafði alla tíð haft illan bifur á hestum og aldrei staðið nær en svo að ég gæti ekki hlaupið inn í bíl eða í öruggt skjól á örfáum sekúndum. Eftir mótbárur af minni hálfu tókst engu að síður að telja mér trú um að hesturinn sem ég átti að ríða væri annálaður „barnahestur“.
Hlýddi engu
Útreiðartúrinn var í einu orði sagt skelfilegur. Hesturinn skakklappaðist áfram eins og hann væri að skokka í fyrsta skipti og áður en langt um leið var ég orðinn langsíðastur. Hann hlýddi í engu þeim munnlegu fyrirmælum sem ég gaf honum og lét sér fátt um finnast þegar ég reyndi að benda honum á að gera eins og hinir hestarnir. Pedalarnir voru of síðir og hnakkurinn hallaði. Hesturinn var staðráðinn í því að hossast eins mikið og hann gat. Mér var orðið óglatt og sá ekki handa minna skil í vegna alls ryksins í loftinu sem hestarnir á undan höfðu þyrlað upp.
Bikkjan datt
Ég var að því kominn að henda mér af baki á ferð þegar fjandans bikkjan tók upp á því að detta fram á hnén. Íslenski hesturinn er sagður sá besti í heimi en þrátt fyrir árhundraða kynbótastarf hefur enn ekki tekist að framleiða hann með festingum fyrir öryggisbelti. Það sem varð mér til happs var að ég flæktist í beislinu þegar hesturinn datt. Fyrir vikið flaug ég ekki á eigin haus heldur hausinn á hestinum. Á meðan bikkjan reyndi að standa á fætur náði ég að vefja löppunum utan um hálsinn á dýrinu og ríghalda mér í hausinn á því. Um fimm sentimetrar skildu augu okkar að. Trylltu augnaráði hestsins gleymi ég aldrei. Á einhvern undarlegan hátt datt ég ekki af baki og náði að fikra mig aftur á hnakkinn sem nánast hékk á annarri hliðinni. Hestinum virtist ekki minna brugðið en mér og við komumst að þegjandi samkomulagi um að ég myndi ganga heim.
Eins og fætur toguðu
Eftir atvikið fékk ég marblett sem náði bókstaflega yfir allt lærið á mér. Hann hvarf á nokkrum vikum, ólíkt marinu sem ég fékk á sálina. Það hefur enn ekki horfið. Tveimur árum eftir þessa örlagaríku ferð var ég á fermingaraldri. Ég var í 8.bekk í Lundi, á sama stað og ég hafði verið í sumarbúðum tveimur árum áður. Til að fara í sundkennslu þurftum við krakkarnir að ganga tvö eða þrjú hundruð metra niður fyrir þjóðveginn. Einn kaldan dag í janúar var ég, eins og stundum áður, á síðustu stundu. Klukkuna vantaði tvær mínútur í eitt en tíminn átti að byrja fimm mínútur yfir. Ég hljóp eins og fætur toguðu niður afleggjarann og kom að pípuhliði sem ég þurfti að stikla yfir áður en ég þveraði þjóðveginn.
Á öðru hundraðinu
Þegar ég kom yfir hliðið og hugðist hlaupa síðasta spölinn sá ég mér til mikillar skelfingar að hópur hesta var í um hundrað metra fjarlægð. Þeir hlupu á harðaspretti í átt til mín, eftir veginum. Mér rann kalt vatn milli skins og hörunds og hörfaði yfir pípuhliðið til baka. Ég faldi mig í vegkantinum og ætlaði að bíða þess að þeir hlypu fram hjá. Þegar ég taldi mig öruggan staulaðist ég aftur yfir pípuhliðið. Hestarnir, sem voru nú í um hundrað metra fjarlægð hinum megin frá, snarstoppuðu þegar þeir sáu mig, sneru við og komu aftur hlaupandi á öðru hundraðinu í átt til mín.
Kunnuglegt augnarráð
Nú var að duga eða drepast. Ég gat valið um að sleppa sundtímanum eða hætt lífi mínu og hlaupið síðasta spölinn og komist þannig í öruggt skjól. Illa ígrunduð ákvörðun varð til þess að ég tók ég á rás, hljóp yfir veginn og í átt að sundlauginni. Hestarnir óðu nálguðust mig hraðar en ég hafði vonað. Þeir hlupu á eftir mér niður afleggjarann að sundlauginni. Það var þá sem ég leit við og sá hann. Ég sá sama tryllta augnaráðið og í sumarbúðunum tveimur árum áður. Óumdeilt var að hesturinn var kominn til að hefna sín.
Andadráttur hestanna
Ég datt á hálku og fannst ég varla geta staðið upp. Mér leið eins og í martröðum þar sem maður reynir að hlaupa en getur það ekki. Ég hljóp svo af öllum lífs- og sálarkröftum en fannst ég varla hreyfast. Ég þorði ekki að líta til baka. Þegar fimm metrar voru í útidyrahurðina heyrði ég andardrátt hestanna. Þeir voru í seilingarfjarlægð. Þeir voru trylltir. Orð fá ekki lýst þeim létti sem ég upplifði þegar ég þeyttist inn um dyrnar og skellti hurðinni. Ég þorði ekki að líta út en sat drjúga stund í anddyrinu á meðan
ég jafnaði mig. Það var þá sem ég tók þá upplýstu ákvörðun að fara aldrei á hestbak framar.Skrifa athugasemd
-
Sólskinsbros og sixpack
9. febrúar 2010
Ég þarf að viðurkenna svolítið. Ég er svo illa haldinn af keppnisfíkn að þungun unnustu minnar hafði eiginlega úrslitaáhrif á það að ég ákvað að taka líkamsræktina með trompi. Ég ákvað endanlega að skrá mig í Crossfit í Sporthúsinu daginn eftir að hún tilkynnti mér að konur gætu vænst þess að þyngjast um allt að 20 kíló á meðgöngunni.
Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar og setti mér það markmið að vera annað hvort léttari (hæpið) eða með minni bumbu en konan á síðasta þriðjungi meðgöngunnar (raunhæft). Hún hefur alla tíð frá því við kynntumst verði grennri og spengilegri aðilinn í sambandinu. Þegar ég sá fram á að eiga loksins
séns, jafnvel þó um mjög tímabundið skeið væri að ræða, ákvað ég að fara á fullt.Síðan í nóvember hef ég hamast ég eins og hamstur í hjóli. Ég fer í Crossfit þrisvar í viku og fótbolta tvisvar. Ég geri armbeygjur, hnébeygjur, sippa, hoppa og hleyp á eftir bolta þangað til ég æli. Bumban skal hverfa, hvað sem það kostar.
Ég hef tekið svo hraustlega á því að ég væri vafalaust hlaupandi um berfættur og ber að ofan á ströndinni. Ég væri fitulaust kjötstykki, með sólskinsbros og sixpack. Ég væri holdi klædd ímynd heilbrigðis og hreystis. Ég væri svei mér þá orðinn eins og Arnar Grant ef ekki væri fyrir þá staðreynd að mér finnst matur alveg syndsamlega góður.Skrifa athugasemd
