„Baldur, ættum við ekki að nota taubleyjur á barnið okkar? Þær eru bæði ódýrari og svo hef ég heyrt að blablabla...,“ sagði rödd sem fjaraði út í kollinum á mér, enda var Arsenal í dauðafæri gegn United.
„Sást’etta?“ spurði ég óðamála.
„Sástu færið?“ spurði ég aftur óþreyjufullur og leit á kærustuna mína og sambýliskonu til sjö eða átta ára. Af svipbrigðum hennar að dæma sá hún ekki færið. Ískalt augnaráðið bar þess vott að enski boltinn væri ekki til umræðu í þetta sinn.
„Fyrirgefðu, elskan, hvað sagðirðu aftur?
Ég var aðeins ... ehh ...“
„... á Emirates?“ greip hún fram í og dæsti áður en hún hélt áfram: „Sko, Baldur. Við erum í þessu saman, er það ekki? Það er ekki bara ég sem er að fara að eignast þetta barn?“
„Já, hann er bara barn,“ svaraði ég utan við mig.
„Hver?“ spurði hún hvasst.
„Fabregas,“ svaraði ég, enda hafði hann klúðrað færinu illa. United var meira að segja komið í gagnsókn.
Hún reif af mér fjarstýringuna og ég var satt best að segja feginn þegar hún ákvað að nota hana einungis til þess að slökkva á sjónvarpinu.

Öllu gamni fylgir alvara
Ég fékk ræðuna sem ég átti skilið og fannst ég sleppa nokkuð vel með því að lofa bót og betrun, auk þess að hengja upp þvottinn, ryksuga og taka til í hálfleik. Hafi það farið fram hjá einhverjum þá eigum við unnusta mín von á okkar fyrsta barni í sumar. „Öllu gamni fylgir einhver alvara,“ sagði afi minn eitt sinn þegar barneignir bárust í tal. Það eru orð að sönnu. Miðað við þá alvöru sem fylgir meðgöngu þá get ég vart gert mér í hugarlund þær breytingar sem verða á lífi okkar þegar barnið verður komið í heiminn.

Einn dagur í einu
Villt þú að við sendum barnið okkar í sunnudagaskóla?“ var til dæmis inngangur mikillar rökræðu sem við áttum um daginn. Mér fannst hún ekki alveg tímabær, þar sem ég hafði verið við það að festa svefn. En konunni fannst þetta afar brýnt umræðuefni. „Eigum við ekki bara að taka einn dag í einu?“ spurði ég svefndrukkinn og vongóður um skjóta lausn. Á þessu lá hins vegar svo mjög að ekki varð aftur snúið fyrr en stóra sunnudagaskólamálið hafði verið til lykta leitt.

Berrassaður að elda
Ef ég hef eitthvað lært á meðgöngunni þá er það sú staðreynd að þolinmæði og umburðarlyndi kvenna minnkar eftir því sem bumban stækkar. Ef hún verður svöng þá skal brugðist við því strax og þá dugir „engin helvítis Húsavíkurjógúrt“. Nágrannarnir halda örugglega að ég sé einlægur áhugamaður um eldamennsku að næturlagi. Berrassaður með svuntu.

Sálfræðingur og nuddari
En að öllu gamni slepptu þá er konan yndisleg, æðisleg, fullkomin, frábær, stórkostleg og stundvís. Ég viðurkenni þó að þetta ástand getur reynt á. Ég hef vitaskuld lagt mig fram við að vera alúðlegur og reyni að vera allt í senn sálfræðingur, nuddari, heimilisfaðir, kærasti og vinur. Ég býð henni vatnsglas, baknudd, kodda, annað vatnsglas og hlýrri sængina fyrir svefninn og reyni af veikum mætti að sofna ekki á undan henni.

Fjarlægur draumur
Þrátt fyrir metnað minn og eldmóð skal ég viðurkenna að ég á erfitt með að einbeita mér að uppeldisaðferðum, taubleyjum og barnabílstólum þegar enn eru fjórir eða fimm mánuðir til stefnu. Ekki misskilja mig, ég er ákaflega spenntur og hamingjusamur með þessa ráðstöfun. Mér finnst ég tilbúinn að axla þá ábyrgð sem fylgir því að eignast barn. Það er hins vegar smátt og smátt að renna upp fyrir mér að tími enska boltans um helgar, veiðiferða á haustin og knattspyrnuiðkunar
í tíma og ótíma heyrir brátt sögunni til. Emirates á laugardögum og Villa Park á sunnudögum verður í besta falli fjarlægur draumur á næsta „seasoni“.

Kvaddi Fabregas
„Baldur, vissirðu að vöggudauði er helmingi algengari ef annað barn hefur notað dýnuna áður?“ spurði hún (með tölvuna fyrir framan sig) í seinni hálfleik, þegar United var að valta yfir Arsenal. Það hafði ég aldrei heyrt og varð hlessa. Reynslunni ríkari kvaddi ég Fabregas, flaug í huganum
heim frá Emirates, slökkti á sjónvarinu, sneri mér að konunni og spurði, fullur áhuga: „Hvernig getur vöggudauði ver...“ „Suss, þátturinn minn er að byrja,“ svaraði hún og skellti heyrnartólunum
á eyrun á sér.