Ég stend mig stundum að því að kenna í brjósti um börnin sem munu erfa þetta sker, þetta sker sem við í daglegu tali köllum Ísland. Það er auðvitað ekki hægt annað en að vorkenna þeirri kynslóð sem þarf að gangast við því að vera af lántakendum og fjárglæframönnum komin.

Vesalings börnin okkar alast upp við gjaldeyrishöft, gjaldeyriskreppu, Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, lántökugjöld, gjaldeyrisbrask og gjaldeyrissvik. Hvers eiga þau að gjalda? Þau losnuðu þó allavega við afnotagjöldin. Nú er það bara nefskatturinn, sem þarf að greiðast á gjalddaga.

En þó ég vorkenni þeim stundum, þá treysti ég þeim fullkomlega til að stýra þjóðarskútunni þegar þar að kemur. Börn í dag eru nefnilega stórlega vanmetin. Eina litla sögu hef ég, þeirri fullyrðingu minni til stuðnings.

Fyrir um tveimur árum fór ég með flugi frá Reykjavík til Akureyrar. Skömmu áður en kallað var út í vél kom til mín undurfögur og barmmikil afgreiðslustúlka sem bað mig að gæta sex ára gamals drengs í fluginu. Drengurinn hét Felix. Ég skoraðist að sjálfsögðu ekki undan, enda var ég ósjálfrátt með hugann við aðra skoru. Gat ekki annað.

Felix reyndist afar skarpur ungur drengur. Til vitnis um það var hans fyrsta verk að stoppa mig af þegar ég ætlaði að ganga út um rangan útgang á flugvellinum. Það hefði líklega getað skapað leiðinda misskilning ef ég, dökkklæddur maður á þrítugsaldri, hefði flogið með Felix til Grænlands. Betur fór þó en á horfðist.

Á leið út í vél spurði ég Felix hvort hann væri vanur því að fljúga. Hann var snöggur til svars og benti mér góðfúslega en þó ákveðið á að hann hefði örugglega flogið oftar en ég, þar sem hann byggi í Danmörku. Það var líklega rétt hjá honum. Hann bætti því svo við að þetta væri nú meiri rellan, sem við værum í þann mund að stíga um borð í. Ég horfði hvumsa á pjakk sem kinkaði kolli, veraldarvanari en Hemmi Gunn.

Þegar út í vél kom var um tíu mínútna bið þar til hún fór í loftið. Þann tíma notaði stráksi vel. Hann útskýrði fyrir mér, lið fyrir lið, hvernig öryggisatriðum í vélinni væri háttað; björgunarvestin undir sætunum, súrefnisgrímurnar kæmu úr loftinu og útgönguleiðirnar; tvær fremst og tvær aftast. Felix var öllum hnútum kunnugur.

Mamma hans hafði á flugvellinum sagt mér að sonur sinn væri mikill Gameboy-spilari og myndi líklega spila alla leiðina norður. Þegar vélin var komin í loftið spurði ég hann hvort hann ætlaði ekki að sýna mér Gameboy-tölvuna sína. "Ekki strax," svaraði kappi að bragði og bætti við: "Það má ekki á meðan flugvélin er enn þá á uppleið." Á þeim tímapunkti velti ég því fyrir mér hvort flugfreyjan vildi að ég gætti Felix, eða hvort hann hefði boðist til að fylgja mér.

Um leið og beltisljósin slokknuðu greip hann töskuna sína og dró upp Gameboy-tölvuna sína. Fljótlega komst hann að fáfræði minni um Gameboy-tölvur og ég fann að hann hló innra með sér þegar ég spurði hann hvort þessi væri með litaskjá. Það voru sum sé nokkur ár síðan ég hafði spilað síðast. Þegar stráksi hafði spilað Pokemon í dágóða stund bauð flugfreyjan honum upp á svala, litabók og liti, sem hann þáði af fádæma auðmýkt og kurteisi, af sex ára barni að vera. Felix var toppmaður.

Þó að Felix væri eldklár og skynsamur drengur var hann engu að síður barn. Eftir að hafa iðað í sætinu í nokkrar sekúndur, spratt hann upp með látum og sagðist þurfa að pissa. Mér og flugfreyjunni sem seldi veitingar á ganginum varð ljóst að það yrði að gerast strax. "Á ég að fylgja þér?" kallaði ég á eftir honum, þegar hann var hlaupinn af stað. Þrátt fyrir að vera alveg í spreng gaf hann sér tíma til að snúa sér við eitt andartak og spyrja, með svipbrigðunum einum, hvort ég væri ekki örugglega að grínast. Ég skildi sneiðina og hann náði að pissa í klósettið.

Felix var helmingi skarpari en ég og ég viðurkenni fúslega að sjaldan hefur mér fundist ég eins gagnslaus. Ég kenndi barninu akkúrat ekkert í þessari flugferð. Hann kenndi mér hins vegar að maður á aldrei að vanmeta börn. Þjóðin þarf engu að kvíða ef fólk eins og Felix tekur við skútunni þegar við hin erum fallin frá.