Í vor bauðst mér að fara í sannkallaða draumaferð. Mér bauðst að fara, fyrir Mannlíf, til Þýskalands þar sem ég fékk tækifæri til að fara á forsýningu á glænýjum og kynngimögnuðum Porsche Panamera. Og það sem meira var, mér bauðst að sitja í bílnum þar sem honum yrði ekið á ógnarhraða um sérútbúna kappakstursbraut. Þrautþjálfaður Porsche-ökumaður myndi sitja undir stýri. Ég var á leið í sannkallaða draumaferð.

Eins og fyrirsögnin ber með sér fór ýmislegt úrskeiðis í draumaferðinni. Áður en lengra er haldið er mér ljúft og skylt að taka fram að ég get ekki að nokkru leyti sett út á það viðmót, skipulag eða þá dagskrá sem þýsku bílaframleiðendurnar höfðu upp á að bjóða, enda eru Þjóðverjar ókrýndir heimsmeistarar í skipulagi og fagmennsku.

Við vorum tveir í ferðinni; ég og blaðamaður á öðrum miðli. Við vorum varla lentir í London, þar sem við millilentum, þegar hraðbanki gleypti eina kreditkortið sem ég hafði. Félaginn hafði ekki kreditkort og ekki reyndist nokkur leið að fá kortið til baka. Að bíða matarlaus á flugvelli í sex klukkutíma er ekkert spes en okkur tókst, eftir mikið þref, að fá sent pin-númer á debetkortinu mínu, sem að lokum virkaði í einum hraðbankanum. Fall er fararheill, hélt ég.

Fyrsta kvöldið var okkur (þrjátíu blaðamönnum frá öllum heimshornum) ekið að glæsilegu sveitasetri þar sem beið okkar fimm rétta málsverður. Allt það sem borið var á borð var afar framandi og leit út fyrir að kosta meira en allt það sem ég hafði borðað á árinu. Ég viðurkenni þó að ég hefði valið lambalærið, ef það hefði verið á boðstólum. Umgjörðin var þó í einu orði sagt glæsileg.

Næsti morgun var tekinn snemma. Ég vaknaði klukkan hálfsjö og fór niður í matsal þar sem mætti mér ótrúlegasta morgunverðarhlaðborð sem ég hef augum litið. Ef ég hefði ekki verið með lítilsháttar ónot í maganum hefði ég étið á mig gat. Þess í stað fékk ég mér hreina jógúrt, nokkra bita af safaríkum blóðappelsínum, unaðslega hindberjasaft og "nýbakaðasta" brauð í heimi. Því næst lá leiðin að hönnunarsvæði Porsche, skammt frá Stuttgart. Á leiðinni fann ég að ónotin ágerðust.

Eftir að hafa horft á kynningu á þessum ótrúlega fjölskyldusportbíl var komið að því að sitja í bílnum á meðan honum var ekið um sérútbúna kappakstursbraut. Ég man ekki hversu mörg hundruð hestöfl bíllinn er en ferðin um þessa braut var svo ótrúleg að ekki reyndist nokkur leið að halda fókus. Ég hélt framan af að hver einasta beygja væri mín síðasta. Þegar ég steig út úr bílnum hringsnerist allt en ég gat auðvitað ekki sagt nei við öðrum hring. Í það skiptið settist ég í aftursætið í öðrum Porsche-bíl. Það reyndist vera turbo-útgáfan af hinum. Ég ætlaði ekki að trúa því.

Það litla sem ég man var að hringurinn endaði á bremsuprófi þar sem ökumaðurinn negldi niður á 100 kílómetra hraða. Bíllinn stöðvaðist næstum því á punktinum. Ég fann að það var meira en maginn gat með góðu móti sætt sig við.

Þegar ég steig út úr bílnum og gekk inn í sýningarsalinn, þar sem allir þrjátíu blaðamennirnir, tuttugu manna starfslið, fyrirlesarar og allir virtustu yfirmenn Porsche, voru saman komnir fann ég að ég gat með engu móti hamið magann.

Ég skimaði í örvæntingu minni að nálægu baðherbergi en sá ekkert slíkt. Ég setti hendur fyrir vit mér og neitaði að trúa þessu. Þetta var óumflýjanlegt. Með hendur fyrir munni ruddust blóðappelsínurnar, jógúrtin og nýbakaða brauðið út úr mér. Sömu leið fóru fimm framandi réttir frá kvöldinu áður. Matarleysið á flugvellinum í London var eina ljósið í myrkrinu.

Ef einhvern tímann hefur mátt heyra saumnál detta, þá var það í sýningarsal Porsche þennan örlagaríka morgun. Ég fann hvernig 200 augu límdust á mig þar sem ég stóð útataður í eigin ælu á miðju sýningargólfinu og fann hvernig jógúrtblandaður viðbjóðurinn lak niður í hálsmálið og ofan í buxurnar. Ég viðurkenni að ég roðna meira við að skrifa þetta en ég gerði á því augnabliki. Þetta var of óraunverulegt til að geta verið satt. Fljótlega kom þjónustuliðið hlaupandi og fylgdi mér inn í baðherbergi. Þar mátti ég að skipta um öll föt og þrífa mig í vaskinum.

Þegar ég læddist fram á nýjan leik var eins og ekkert hefði ískorist. Búið var að þrífa gólfin og vingjarnlegasta starfsfólk í heimi bauð mér verkjalyf, kalda bakstra, hraðferð heim á hótel og alla þá læknisaðstoð sem hugsast gat. Á því gerðist ekki þörf, þótt ég væri enn hálfringlaður og kominn með bullandi hita, sem entist mér út ferðina.

Það voru því fáir fegnari en ég þegar flugvélin fór í loftið frá Stuttgart daginn eftir. Þar sem maginn þoldi flugtakið með naumindum voru það gríðarleg vonbrigði þegar flugvélin bilaði eftir 40 mínútna flug og þurfti að snúa við til Stuttgart. Ég var með hátt í 40 stiga hita þegar við lentum aftur á flugvellinum í Stuttgart. Þar biðum við í sjö tíma eftir næsta flugi. Þegar við loks komumst til Stansted-flugvallar í London var næsta flug heim ekki fyrr en sólarhring síðar.

Lúxusferðin til Þýskalands verður svo sannarlega lengi í minnum höfð.

p.s. Myndin er af bílnum sem ég sat í fyrri hringinn, á æfingabrautinni góðu.