• Að verða pabbi

    8. febrúar 2010

    „Baldur, ættum við ekki að nota taubleyjur á barnið okkar? Þær eru bæði ódýrari og svo hef ég heyrt að blablabla...,“ sagði rödd sem fjaraði út í kollinum á mér, enda var Arsenal í dauðafæri gegn United.
    „Sást’etta?“ spurði ég óðamála.
    „Sástu færið?“ spurði ég aftur óþreyjufullur og leit á kærustuna mína og sambýliskonu til sjö eða átta ára. Af svipbrigðum hennar að dæma sá hún ekki færið. Ískalt augnaráðið bar þess vott að enski boltinn væri ekki til umræðu í þetta sinn.
    „Fyrirgefðu, elskan, hvað sagðirðu aftur?
    Ég var aðeins ... ehh ...“
    „... á Emirates?“ greip hún fram í og dæsti áður en hún hélt áfram: „Sko, Baldur. Við erum í þessu saman, er það ekki? Það er ekki bara ég sem er að fara að eignast þetta barn?“
    „Já, hann er bara barn,“ svaraði ég utan við mig.
    „Hver?“ spurði hún hvasst.
    „Fabregas,“ svaraði ég, enda hafði hann klúðrað færinu illa. United var meira að segja komið í gagnsókn.
    Hún reif af mér fjarstýringuna og ég var satt best að segja feginn þegar hún ákvað að nota hana einungis til þess að slökkva á sjónvarpinu.


    Öllu gamni fylgir alvara
    Ég fékk ræðuna sem ég átti skilið og fannst ég sleppa nokkuð vel með því að lofa bót og betrun, auk þess að hengja upp þvottinn, ryksuga og taka til í hálfleik. Hafi það farið fram hjá einhverjum þá eigum við unnusta mín von á okkar fyrsta barni í sumar. „Öllu gamni fylgir einhver alvara,“ sagði afi minn eitt sinn þegar barneignir bárust í tal. Það eru orð að sönnu. Miðað við þá alvöru sem fylgir meðgöngu þá get ég vart gert mér í hugarlund þær breytingar sem verða á lífi okkar þegar barnið verður komið í heiminn.


    Einn dagur í einu
    Villt þú að við sendum barnið okkar í sunnudagaskóla?“ var til dæmis inngangur mikillar rökræðu sem við áttum um daginn. Mér fannst hún ekki alveg tímabær, þar sem ég hafði verið við það að festa svefn. En konunni fannst þetta afar brýnt umræðuefni. „Eigum við ekki bara að taka einn dag í einu?“ spurði ég svefndrukkinn og vongóður um skjóta lausn. Á þessu lá hins vegar svo mjög að ekki varð aftur snúið fyrr en stóra sunnudagaskólamálið hafði verið til lykta leitt.


    Berrassaður að elda
    Ef ég hef eitthvað lært á meðgöngunni þá er það sú staðreynd að þolinmæði og umburðarlyndi kvenna minnkar eftir því sem bumban stækkar. Ef hún verður svöng þá skal brugðist við því strax og þá dugir „engin helvítis Húsavíkurjógúrt“. Nágrannarnir halda örugglega að ég sé einlægur áhugamaður um eldamennsku að næturlagi. Berrassaður með svuntu.


    Sálfræðingur og nuddari
    En að öllu gamni slepptu þá er konan yndisleg, æðisleg, fullkomin, frábær, stórkostleg og stundvís. Ég viðurkenni þó að þetta ástand getur reynt á. Ég hef vitaskuld lagt mig fram við að vera alúðlegur og reyni að vera allt í senn sálfræðingur, nuddari, heimilisfaðir, kærasti og vinur. Ég býð henni vatnsglas, baknudd, kodda, annað vatnsglas og hlýrri sængina fyrir svefninn og reyni af veikum mætti að sofna ekki á undan henni.


    Fjarlægur draumur
    Þrátt fyrir metnað minn og eldmóð skal ég viðurkenna að ég á erfitt með að einbeita mér að uppeldisaðferðum, taubleyjum og barnabílstólum þegar enn eru fjórir eða fimm mánuðir til stefnu. Ekki misskilja mig, ég er ákaflega spenntur og hamingjusamur með þessa ráðstöfun. Mér finnst ég tilbúinn að axla þá ábyrgð sem fylgir því að eignast barn. Það er hins vegar smátt og smátt að renna upp fyrir mér að tími enska boltans um helgar, veiðiferða á haustin og knattspyrnuiðkunar
    í tíma og ótíma heyrir brátt sögunni til. Emirates á laugardögum og Villa Park á sunnudögum verður í besta falli fjarlægur draumur á næsta „seasoni“.


    Kvaddi Fabregas
    „Baldur, vissirðu að vöggudauði er helmingi algengari ef annað barn hefur notað dýnuna áður?“ spurði hún (með tölvuna fyrir framan sig) í seinni hálfleik, þegar United var að valta yfir Arsenal. Það hafði ég aldrei heyrt og varð hlessa. Reynslunni ríkari kvaddi ég Fabregas, flaug í huganum
    heim frá Emirates, slökkti á sjónvarinu, sneri mér að konunni og spurði, fullur áhuga: „Hvernig getur vöggudauði ver...“ „Suss, þátturinn minn er að byrja,“ svaraði hún og skellti heyrnartólunum
    á eyrun á sér.

    Skrifa athugasemd

  • Sendum sama lagið tvisvar

    8. febrúar 2010

    Sjaldan er góð vísa of oft kveðin en stundum er þokkalegt lag of oft samið. Ég heyrði ekki betur, í lúmskum en skemmtilegum samanburði fréttamanna RÚV að lögin Sunesehvað og This is my life séu í aðalatriðum eins. Ég heyrði svo að höfundurinn væri sá sami og fannst þessi endurvinnsla sniðug.

    Fyrir leikmann eins og mig eru lögin eins en fyrir fagmenn getur vel verið að moll og dúr sé eitthvað mismunandi. Ég spái Heru sömu niðurstöðu og Eurobandinu, 14 sæti, að því gefnu að við komumst upp með að senda sama lagið tvisvar.

    Spurning um að senda Jóhönnu á næsta ári aftur út og láta hana syngja "Is it you".

    Skrifa athugasemd

  • Áramót þorparans

    14. janúar 2010


    Mér leið eins og ég gæti ímyndað mér að Osama bin Laden hafi liðið þegar hann var á harðahlaupum á undan æstum Bandaríkjamönnum eftir hryðjuverkaárásina á Tvíburaturnana í september 2001. Mér fannst ég berskjaldaður og bjóst á hverri stundu við því að fá sprengju í hausinn. Ég var sem betur fer ekki í Afganistan og ég var heldur ekki í Írak.


    Frá hjara veraldar
    Það voru áramót og ég var í fyrsta sinn staddur í Reykjavík, sem ég á uppeldisárum mínum á Kópaskeri þekkti aldrei undir öðru nafni en Borg óttans. Þvílíkan og annan eins djöfulgang hafði ég aldrei heyrt, ekki einu sinni þegar Björgunarsveitin Núpar hélt sínar bestu flugeldasýningar. Nánar að því á eftir. Eins og áður sagði var ég alinn í upp í smáþorpi á hjara veraldar. Þar var áramótafögnuður með svolítið öðru, eða öllu heldur smærra, sniði en gerist og gengur hér syðra.


    Safnað í brennu
    Áramótaundirbúningurinn hófst yfirleitt þannig að nokkrum dögum fyrir jól söfnuðust allir krakkarnir saman fyrir framan Kaupfélagið, síðar Verslunina Bakka, þar sem traktor með stóra kerru beið. Okkur var ekið um þorpið og nærliggjandi sveitabæi þar sem bændur og búalið höfðu safnað saman ónýtu tréverki og öðru lauslegu sem mátti fara á brennuna. Það bættist við brettastæður og stundum gamla, ónýta báta sem fórnað var á brennuna. Þær voru engu minni en þeir bálkestir sem ég hef séð hér á suðvesturhorninu.


    Klappað fyrir þeim stóru
    Jólin liðu með tilheyrandi spenningi og áramótin nálguðust óðfluga. Gamlárskvöld var með hefðbundnu sniði; góður matur, ættingjar í heimsókn og hópferð á brennuna, þar sem hver einasti þorpari mætti. Flugeldasýningin þótti yfirleitt tilkomumikil, enda var klappað vel og lengi eftir að stór bomba fór á loft og lýsti upp þorpið. Fæstir krakkarnir höfðu séð aðrar flugeldasýningar en einhverjar óstaðfestar heimildir hermdu að Borg óttans væri sem stríðssvæði yfir áramótin. Það hlutu að vera lygar eða í öllu falli ýkjur.


    Húrrahróp
    Eftir sýninguna og dynjandi lófaklapp var farið heim og horft á Skaupið að íslenskum sið. Fljótlega eftir það fóru fyrstu hvellirnir að heyrast. Allir klæddu sig í hlý föt og fóru út á götu að fylgjast með. Vitanlega voru engir bílar á ferð svo seint þannig að göturnar voru öruggur vettvangur fyrir sprengjur og flugelda. Við krakkarnir fylgdumst gjarnan vel með flugeldasölu í þorpinu og vissum nákvæmlega hverjir keyptu stærstu sprengjurnar og að sjálfsögðu vissum við hvar hver átti heima. Þorpið var ekki, og er ekki, stærra en svo að maður getur auðveldlega séð alla flugelda sem fara á loft. Stórum flugeldum var fagnað með húrrahrópum, enda sjónin mikilfengleg.


    Styrjöld skollin á
    Það eru ekki mjög mörg ár síðan ég upplifði mín fyrstu áramót í Reykjavík. Þá dvaldi ég í nokkrar vikur í höfuðborginni og gat illa sofið fyrir bílum sem óku um göturnar um miðja nótt. Hvílík ósvífni. Aðfaranótt 31. lá ég milli svefns og vöku fram undir morgun. Auk bílanna, sem voru venju samkvæmt á ferð um miðja nótt, heyrðust reglulegir og háværir hvellir. Oftar en einu sinni gerði ég mér ferð út í glugga til að athuga hvað gengi á. Í eitt skiptið hrökk ég upp með andfælum og velti því raunverulega fyrir mér hvort það gæti verið að ég væri að sofa af mér gamlárskvöldið. Daginn eftir, á gamlárskvöld, komst ég að því að ég hafði ekki misst af neinu. Ég hélt að styrjöld væri skollin á, og það áður en Áramótaskaupið byrjaði. Á miðnætti leið mér eins og ég lýsti í upphafi; tryllingurinn í fólki virtist algjör og í hverri götu var flugeldasýning. Ég varð satt best að segja hálfskelkaður.


    Snert af reykeitrun
    Reykvíkingar nota nefnilega ekki bara gamlárskvöld til að sprengja upp flugeldana. Þeir sprengja látlaust upp flugelda frá sirka 27. desember til 10. janúar. Um nýliðin áramót dvaldi ég í Reykjavík, þar sem ég hef búið í bráðum þrjú ár. Ég hélt að á Íslandi væri kreppa en ef marka mátti sturlunina um áramótin er hér blússandi góðæri. Þetta er bilun og það væri að æra óstöðugan ef maður ætlaði að klappa fyrir stóru bombunum. Þegar um tíu mínútur voru liðnar af nýja árinu var svo þykkt reykský yfir Kópavogi að ég sá hvorki handa minna skil né gat á nokkurn hátt greint eina bombu frá annarri á himnum. Þær voru allt um kring. Með snert af reykeitrun heyrði ég í útvarpinu að magn svifryks á hvern rúmmetra hefði mælst 2.185 míkrógrömm. Nærri lætur að það séu fjörutíu og fjórföld heilsuverndarmörk! Ég get ekki sagt annað en að ég sakna áramótanna á Kópaskeri, þar sem eitt lögmál gildir öðrum fremur: "Less is more". Ég er viss um að bin Laden væri mér sammála.

    Skrifa athugasemd

  • Í fylgd með Felix

    21. október 2009


    Ég stend mig stundum að því að kenna í brjósti um börnin sem munu erfa þetta sker, þetta sker sem við í daglegu tali köllum Ísland. Það er auðvitað ekki hægt annað en að vorkenna þeirri kynslóð sem þarf að gangast við því að vera af lántakendum og fjárglæframönnum komin.


    Vesalings börnin okkar alast upp við gjaldeyrishöft, gjaldeyriskreppu, Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, lántökugjöld, gjaldeyrisbrask og gjaldeyrissvik. Hvers eiga þau að gjalda? Þau losnuðu þó allavega við afnotagjöldin. Nú er það bara nefskatturinn, sem þarf að greiðast á gjalddaga.


    En þó ég vorkenni þeim stundum, þá treysti ég þeim fullkomlega til að stýra þjóðarskútunni þegar þar að kemur. Börn í dag eru nefnilega stórlega vanmetin. Eina litla sögu hef ég, þeirri fullyrðingu minni til stuðnings.


    Fyrir um tveimur árum fór ég með flugi frá Reykjavík til Akureyrar. Skömmu áður en kallað var út í vél kom til mín undurfögur og barmmikil afgreiðslustúlka sem bað mig að gæta sex ára gamals drengs í fluginu. Drengurinn hét Felix. Ég skoraðist að sjálfsögðu ekki undan, enda var ég ósjálfrátt með hugann við aðra skoru. Gat ekki annað.


    Felix reyndist afar skarpur ungur drengur. Til vitnis um það var hans fyrsta verk að stoppa mig af þegar ég ætlaði að ganga út um rangan útgang á flugvellinum. Það hefði líklega getað skapað leiðinda misskilning ef ég, dökkklæddur maður á þrítugsaldri, hefði flogið með Felix til Grænlands. Betur fór þó en á horfðist.


    Á leið út í vél spurði ég Felix hvort hann væri vanur því að fljúga. Hann var snöggur til svars og benti mér góðfúslega en þó ákveðið á að hann hefði örugglega flogið oftar en ég, þar sem hann byggi í Danmörku. Það var líklega rétt hjá honum. Hann bætti því svo við að þetta væri nú meiri rellan, sem við værum í þann mund að stíga um borð í. Ég horfði hvumsa á pjakk sem kinkaði kolli, veraldarvanari en Hemmi Gunn.


    Þegar út í vél kom var um tíu mínútna bið þar til hún fór í loftið. Þann tíma notaði stráksi vel. Hann útskýrði fyrir mér, lið fyrir lið, hvernig öryggisatriðum í vélinni væri háttað; björgunarvestin undir sætunum, súrefnisgrímurnar kæmu úr loftinu og útgönguleiðirnar; tvær fremst og tvær aftast. Felix var öllum hnútum kunnugur.


    Mamma hans hafði á flugvellinum sagt mér að sonur sinn væri mikill Gameboy-spilari og myndi líklega spila alla leiðina norður. Þegar vélin var komin í loftið spurði ég hann hvort hann ætlaði ekki að sýna mér Gameboy-tölvuna sína. "Ekki strax," svaraði kappi að bragði og bætti við: "Það má ekki á meðan flugvélin er enn þá á uppleið." Á þeim tímapunkti velti ég því fyrir mér hvort flugfreyjan vildi að ég gætti Felix, eða hvort hann hefði boðist til að fylgja mér.


    Um leið og beltisljósin slokknuðu greip hann töskuna sína og dró upp Gameboy-tölvuna sína. Fljótlega komst hann að fáfræði minni um Gameboy-tölvur og ég fann að hann hló innra með sér þegar ég spurði hann hvort þessi væri með litaskjá. Það voru sum sé nokkur ár síðan ég hafði spilað síðast. Þegar stráksi hafði spilað Pokemon í dágóða stund bauð flugfreyjan honum upp á svala, litabók og liti, sem hann þáði af fádæma auðmýkt og kurteisi, af sex ára barni að vera. Felix var toppmaður.


    Þó að Felix væri eldklár og skynsamur drengur var hann engu að síður barn. Eftir að hafa iðað í sætinu í nokkrar sekúndur, spratt hann upp með látum og sagðist þurfa að pissa. Mér og flugfreyjunni sem seldi veitingar á ganginum varð ljóst að það yrði að gerast strax. "Á ég að fylgja þér?" kallaði ég á eftir honum, þegar hann var hlaupinn af stað. Þrátt fyrir að vera alveg í spreng gaf hann sér tíma til að snúa sér við eitt andartak og spyrja, með svipbrigðunum einum, hvort ég væri ekki örugglega að grínast. Ég skildi sneiðina og hann náði að pissa í klósettið.


    Felix var helmingi skarpari en ég og ég viðurkenni fúslega að sjaldan hefur mér fundist ég eins gagnslaus. Ég kenndi barninu akkúrat ekkert í þessari flugferð. Hann kenndi mér hins vegar að maður á aldrei að vanmeta börn. Þjóðin þarf engu að kvíða ef fólk eins og Felix tekur við skútunni þegar við hin erum fallin frá.

    Skrifa athugasemd

  • Lúxusæla í Þýskalandi

    1. október 2009


    Í vor bauðst mér að fara í sannkallaða draumaferð. Mér bauðst að fara, fyrir Mannlíf, til Þýskalands þar sem ég fékk tækifæri til að fara á forsýningu á glænýjum og kynngimögnuðum Porsche Panamera. Og það sem meira var, mér bauðst að sitja í bílnum þar sem honum yrði ekið á ógnarhraða um sérútbúna kappakstursbraut. Þrautþjálfaður Porsche-ökumaður myndi sitja undir stýri. Ég var á leið í sannkallaða draumaferð.


    Eins og fyrirsögnin ber með sér fór ýmislegt úrskeiðis í draumaferðinni. Áður en lengra er haldið er mér ljúft og skylt að taka fram að ég get ekki að nokkru leyti sett út á það viðmót, skipulag eða þá dagskrá sem þýsku bílaframleiðendurnar höfðu upp á að bjóða, enda eru Þjóðverjar ókrýndir heimsmeistarar í skipulagi og fagmennsku.


    Við vorum tveir í ferðinni; ég og blaðamaður á öðrum miðli. Við vorum varla lentir í London, þar sem við millilentum, þegar hraðbanki gleypti eina kreditkortið sem ég hafði. Félaginn hafði ekki kreditkort og ekki reyndist nokkur leið að fá kortið til baka. Að bíða matarlaus á flugvelli í sex klukkutíma er ekkert spes en okkur tókst, eftir mikið þref, að fá sent pin-númer á debetkortinu mínu, sem að lokum virkaði í einum hraðbankanum. Fall er fararheill, hélt ég.


    Fyrsta kvöldið var okkur (þrjátíu blaðamönnum frá öllum heimshornum) ekið að glæsilegu sveitasetri þar sem beið okkar fimm rétta málsverður. Allt það sem borið var á borð var afar framandi og leit út fyrir að kosta meira en allt það sem ég hafði borðað á árinu. Ég viðurkenni þó að ég hefði valið lambalærið, ef það hefði verið á boðstólum. Umgjörðin var þó í einu orði sagt glæsileg.


    Næsti morgun var tekinn snemma. Ég vaknaði klukkan hálfsjö og fór niður í matsal þar sem mætti mér ótrúlegasta morgunverðarhlaðborð sem ég hef augum litið. Ef ég hefði ekki verið með lítilsháttar ónot í maganum hefði ég étið á mig gat. Þess í stað fékk ég mér hreina jógúrt, nokkra bita af safaríkum blóðappelsínum, unaðslega hindberjasaft og "nýbakaðasta" brauð í heimi. Því næst lá leiðin að hönnunarsvæði Porsche, skammt frá Stuttgart. Á leiðinni fann ég að ónotin ágerðust.


    Eftir að hafa horft á kynningu á þessum ótrúlega fjölskyldusportbíl var komið að því að sitja í bílnum á meðan honum var ekið um sérútbúna kappakstursbraut. Ég man ekki hversu mörg hundruð hestöfl bíllinn er en ferðin um þessa braut var svo ótrúleg að ekki reyndist nokkur leið að halda fókus. Ég hélt framan af að hver einasta beygja væri mín síðasta. Þegar ég steig út úr bílnum hringsnerist allt en ég gat auðvitað ekki sagt nei við öðrum hring. Í það skiptið settist ég í aftursætið í öðrum Porsche-bíl. Það reyndist vera turbo-útgáfan af hinum. Ég ætlaði ekki að trúa því.


    Það litla sem ég man var að hringurinn endaði á bremsuprófi þar sem ökumaðurinn negldi niður á 100 kílómetra hraða. Bíllinn stöðvaðist næstum því á punktinum. Ég fann að það var meira en maginn gat með góðu móti sætt sig við.


    Þegar ég steig út úr bílnum og gekk inn í sýningarsalinn, þar sem allir þrjátíu blaðamennirnir, tuttugu manna starfslið, fyrirlesarar og allir virtustu yfirmenn Porsche, voru saman komnir fann ég að ég gat með engu móti hamið magann.


    Ég skimaði í örvæntingu minni að nálægu baðherbergi en sá ekkert slíkt. Ég setti hendur fyrir vit mér og neitaði að trúa þessu. Þetta var óumflýjanlegt. Með hendur fyrir munni ruddust blóðappelsínurnar, jógúrtin og nýbakaða brauðið út úr mér. Sömu leið fóru fimm framandi réttir frá kvöldinu áður. Matarleysið á flugvellinum í London var eina ljósið í myrkrinu.


    Ef einhvern tímann hefur mátt heyra saumnál detta, þá var það í sýningarsal Porsche þennan örlagaríka morgun. Ég fann hvernig 200 augu límdust á mig þar sem ég stóð útataður í eigin ælu á miðju sýningargólfinu og fann hvernig jógúrtblandaður viðbjóðurinn lak niður í hálsmálið og ofan í buxurnar. Ég viðurkenni að ég roðna meira við að skrifa þetta en ég gerði á því augnabliki. Þetta var of óraunverulegt til að geta verið satt. Fljótlega kom þjónustuliðið hlaupandi og fylgdi mér inn í baðherbergi. Þar mátti ég að skipta um öll föt og þrífa mig í vaskinum.


    Þegar ég læddist fram á nýjan leik var eins og ekkert hefði ískorist. Búið var að þrífa gólfin og vingjarnlegasta starfsfólk í heimi bauð mér verkjalyf, kalda bakstra, hraðferð heim á hótel og alla þá læknisaðstoð sem hugsast gat. Á því gerðist ekki þörf, þótt ég væri enn hálfringlaður og kominn með bullandi hita, sem entist mér út ferðina.


    Það voru því fáir fegnari en ég þegar flugvélin fór í loftið frá Stuttgart daginn eftir. Þar sem maginn þoldi flugtakið með naumindum voru það gríðarleg vonbrigði þegar flugvélin bilaði eftir 40 mínútna flug og þurfti að snúa við til Stuttgart. Ég var með hátt í 40 stiga hita þegar við lentum aftur á flugvellinum í Stuttgart. Þar biðum við í sjö tíma eftir næsta flugi. Þegar við loks komumst til Stansted-flugvallar í London var næsta flug heim ekki fyrr en sólarhring síðar.


    Lúxusferðin til Þýskalands verður svo sannarlega lengi í minnum höfð.

    p.s. Myndin er af bílnum sem ég sat í fyrri hringinn, á æfingabrautinni góðu.

    1 athugasemdir