Þegar við skildum við Birgitte Nyborg síðastliðið vor, vissum við eldheitir aðdáendur Hallarinnar, eða Borgen, að biðin yrði bæði löng og ströng. Örvæntingarfullur vetur var framundan og það var eins gott að RÚV sviki okkur ekki. En nú öndum við léttar því þriðja sería er sýnd á sunnudagskvöldum. Tvö og hálft ár eru liðin frá því að Birgitte Nyborg boðaði til kosninga. Hún hefur kvatt stjórnmálin og sinnir nú stjórnarsetu í fyrirtækjum, ferðast um heiminn og á ástmann í leyni. Öfund undirritaðar er ósvikin – enda gæti þetta verið dásamlegra? Hún virðist hafa náð tökum á að samræma fjölskyldu og atvinnu, fyrrverandi eiginmanni hennar til mikillar gleði en henni er samt farið að leiðast. Hvað gera frambærilegar konur þá? Jú, þær stofna sinn eigin stjórnmálaflokk.

Fyrstu tveir þættirnir lofa góðu um framhaldið. Blessunarlega hafa handritshöfundar tekið ákvörðun um að láta Birgitte kveðja forsætisráðherrastólinn og láta hana heldur takast á við þetta krefjandi verkefni þar sem hún fer fram með samræðustjórnmálin í vinstri og reynsluna í hægri.

Þá hefur Kasper Juul verið settur á hliðarlínuna og er nú mun mýkri í hlutverki stjórnmálaskýranda. Hann virðist ekki eins týndur. Fréttakonunni skeleggu, Katrine Fønsmark, er gefið meira vægi og nú byggir hún upp nýtt stjórnmálaveldi með Birgitte. Hlutverkum þeirra Katrine og Kasper hefur verið víxlað en að auki eru þau hætt saman en hafa orðið foreldrar í millitíðinni. Amma barnsins virðist hafa veg og vanda af uppeldi þess og móðurhlutverkið þvælist ef til vill of mikið fyrir Katrine. Rót þess vanda hlýtur að verða ljós fyrr en síðar og við bíðum spennt.

Þangað til fylgjumst við með málefnavinnu nýs stjórnmálaafls og jafnvel lærum eitthvað af því.

Hipp hipp húrra!

Borgen er komin aftur og þetta verður skemmtilegt vor.

Birtist í helgarblaði DV  8.3.2013

Það er greinilegt að íslensk jólalög njóta mikilla vinsælda þó mörg þeirra eigi þó rætur sínar að rekja til erlenda lagahöfunda. Það eru þó kannski helst textarnir sem vekja áhuga minn. Hafið þið hugsað út í það hversu steiktir jólalagatextar eru? Mér finnst þó áhugaverðast hversu mörg þeirra fjalla um að kaupa jólagjafir og jólaskraut og efnishyggjan drífur allt áfram.

Sérfræðingar DV voru sammála um það á dögunum að það væri lagið Ef ég nenni sem bæri höfuð og herðar yfir önnur jólalög; það væri fallegt og hlýlegt. Ekki alveg minn tebolli en margir minntust þó á að texti lagsins væri sérstakur: „Textinn er smá spes en það er fallegt og jólalegt,“ sagði einn um lagið sem er ástarlag, líkt og svo mörg önnur jólalög. Ef ég nenni fjallar um það hvað biðillinn myndi færa ástinni sinni á jólunum – já, ef hann hreinlega nennti því:  

Gimsteina og perlur, gullsveig um enni
sendi ég henni, ástinni minni
Öll heimsins undur, ef ég þá nenni.

Í laginu Þú komst með jólin til mín hafa tvær sálir fundið hvor aðra og þá geta jólin og lífið loksins hafist, en án hvors annars var heimurinn afleitur og jólin hvimleið. Þau eru þó ekki eins löt eins og biðilinn og eyða jólaundirbúningnum í að leita uppi gersemar. Mælikvarðinn á breytingarnar í lífi fólksins virðist vera sá að nú vilji þau hlaupa og kaupa allt sem mikilvægt er til þess að halda jólin sómasamlega:

Margt sem áður var óþarfa glingur

Er nú lent inní stofu hjá mér

Margt sem áður var aðeins hjá hinum

okkur vantar líka.

Í jólalaginu Nei, nei, ekki um jólin er þó ekki um sömu efnishyggjuna eða asann að ræða. Þar syngur HLH-flokkurinn um dagsins amstur og hversu dásamlegt það er að þurfa ekki að standa í því um jólin, enda eigi þau að vera heilög fjölskyldustund:

„Ég segi
Nei, nei. Ekki um jólin.

Nei, nei. Ekki um jólin.“

Eflaust vildi sá lagahöfundur ekki lenda í því sama og höfundur lagsins Handa þér en sá „þarf landakort til að rata út úr Kringlunni“ blankur og bugaður í jólagjafaleit handa elskunni sinni í desember. 

(Birtist fyrst í aðventublaði DV, föstudaginn 14.desember)

Pressupistill.
Birtist 17.11.2012 í Helgarblaði DV. 

Trölli tekur tilhlaup

Ég var að keyra upp Hringbrautina síðastliðinn laugardag þegar ég stóð sjálfa mig að því að vera að raula jólalagið „Walking in a Winter Wonderland “ hástöfum í takt við Clay Aiken á LéttBylgjunni. Mér brá svo að ég ók næstum upp á gangstétt í veg fyrir hjólreiðamann.

Um stund hélt ég að mér hefði orðið að ósk minni um að slá nóvember út úr dagatalinu og leit snarlega á útvarpið mitt sem sagði mér að það væri 10.11.12.
Eins og ég hélt– full snemmt fyrir jólalög þó svo að ég sé jólabarnið mesta.

Ég lét þetta fara agalega í taugarnar á mér eins og Íslendinga er siður. Það er þó talsvert ólíkt mér enda hef ég hingað til verið stuðningskona þess að jólast allt árið. En að þessu sinni var ég ekki par hrifin.

Mynd fengin héðan  

Ég fussaði og sveiaði yfir þessu og var farin að hljóma eins og Trölli að taka undir sig tilhlaup til þess að stela jólunum. Helvítis frekja í útvarpinu mínu að neyða mig til að hlusta á jólalög – áður en ég er sjálf tilbúin til þess.

Eins og það sé ekki nóg að markaðsfræðingar séu þegar byrjaðir að jóla yfir sig í jólaauglýsingum.

Þá skyndilega áttaði ég mig á töfralausn sem ég held svei mér þá að sé bráðnauðsynleg fyrir andlega heilsu mína og umferðaröryggi annarra höfuðborgarbúa.

Ég er tilbúin til þess að deila þessari lausn með ykkur sem bugist á jólunum í byrjun nóvember. En ég vara ykkur við – ég mun sækja um einkaleyfi á henni svo ekki gleyma því hver sagði ykkur þetta.

Þetta er ekki flókið: Skiptið um stöð. 

--------

Ps. Þess má geta að ég er hætt að pirra mig á þessu og leyfði jólalögunum á Léttbylgjunni að vekja mig í morgun!

Pressupistill sem birtist í DV 5.10.2012:

Frú Fletcher og ég leysum gátuna

Ég ólst upp við það, að á föstudögum þá væri pítsu- og sjónvarpskvöld hjá fjölskyldunni.

Þetta voru notalegar stundir þar sem sjónvarpi fjölskyldunnar var snúið inn í eldhús úr sjónvarpsholinu og við borðuðum saman eins og vísitölufjölskyldum sæmir.
Í minningunni einkenndust þessi kvöld af  hlátrasköllum, eplasalati og því að horfa á þætti eins og Murder, She Wrote og Lois & Clark og svo einn veturinn voru sýndar allar James Bond-bíómyndirnar sem höfðu þá verið gefnar út.

Við fjölskyldan erum reyndar sérstakir áhugamenn um glæpasögur og við mæðgurnar höfum sérstakan áhuga á „whodunnit?“-myndum. Það jaðrar við að vera pervertískur áhugi reyndar en við látum það liggja á milli hluta.

Þegar ég varð svo „stór“ og flutti að heiman til Edinborgar þá komst ég að því að þættirnir Murder, She Wrote voru sýndir á eftirmiðdögum á BBC.  Ég var því iðulega upptekin frá klukkan 14.00 til 15.00 á daginn á meðan ég fékk mér hádegismat og hélt þessa sjónvarpsstund heilaga. Ég hef eflaust séð alla þættina í þeim tólf seríum sem sýndar hafa verið, að minnsta kosti þrisvar – enda var ég í fjögur ár í náminu                                                   .

Núna bý ég á Íslandi og þessi gamla vinkona mín er sýnd síðdegis í danska ríkissjónvarpinu. Ég hef einmitt verið að vinna þannig vinnutíma að ég get stundum horft á þá. Ó, þvílík sæla.

Samstarfsfélagi minn benti mér reyndar á að þessi ást mín á Jessicu Fletcher  (Angelu Lansbury) og hæfileikum hennar til að leysa morðmál, væri ef til vill ekki eins kúl og ég héldi. Þvert á móti væri hún ef til vill örlítið sorgleg og benti til þess að ég þyrfti að fara oftar út á meðal fólks.

En mér er alveg sama. Jessica rokkar, afspyrnulélegir þættir frá níunda áratugnum rokka og lífið er gott þegar ég næ að eiga stund með henni um eftirmiðdaginn, þó ég viti að sjálfsögðu „whodunnit!“

Murder, She Wrote er sýnt á DR1 og fær fimm stjörnur (og hjörtu) frá mér. 

Pressupistill 3.ágúst 2012

Elsku Ólympíuleikar

Fjórar stjörnur

Ég elska Ólympíuleikana af öllum lífs- og sálarkröftum. Það er ekkert sem pirrar mig við beinar útsendingar sem riðla allri sjónvarpsdagskrá og oft þjóðarsálinni á sama tíma.

Ég fylgist með þessu öllu af þvílíkum fítons-krafti að það mætti halda að það væri ólympísk íþrótt að horfa á sjónvarpið. Ég þekki alla krakkana sem keppa á ÓL með nafni og veit nákvæmlega í hvaða greinum þeir keppa sem og að hverju þau eru að keppa. Að auki hef kynnt mér það hverjir helstu ættingjar þeirra og vinir eru – ef ske kynni að ég hitti þau fyrir á götu úti svo ég geti sagt þeim hvað ég og íslenska þjóðin erum stolt af þeim. Þetta er semsagt allt dásamlegt.

Sérstaklega vegna þess að það er ekki öll athyglin á einni grein. Þetta er eins og konfektkassi og það ætti að leynast í honum eitthvað gómsætt fyrir alla. Hvort sem það eru dýfingar karla eða kraftlyftingar kvenna, þá eru allar greinar jafnar á Ól og meira að segja fótboltamafíunni tekst ekki að eyðileggja þetta fyrir mér. Takk RÚV. Þið eruð að standa ykkur vel.