Ekki ætla ég að segjast hafa nokkru sinni verið sérstakur baráttumaður fyrir réttindum samkynhneigðra en þó er það svo að ég var hlynntur jafnrétti án tillits til kynhneigðar og taldi samkynhneigð eðlilega löngu áður en slíkt var orðið að almennt viðurkenndum viðhorfum á Íslandi. 

Árið 1988 var ég starfsmaður í félagsmiðstöðinni Árseli og fékk þá forsvarsmenn Samtakanna 78 til að kynna starfsemi samtakanna og fræða unglinga sem sóttu félagsmiðstöðina um samkynhneigð á sérstöku kynningarkvöldi.  Í sakleysi, kjánaskap eða hreinu hugsunarleysi mínu átti ég ekki von á neikvæðum viðbrögðum. Það varð hins vegar allt vitlaust í hverfinu. Kvörtunum frá bálreiðum foreldrum ringdi yfir félagsmiðstöðina, málið varð að fjölmiðlaefni og sérstakur símatími á útvarpsstöðinni Bylgjunni var helgaður fordómum íslenskra meðalborgara þess tíma gagnvart samkynhneigðum. 

Á tíunda áratugnum var ástandið örugglega orðið skárra en engu að síður henti það mig nokkrum sinnum á þeim tíma að standa í rökræðum og þrasi við fólk um það sem ég taldi liggja í augum uppi: að fólk væri einfaldlega eins og það er og samkynhneigð væri jafneðlileg og gagnkynhneigð. Ég veit með vissu að eitthvað af þessum viðmælendum mínum er á þessari stundu að taka þátt í gleðigöngunni. 

Mannréttindi samkynhneigðra eru fótum troðin um allan heim en á Íslandi er jafnrétti óháð kynhneigð orðið að ríkjandi viðhorfi. Það er frábært. Vitaskuld má enn finna afturhaldsöm viðhorf til þessara mála, rétt eins og ósmekkleg áróðursauglýsing í Fréttablaðinu í dag ber með sér. En áróður af slíku tagi vekur viðurstyggð hjá meirihluta fólks en líka þá óþægilegu tilhugsun að þessi viðhorf voru viðurkennd og viðtekin fyrir örfáum áratugum. 

Í þessu er fólgin ákveðin lexía. 

Það þarf ekkert hugrekki til að skrifa grein til stuðnings réttindum samkynhneigðra á Íslandi í dag. Eiginlega er enginn maður með pistilskrifandi mönnum nema hann geri það. En við getum líka verið viss um það að í dag eiga einhver óvinsæl viðhorf mjög undir högg að sækja sem síðar eiga eftir að verða viðurkennd. Lexían sem ég vil draga af baráttusögu samkynhneigðra er því tvenns konar og eftirfarandi: 

a) Ef þú hefur hjartans sannfæringu fyrir óvinsælli skoðun skaltu hafa hugrekki til að halda henni á lofti, Það getur skapað þér tímabundin óþægindi en mun leiða til þess að þú verðir sátt(ur) við sjálfa(n) þig þegar til lengdar lætur. 

b) Fólk sem svo ákaflega og hatrammlega heldur á lofti ríkjandi skoðunum dagsins í dag (og af slíku fólki er enginn skortur) ætti að læra af reynslu fortíðarinnar og sýna hófsemi og umburðarlyndi gagnvart andstæðum skoðunum. Ekki stofna til Facebook-eineltis gegn þeim sem hafa uppi óvinsælar skoðanir eða reyna að fá þá flæmda úr starfi og rekna út í horn í samfélaginu. 

Það er lítill hetjuskapur í því fólginn að nota hátíðisdag eins og þennan til þess að hreyta ónotum í fólk fyrir það eitt að vera miðaldra gagnkynhneigðir karlmenn. Þetta gerði vinsæl poppstjarna í fyrra og uppskar óskaplega mikla aðdáun. En þessi maður er engin hetja, hann er frekar dæmi um slæman sigurvegara, um þann sem kann  sér ekki hóf í sigurvímunni. Sá er hetja sem steig fram og viðurkenndi samkynhneigð sína í tímaritsviðtali árið 1970 eða þar um bil - og þurfti í kjölfarið að flýja land. Það er hetjuskapur. Og meiri hetjur en umrædd poppstjarna eru líka hommarnir á Hótel Borg á 9. áratugnum sem gengust við kynhneigð sinni og máttu í kjölfarið oft þola ofsóknir frá dyravörðum og öðrum gestum skemmtistaðarins.

Og svo að lokum til hamingju með daginn - allir sem unna jafnrétti, réttlæti og umburðarlyndi óháð tíðaranda.