Ég opnaði Farandskugga Úlfars Þormóðssonar, sem virðist vera að einhverju leyti sjálfsævisöguleg skáldsaga um samband miðaldra manns við aldraða móður sína. Textinn er áfengur strax í byrjun og skýtur undir eins gleymdri æskuminningu upp í hugskotið: Þegar ég var fjögurra ára gamall sagði ég við mömmu að þegar hún var lítil hefði ég verið lögreglumaður og ég hefði tekið hana fasta. Ég held ég hafi ekki oft verið svona kotroskinn. Þetta var í eldhúsinu í Skaftafelli eitt, húsi sem enn stendur, rétt austan við Eiðistorg á Seltjarnarnesi. Það voru einhverjir gestir og kvöldkaffi og léttur andi; ég vildi stela senunni og náði að fanga athygli bæði mömmu og gestanna.

Þetta leiðir þegar hugann að annarri æskuminningu sem skemmtileg ljósmynd hefur haldið lifandi alla mína ævi. Þá sitjum við i þessu sama eldhúsi, ég, mamma og yngri bróðir minn, og mamma er að kenna mér lestur. Grettinn og með hálflokuð augu stauta ég mig, fjögurra ára gamall, í gegnum lestrarbókina og mamma leiðbeinir mér með blýanti. Ég man vel eftir því að mamma píndi mig til að læra að lesa löngu áður en skólaskylda hófst. Ég hef haft textagerð að atvinnu árum saman og skrifa skáldverk í frístundum. - Hún píndi mig ekki til að læra reikning utanskóla og ég átti erfitt með að komast í gegnum menntaskóla út af vankunnáttu í stærðfræði og get ekki sagt börnunum mínum til í reikningi.

Mamma er sprelllifandi og við góða heilsu. Mér finnst gaman að minnast hennar á meðan svo er enn; nóg minnumst við fólks þegar það deyr. Hún verður áttræð á árinu og ég verð fimmtugur.

Sem ég sit hér á Súfistanum í Máli og menningu og glugga í bók Úlfars hringir mamma í mig og segir að ég verði að lesa smellna grein í Reykjavíkurblaðinu sem dreift er fítt í öll hús um helgar. Greinin er eftir formann Húseigendafélagsins og fjalllar um nágrannadeilur. Ég býst við að hlýða þessu.

En fyrst ætla ég að klára þennan bloggpistil, lesa nokkrar blaðsíður í viðbót í bók Úlfars og klára að skrifa kaflann sem ég er setja saman núna í minni eigin bók.- Svo kíki ég kannski í heimsókn til mömmu á eftir. Það er mikilvægt að njóta tímans sem maður á með ástvinum á meðan þeir eru enn í fullu fjöri.