Ég kom ekki hingað á Þjóðarbókhlöðuna til að taka bækur að láni, ætlaði kannski að skoða eitthvað í hillunum, en eftir hálfrar mínútu skoðun í hillunni við afgreiðsluna á annarri hæð snerist mér hugur. Ég varð margs vísari á nokkrum sekúndum.

Í fyrsta lagi rak ég augun í bók sem ég á efni í sjálfur, Niemandstal (Einskis manns dalur) heitir hún, og er smásagnasafn gefið út af dtv, sem er mjög stórt forlag í Þýskalandi. Þarna eru 20 smásögur eftir íslenska höfunda. Ég hef hvorki fengið eintak af bókinni né greiðslu fyrir söguna en bókin er samt komin í útlán á Íslandi. Heldur þykir mér það snautleg afgreiðsla hjá forlagsrisa sem þessum, að höfundum komi það bara ekkert við að hann gefi út efni eftir þá. Fremst er grein eftir Hallgrím Helgason, væntanlega um hvað Íslendingar séu stórkostlega óvenjulegir. Annars örugglega ágætis bók og fín landkynning.

Næstum í sömu andrá rak ég augun í Nóvember 1976 eftir Hauk Ingvarsson. Fremst í þeirri bók er birt sjónvarpsdagskráin þann 12. nóvember 1976. Haukur sjálfur er fæddur eftir þennan tíma en þetta er árið sem ég fermdist. Ég hef nýlokið við að lesa Einvígið eftir Arnald Indriðason en sú saga gerist sumarið 1972. Það er gaman að upplifa andrúmsloft þessa tíma í skáldsögum og forvitnilegt verður að sjá hvernig Hauki hefur tekist að fanga upphaf litasjónvarpsins á Íslandi. - Ég tók Hauk að láni en lét dtv-bókina eftir í hillunni.

Loks rak ég augun í áhugaverða bók eftir austurríska höfundinn Peter Handke, The Afternoon of a Writer - Nachmittag eines Schriftstellers. Sagan er 86 blaðsíður í litlu broti og fjallar um nokkrar klukkustundir í lífi nafnslauss rithöfundar. Sjálfur gaf ég út bók í fyrra sem er 110 blaðsður í litlu broti og lýsir nokkrum vikum í lífi manns sem enginn veit að er rithöfundur nema hann sjálfur. Það er vissulega úrkynjun að skrifa um það að skrifa. En það er engu að síður áhugavert.

Meðfram þessu er ég að lesa Hannes Pétursson hægt og rólega og svo eins og vanalega eitthvað af amerískum smásögum.