Ég opnaði Farandskugga Úlfars Þormóðssonar, sem virðist vera að einhverju leyti sjálfsævisöguleg skáldsaga um samband miðaldra manns við aldraða móður sína. Textinn er áfengur strax í byrjun og skýtur undir eins gleymdri æskuminningu upp í hugskotið: Þegar ég var fjögurra ára gamall sagði ég við mömmu að þegar hún var lítil hefði ég verið lögreglumaður og ég hefði tekið hana fasta. Ég held ég hafi ekki oft verið svona kotroskinn. Þetta var í eldhúsinu í Skaftafelli eitt, húsi sem enn stendur, rétt austan við Eiðistorg á Seltjarnarnesi. Það voru einhverjir gestir og kvöldkaffi og léttur andi; ég vildi stela senunni og náði að fanga athygli bæði mömmu og gestanna.

Þetta leiðir þegar hugann að annarri æskuminningu sem skemmtileg ljósmynd hefur haldið lifandi alla mína ævi. Þá sitjum við i þessu sama eldhúsi, ég, mamma og yngri bróðir minn, og mamma er að kenna mér lestur. Grettinn og með hálflokuð augu stauta ég mig, fjögurra ára gamall, í gegnum lestrarbókina og mamma leiðbeinir mér með blýanti. Ég man vel eftir því að mamma píndi mig til að læra að lesa löngu áður en skólaskylda hófst. Ég hef haft textagerð að atvinnu árum saman og skrifa skáldverk í frístundum. - Hún píndi mig ekki til að læra reikning utanskóla og ég átti erfitt með að komast í gegnum menntaskóla út af vankunnáttu í stærðfræði og get ekki sagt börnunum mínum til í reikningi.

Mamma er sprelllifandi og við góða heilsu. Mér finnst gaman að minnast hennar á meðan svo er enn; nóg minnumst við fólks þegar það deyr. Hún verður áttræð á árinu og ég verð fimmtugur.

Sem ég sit hér á Súfistanum í Máli og menningu og glugga í bók Úlfars hringir mamma í mig og segir að ég verði að lesa smellna grein í Reykjavíkurblaðinu sem dreift er fítt í öll hús um helgar. Greinin er eftir formann Húseigendafélagsins og fjalllar um nágrannadeilur. Ég býst við að hlýða þessu.

En fyrst ætla ég að klára þennan bloggpistil, lesa nokkrar blaðsíður í viðbót í bók Úlfars og klára að skrifa kaflann sem ég er setja saman núna í minni eigin bók.- Svo kíki ég kannski í heimsókn til mömmu á eftir. Það er mikilvægt að njóta tímans sem maður á með ástvinum á meðan þeir eru enn í fullu fjöri.

"The stories in this collection brilliantly draw a world through brief details and coincidence. The other overriding theme in this collection is that people are not good or bad, they just are, and that the connections between them are arbitrary, and fragile. They are as delicate as the connections between Sverrisson’s stories, which in prose at once haunting and haunted, explore the inevitable loneliness of existence."

Þetta segir meðal annars í lofsamlegum ritdómum bókina mína, Twice in a Lifetime, á bókmenntavef í Manchester. Hér er allur dómurinn: http://www.themanchesterreview.co.uk/blog.php

Ég kom ekki hingað á Þjóðarbókhlöðuna til að taka bækur að láni, ætlaði kannski að skoða eitthvað í hillunum, en eftir hálfrar mínútu skoðun í hillunni við afgreiðsluna á annarri hæð snerist mér hugur. Ég varð margs vísari á nokkrum sekúndum.

Í fyrsta lagi rak ég augun í bók sem ég á efni í sjálfur, Niemandstal (Einskis manns dalur) heitir hún, og er smásagnasafn gefið út af dtv, sem er mjög stórt forlag í Þýskalandi. Þarna eru 20 smásögur eftir íslenska höfunda. Ég hef hvorki fengið eintak af bókinni né greiðslu fyrir söguna en bókin er samt komin í útlán á Íslandi. Heldur þykir mér það snautleg afgreiðsla hjá forlagsrisa sem þessum, að höfundum komi það bara ekkert við að hann gefi út efni eftir þá. Fremst er grein eftir Hallgrím Helgason, væntanlega um hvað Íslendingar séu stórkostlega óvenjulegir. Annars örugglega ágætis bók og fín landkynning.

Næstum í sömu andrá rak ég augun í Nóvember 1976 eftir Hauk Ingvarsson. Fremst í þeirri bók er birt sjónvarpsdagskráin þann 12. nóvember 1976. Haukur sjálfur er fæddur eftir þennan tíma en þetta er árið sem ég fermdist. Ég hef nýlokið við að lesa Einvígið eftir Arnald Indriðason en sú saga gerist sumarið 1972. Það er gaman að upplifa andrúmsloft þessa tíma í skáldsögum og forvitnilegt verður að sjá hvernig Hauki hefur tekist að fanga upphaf litasjónvarpsins á Íslandi. - Ég tók Hauk að láni en lét dtv-bókina eftir í hillunni.

Loks rak ég augun í áhugaverða bók eftir austurríska höfundinn Peter Handke, The Afternoon of a Writer - Nachmittag eines Schriftstellers. Sagan er 86 blaðsíður í litlu broti og fjallar um nokkrar klukkustundir í lífi nafnslauss rithöfundar. Sjálfur gaf ég út bók í fyrra sem er 110 blaðsður í litlu broti og lýsir nokkrum vikum í lífi manns sem enginn veit að er rithöfundur nema hann sjálfur. Það er vissulega úrkynjun að skrifa um það að skrifa. En það er engu að síður áhugavert.

Meðfram þessu er ég að lesa Hannes Pétursson hægt og rólega og svo eins og vanalega eitthvað af amerískum smásögum.

Ég man fyrst eftir því að hafa horft á gamla árið hverfa sjónum og nýtt ártal birtast á sjónvarpsskjánum áramótin 1971-1972. Áður hafði ég horft á Áramótaskaup Flosa Ólafssonar án þess að skilja fjölmargar pólitískar og þjóðfélagslegar vísanir í því. Að þessu sinni þurfti ég að útskýra fyrir börnunum mínum ýmislegt sem Áramótaskaupið 2011 skírskotaði til. - Á níunda áratugnum minnist ég síðan ballfiðrings á gamlárskvöld þar sem maður þurfti helst að komast á Hótel Borg og kynnast stelpum, í það minnsta fagna vel í glasi með vinum og kunningjum. Stundum var mikil stemning á gamlárskvöld, stundum ollu þau vonbrigðum. Nú fagnar maður nýju ári yfirleitt af nokkurri íhygli og nýtur þess að gæla við minningarnar.

Í byrjun nýliðins dró ég fram nothæft efni úr skjalamöppum á tölvunni minni og sýndu bókaútgáfunni Sögum handrit að nóvellunni Stolnar stundir. Útgefandanum leist vel á og við urðum ásáttir um að gefa þessa litlu bók út í kilju í vor. Hún fékk góða dóma og töluvert meiri umfjöllun en fyrri verk mín. - Á sama tíma luku þýðendur því verki sínu að koma smásagnasafninu Tvisvar á ævinni yfir á ensku. Enska útgáfan kom síðan út í nóvember hjá Comma Press í Manchester. Ég bíð ennþá í ofvæni eftir ritdómum um bókina.

Í Þýskalandi birtust tvær smásögur eftir mig í þýskum safnritum íslenskra smásagna. Ég taldi þetta ekki nægilegt tilefni til að fara á bókamessuna í Frankfurt en splæsti þess í stað á mig ferð til Norðaustur-Þýskalands þar sem ég sat við skriftir, efnisöflun og innblástur í hálfan mánuð. Skömmu eftir heimkomuna fékk ég mánaðarstyrk til dvalar á sömu slóðum næsta vor og hef hugsað mér að nýta mér það tækifæri út í ystu æstar.

Ég hafði atvinnu af þýðingum og textagerð á árinu hjá Skjali þýðingastofu. Auk þess tók ég tvo kúrsa í þýsku í háskólanum og hélt tvö smásagnanámskeið. - Á nýju ári - og það er áramótaheit - verður lögð höfuðáhersla á skáldskap í öllum mínum frístundum og hugsanlega yfir vinnudaga ef tækifæri gefast til þess.

Snemma í sumar fór ég í sólarlandaferð með Erlu og krökkunum til Benidorm og við skemmtum okkur öll konunglega í þessu syndabæli. Ekki var síður gaman að fara til Snæfellsness með stórum hópi fólks og við Erla og Kjartan nutum líka lífsins á Vopnafirði um mitt sumar. Fótboltaleikir með KR voru helsta ánægja mín og það var frábært að taka þátt í velgengni liðsins bæði á heimaleikjum og útileikjum sem ég sótti töluvert marga, meðal annars til Keflavíkur og Grindavíkur. Í sumar hljóp ég hálft maraþon á slökum tíma. Tíminn eftir 10 kílómetra var hins vegar afbragðsgóður sem er kannski hluti af skýringunni á slöku gengi. Næsta sumar verð ég reynslunni ríkari til að takast á við þessa vegalengd.

Í nóvember varð ég 49 ára sem mér þykir frekar svekkjandi aldur en stefni að því að eldast vel á nýju ári. Ég hef ákveðið að láta áfram til mín taka á nýju ári sem þýðandi, rithöfundur, fjölskyldufaðir og KR-ingur og segi mig ekki úr neinu af þessum hlutverkum.

Þetta hljómar eins og nafn á smásögu frá árinu 1959. En þetta er bara ómerkileg bloggfærsla.

Á Snorrabraut er fjöldi gistiheimila í ódýrari kantinum, á mótum gatna sem liggja inn í hina dulúðugu Norðurmýri. Heillandi íbúðahverfi sem í nútímaskilningi liggur nánast við miðbæinn en var kannski á sínum tíma álitið vera sálarlaust úthverfi eins og verstu ógeðin í Hafnarfjarðarhrauninu eða Kópavogi í dag.
 
Eflaust kostar næturgisting á Íslandi sitt, jafnvel á tveggja stjörnu smáhóteli við Norðurmýri. Í það minnsta hefur það gerst tvisvar undanfarið þegar ég hef komið hjólandi ofan úr Síðumúla eftir skriftir þar (fullkomlega misheppnaðar í fyrra skiptið og sæmilega heppnaðar í það seinna) í blautri og dauflýstri næturstillu, að ég hef hjólað framhjá manni á Snorrabraut sem gert hefur sér næturstað í biðstöðvarskýli. Þykkur svefnpoki, húfa á höfði. Allt hreinlegt, engin áfengisremma.

Ég sá ekki almennilega framan í þann sem svaf en ég geri ráð fyrir að þetta hafi verið sami maðurinn í bæði skiptin. Hafið þið séð hann? Nei, þið eruð líklega sofandi líka, heima hjá ykkur.